Tante Doelia Columns

Het kan u niet ontgaan zijn. De laatste jaren kun je nergens meer uit gaan eten, zonder het geëmmer aan te horen van "hét concept." Vorige week waren wij op zoek naar een leuk etablissement. Niks deftigs, maar een gewone kaart. Nu viel mijn oog op een eetcafé in Heythuysen, waar ik jaren terug ooit geweest was. Destijds een ouderwetse kroeg, maar met simpel, lekker eten voor een schappelijke prijs. Ik zag dat er ver-, en aangebouwd was en we nu met een grotere groep wel terecht konden. Nog geen minuut na het opgeven van ons drankje, kreeg ik spijt van onze keuze. "U bent bekend met ons concept?" Gatverdegatver! Emmertje graag! Niet wéér zo'n "we willen graag meedoen met het inmiddels ver achterhaalde idee van vooruitstrevendheid!" Immers kun je sinds jaar en dag vrijwel nergens meer een fatsoenlijke hap krijgen zonder een concept! Verreweg de meest "ludieke" concepten zijn die van de tapas en shared menu's. Sowieso krijg ik al jeuk als ik een Nederlands gerecht in een vreemde taal moet bestellen. Hartstikke creatief om iets oubolligs om te willen toveren tot iets nieuws, maak er dan iets echts unieks van. Ik zag de ogen van mijn goede vriendin in de oogkassen rollen en hoorde haar mompelen "ik hoef geen uitleg, dit concept zal niks verrassends zijn ten opzichte van de andere dertien in een dozijn." Zij wist wat ik dacht. Ook bij mij bestaat het concept van uit gaan eten gewoon uit iets lekkers op een bord, waarbij iemand anders daarna de afwas doet. Punt. Niets meer, niets minder. Zo moeilijk kan het toch niet zijn? Alle toeters en bellen, de moderne kaarten waar alleen afgeronde prijzen (of helemaal geen prijzen!) op staan, de verhoogde plateau's, bakjes en toestanden op tafel, een grote houten plank met een kebabspies als aan een galg dengelend, de veel te grote bak op een modern warmhoud pitje met daarin één aardappelgratintje, het uitvogelen wie, welke portie tot zich mag nemen, de klemmen, tangen en ander klusgereedschap dat gebruikt moet worden... het is vooral een verwarrend concept. Zo ook in dit eetcafé. Een dagmenu, à la carte en shared kaart. Het bestellen moest per tafel, dus mondde het "lekker ontspannen uit eten" uit in een groepsdiscussie, want niemand heeft dezelfde smaak. Met tapas hetzelfde gezeur. Je bestelt allemaal eenzelfde hoeveelheid rondes, anders mag je niet meedoen. Feitelijk is tapas niet meer als het arrogante broertje van het ordinair buffet. Eén vaste prijs voor een bepaalde hoeveelheid eten, alleen met kleinere porties en duurder. Tevens "zum kotschen" is een kok die het nodig vindt vanachter zijn fornuis te stappen om met wapperende handen aan tafel te staan oreren wat hij precies allemaal voor je gekookt heeft. Als je mij moet uitleggen wàt er precies op het bord ligt, dan klopt iets niet. Of je bent een omhoog gevallen kwast op zoek naar zelfbevestiging middels de "ooooh's en aaaaah's," de "nou, nou's" en "wauw's" of je schat je gasten in als imbecielen die hulp nodig hebben bij het identificeren van het stuk vlees. Laten we normaal doen en beginnen bij het begin. Het concept van de basis. Zorg voor smeerbare kruidenboter, een eetbare korst bij het zelfgebakken brood en laat bonbons niet tegen de hete theekop wegsmelten. Dan kom je bij mij al een heel eind! 

Wat is dat toch met de steeds meer vooruitlopende feestdagen? De zomer is nog net niet voorbij of we worden al om de oren geslagen met pepernoten in augustus. Ok, ik ben dan wel zo'n hypocriet wat erover klaagt, maar tegelijkertijd twee zakken, gewone en chocolade, pepernoten uit de schappen grist en één zak bij wijze van spreke al half leeg heeft voor thuiskomst. Nee dan twee weken terug bij van Cranenbroek. Het Kerstspul lag al in de winkel! In September! Het Halloween assortiment lag netjes in een hoekje weggestopt klaar voor de komende maand. Over een ondergeschoven kindje gesproken! Maar goed, dat lag er ook al sinds de krokussen in het voorjaar voorzichtig hun kopjes boven de aarde uitstaken. Wij namen de foute afslag aan het begin van de winkelroute en belandde in een Kerst hel waar je u tegen zegt. Tuincentra verbleken bij de uitgestalde Kerstgekte in deze winkel. Een gigantisch stuk van de winkel was hiervoor speciaal omgetoverd tot Kerst geluk. Het voelde alsof we bocht na bocht, kilometers lange rijen aan Kerstspul moesten aanschouwen. Een geglitter van jewelste, een marteling voor epileptische mensen en een doodsteek voor degene die slecht ter been zijn. Hartstikke leuk voor mensen die van Kerst houden en het liefst in Juli bij dertig graden al een boom in huis hebben. Karren spul zagen we weggeduwd worden, uitpuilend met bomen, ballen, figuren, slingers en wat nog meer. An sich snap ik het wel. Als je uitpakt, doe het dan maar meteen goed. Het zal een lust voor de Kerstwappies zijn. Voor ons als echte Grinches voelde iedere meter aan feestelijkheid als een meter teveel. Zeker als je een verplichte route moet lopen en er geen "short cuts" zijn. Man, wat heb ik daar een hekel aan! Daarnaast is Kerstsfeer super gezellig, maar op gepaste tijden. Ik bedoel, de tuinman is nog niet eens langs geweest voor de herfst snoeibeurt! Voor de tuin dan, niet voor mij. Nog niet eens halverwege het circus voelde ik me zo overweldigd door alle visuele en auditieve sensaties dat ik een sterke drang voelde de drie zingende rendieren van hun sokkel te meppen. (Overigens wel erg leuk voor de kleintjes.) Het Kerstgevoel in Nederland is meer verworden tot een uitgelaten Amerikaans "Santa Claus" spektakel dan de conservatieve, beschouwende Chrrristelijke versie, waarmee ik ben opgegroeid. U weet wel, het armoedig neefje van de Kerstman met drie magere kamelen, een verlept takje wierook en kindje Jezus in een sobere, niet ergonomische kribbe. Geen exorbitante bling bling en dikke kado's onder de boom. Kerst als Meilandje in plaats van een van Rossempje. Ach, van mij mag het allemaal. Zolang de Kerstgedachte, de spirit van deze mooie tijd van het jaar behouden blijft, vind ik het allemaal best. In de donkere maanden zijn we allemaal toe aan een beetje feestelijkheid en vrolijkheid, toch? Met die opbeurende gedachten, een praktische zak potgrond, werkhandschoenen en wat schroefjes, liep ik naar onze auto op de parkeerplaats. Bijna was ik weer in een goed humeur, totdat..... ik hoorde hoe in de auto naast ons een klein kindje mee blèrde met te luide Sinterklaasmuziek. Mijn God! Hoelang wil je je opvoedkundige taak over de schutting gooien en je kind in gareel houden onder dreigement van Zwarte Piet? Waar ligt de grens? Iemand? Ik ga de tuin in om Paaseieren te zoeken.

En zo geschiedde dat mijn buikorganen een goede massage nodig hadden. Een intakegesprek werd gepland en tijdens de kennismaking kon ik niet voorbij gaan aan de goede looks van deze man. Jeetje! Als je dan toch je organen door elkaar moet laten husselen, dan helpt het echt wel als de husselaar een uiterlijk van een jonge God heeft (al heb ik geen idee hoe Hij eruit ziet). Een lang, fit en gespierd figuur, leuke kop met guitige ogen, fantastische bos haar met donkere krullen en een uitgesproken kalmte dat alleen kan voortvloeien uit diepgewortelde zelfverzekerdheid en interne balans. Op de kunstplanten na was de sfeer heel natuurlijk en zijn aura straalde warme energie uit. Ik voelde mij tot rust komen. Ik voelde me op m'n gemak. Maar ja, toen was er werk aan de winkel. Voor hem dan. Ik kreeg de rol van meewerkende lappenpop. Op basis van zijn uiterlijk had ik hem als kundig bestempeld. Er was totale overgave. Overgave met gemengde gevoelens. Voor deze jonge God, ongeveer half mijn leeftijd, moest ik mij uitkleden. Niet ómkleden of verscholen achter een kamerscherm het ontdoen van kleding. Nee, uitkleden bij de stoel waar ik net zat. Onder supervisie van Bas. Een paal verwijderd van een striptease. Hij stond in het midden van de kamer met z'n armen over elkaar te praten, terwijl ik me zo nonchalant als mogelijk uitkleedde. Nu heb ik genoeg ervaring (in de medische wereld) om dit ritueel niet met schaamrood op m'n kaken uit te voeren. En toch... toch voelde ik me ineens heel erg zelfbewust. Daar stond ik dan in mijn onderbroekje en beha. Was het maar een lelijke kerel, dan had ik er minder moeite mee gehad. Het waren niet zijn ogen, maar mijn gevoel dat oordeelde. Zeer vakkundig gleden zijn warme (warme!) handen over mijn lijf. Meer strelend dan knedend onderging ik een onderzoek door een expert (tenminste, daar ging ik door de kippenvel vanuit). Voorzichtig aftastend vond hij waar hij naar op zoek was, de knelpunten. Ik ging liggen (op verzoek, niet uit mezelf) en voelde via zijn handen iedere vrouwelijke ronding. Later, tijdens zithouding, stond hij achter mij en legde uit wat ging gebeuren. Zijn arm en handen waren nodig in de meer intiemere privé zones. Veel tijd om hier van te genieten was er niet, aangezien de professionele grepen m'n maag richting rug verhuisde en mijn adem benam. Hij roerde in de organensoep, trok links, rekte rechts op en begroef zijn vingers diep in m'n buikholte. Jezus! Nooit geweten dat er zoveel spanning kan zitten op onderdelen van mijn lijf die buiten de categorie spieren, pezen of bindweefsel vallen! Hij vond verscholen plekken onder m'n ribbenkast en sleutelde via de kaak verder richting achterhoofd. Mijn ademhaling moest aangepast worden op duw en loslaattechnieken. Wat kan een uitademing dan pijn doen! En toch... toch was ik als was in zijn handen. Ik gaf me over aan de nabijheid en bijna intimiteit van lichaam tegen lichaam. Immers rook hij lekker en was zijn kleding zacht. Het was een vreemde gewaarwording. Sensualiteit in tegenstrijd met harde pijn. Een fijn gevoel worstelend tegen ongemak en loslating. Het deed mij denken aan SM. Zoiets als "pijn, maar fijn?" Of valt dat in een andere categorie?  Wie het weet, mag het mij zeggen.

Sex sells. Seks verkoopt. Iedereen weet dit. Kruidvat weet dit ook. Daarom is een gemiddelde wekelijkse folder feitelijk voorspel. Voorspel voor de vrouw, want die heeft het hard nodig. Een man kijkt over het algemeen niet uitgebreid in de reclameblaadjes en begrijpt bovendien nog niet zo goed wat voorspel voor een vrouw is of kan zijn. Wellicht denkt de gemiddelde man aan kaarslicht en rozen als alternatief voor het aan de haren over de slaapkamerdrempel trekken. Nou blinkt de kruidenier uit in stompkaarsen, kleine waxinelichtjes, geurkaarsen en zelfs grote waxinelichtjes die tot zes uur kunnen branden. Voor de trage vrouw bedoeld die iets meer tijd nodig heeft om in de mood te komen. Tevens ziet de man ook allerlei seksspeeltjes in het blaadje staan, gepaard met lubrikant ofwel glijmiddel voor de trage op gang komende vrouw of vrouw op leeftijd. Heel handig worden ook de bijbehorende batterijen verkocht en natuurlijk condooms, al is dit op vandaag de omgekeerde wereld. De condooms staan voor de kassa, de batterijen veilig beschermd erachter. Kruidvat verkoopt ook Paracetamolletjes voor de vrouw met hoofdpijn. Werkelijk aan alles is gedacht. Wel is het bijzonder dat bij een simpel doosje Paracetamols altijd de vraag gesteld krijgt of je advies nodig hebt, terwijl ik juist denk dat een spoedcursus de juiste maat condoom uitzoeken èn aanbrengen geen overbodige luxe is. O ja, en wat dacht u van libido verhogende pillen voor de man? De man?! De winkel grossiert ook in rituele voorbereiding. Rijen met maskertjes, make-up, verzorgingssetjes met pincet en nagelvijlen, haarverf, bodylotion, floss draad, mondwater, parfum en vochtige toiletdoekjes liggen klaar. Al is het laatste meer bedoeld voor de man, specifieker de oerman. De metroman weet deze doekjes al lang te vinden en de homoseksuele versie neemt sowieso de verzachtende Kamille versie. Heb ik van horen zeggen. Niet te onderschatten zijn ook de snackbakken. Natuurlijk de chocolade, al moet je oppassen met de nootjes uitvoering. Mòchten deze tussen de tanden achterblijven, kan voorspel pijnlijk zijn. Ik laat aan u over om dit te ontdekken waarom en waar. Heb ik trouwens ook van horen zeggen. Kijk ook eens naar de zoutjes. Zout is immers nodig voor de verhoging van de bloeddruk en dat kan zeer handig zijn. Denk ik. Wat de man niet ziet, maar de vrouw wel weet, is dat deze winkel met name uitblinkt in verborgen voorspel. De vrouw zoekt immers intimiteit, waardering en getoonde liefde door steun. Het voorspel dat zij zoekt, staat haaks tegenover wat een man denkt. Hier komt dé gouden tip aan de man! Ga voor de was-, en poetsmiddelen! Niets zo opwindend als een fris, geurig bed en schoon huis. Niet alleen ben je als vrouw geen tijd en energie kwijt aan stofzuigen en dweilen, nee, het is juist sexy om een man dit te zien doen. Maak overigens als man niet de fout om dit als verwachtingspatroon in te zetten. Ik doe de afwas, jij gaat klaarliggen. Fout! Poets als het niet gevraagd wordt en er ook niets tegenover staat. Zomaar, omdat je haar graag gelukkig ziet. Zoek contact en ontspanning door een gezelschapsspelletje te initiëren (ook verkrijgbaar in de winkel). Dit mag wel met zoute nootjes. Weet in ieder geval wat je te wachten staat als je vrouw je de volgende keer het Kruidvat binnensleurt. Je kunt het!

Alweer twee jaar terug dachten we een nostalgisch avondje uit te ervaren door de nieuwe Indiana Jones te gaan kijken in de bioscoop. We hadden gehoord dat deze versie belabberd was, maar wilden met eigen ogen de gradatie van belabberdheid aanschouwen. Bij de kassa ging het mis. Als je bioscoopgenoot zich entreeprijzen herinnert van negen cent en vijf cent voor de popcorn, hoef je geen genie te zijn om te weten dat hij de pensioengerechtigde leeftijd heeft. Ondanks een goed geconserveerd uiterlijk mag je bij een managersfunctie toch hopen dat het inschattingsvermogen die van een konijnenkeutel overstijgt. Na de vergeten seniorenkorting, kwam de tweede blunder. De muts keek mij aan en vroeg of het maar één senior betrof? Mijn gezicht sprak blijkbaar boekdelen. Haar competenties waren perfect in balans met haar visueel vermogen. Terwijl het moment suprême naderde, nam het publiek van diverse pluimage in de zaal toe. Het gierig volk heeft ingekocht bij de supermarkt of delen samen een flesje Cola en zakje M&M's. De eeuwige vrijgezel, Laurence gedoopt, met de ruime portemonnee zat naast ons en knaagde zich een eind weg gedurende de film. De walm van popcorn, nacho's en zoetigheid zweefde naar ons toe. Laurence opende doosje, na zak, na doosje en vrat zich een ongeluk. Ik had medelijden met zijn kaken en werd plaatsvervangend misselijk van de gedachte aan dat gemengde goedje in z'n maag. Ook behoorde hij tot de categorie bioscoopgangers die, weliswaar uit fatsoen, een mislukte poging deed om een zakje chips geruisloos te openen. Dat blijft maar minutenlang aan het knisperen en kraken, waarbij ik sterk de neiging heb de zak uit zijn handen te trekken om het met één ruk te openen. Je treft ook van die minkukels die de filmervaring verwarren met een bar. Zij zien niet in dat een bioscoop niet geschikt is om uitgebreid bij te kletsen of hun sociale levens te vergelijken. Dat previews ook bij de bioscoop charme hoort, gaat totaal aan hen voorbij. Ook aan de twee tieners van ongeveer zeventien. "De kinderen uit mijn klas zijn zo 'trash', ik kan er niks mee. Ik heb een vier voor wiskunde gehaald. Ik word rechter, want daar hoef ik geen wiskunde voor te hebben hahaha." (Nee soeplepel, maar wel een brein dat logisch kan redeneren! ") "Mijn ouders scheidde toen ik twee was. Ik woon nu in een erg groot huis, met een onnodig grote tuin. Een dik huis." (Ze had blijkbaar niet alleen moeite met wiskunde.) De jongeman vulde enthousiast aan "Engels is mijn beste vak. Ik sta nu gemiddeld een 5.6. Ik was blij met de 6.9 laatst, normaal haal ik een 2.4 of 2.6 of zo." (Goddank voor de ondertiteling!) Tot vervelens toe emmerden zij door. Wat had ik dat bloedirritant mensje met z'n neus over de rijen pluche stoelen willen trekken. En terug. Daarin ben ik toch zeker niet de enige? Drie uur later stonden we buiten met een kater. Het klopte. Nieuwe technieken ten spijt, hoef je niet persé een remake te maken van iconische films. Laat ze achter in het tijdperk waarin ze glorieus schitterden. Conservatief als ik ben, moet ik wel bekennen dat streamen nu toch de bioscoop overtreft.  Door alle parkeer-, entree-, en snackkosten kun je voor hetzelfde geld makkelijk een film of vijf op je eigen bank bekijken. Jammer.

"Doe je wel eens wat aardigs voor een vreemde", viel te lezen op het label van het Pickwick zakje. Zeker doe ik dat. Eigenlijk is iets goeds doen voor een ander een egoïstische daad, aangezien je er zelf een fijn gevoel aan overhoudt. Mij schoten meteen een aantal zaken te binnen. De meest gangbare zaken doet iedereen wel eens, zoals iemand voor laten gaan bij de kassa, het inladen van boodschappen bij iemand met een scootmobiel aan de kassa, een gevonden Iphone bij de Hornback afgeven bij de klantenservice, bij een supermarkt aanbieding nog iets in de rekken achterlaten voor de volgende in nood of het plaatsen van positieve reviews. Ook geef ik gratis spullen weg, hetzij via Marktplaats of door het aan de straat zetten. Ik vertroetel onze pakketbezorgers en postbode met een grote doos Merci, een samengestelde doosje met lekkernijen of een verfrissend ijsje op een snikhete dag. Zij zijn goed voor mij, wij voor hen. Een Roemeense buurman die in het complex woonde en verlegen zat om internet, heeft mijn laptop mogen gebruiken om werk te zoeken. Bij de snackbar hou ik de deur open, want ik begrijp dat voor manlief niets zo erg is als thuiskomen bij een chagrijnige vrouw die geen lauwwarme friet lust. Tot zover niets geks toch? Zoals iedereen heb ik tevens minder gebruikelijke dingen voor een vreemde gedaan. Zo betaalde ik een tijd terug een paar cent bij aan de kassa voor een ouder erm vrouwke dat haar laatste centen uit haar portemonnee scharrelde en zeventig cent te kort kwam. Mijn goede daad werd gelukkig niet gefilmd, want daar krijg ik enorme jeuk van! Mensen die voor eigen populariteit en "likes" zichzelf filmen, terwijl ze armlastigen bijvoorbeeld een hamburger geven. Dat is geen goed doen, maar misbruik maken voor eigen gewin. Terug naar het onderwerp. Twee maal heb ik lifters van de weg geplukt en weer netjes afgezet. Dat was echter in de jaren negentig en zou ik nu niet meer doen. Zeker klink ik oud als ik dit zeg, maar de wereld is nu eenmaal veranderd. Overigens kun je ook goed zijn voor een vreemde zijn door juist dingen nìet te doen! Zo ruk ik telemarketers niet door de telefoonlijn,schiet Jehova's getuigen niet neer, rijd ik de mensen die op dezelfde snelheid inhalen als de toegestane snelheid niet overhoop en heb ik mijn stalker op vakantie in Gambia geen optater gegeven. Tegen de Duitser die vroeger in de buurt woonde en mij bedreigde, heb ik geen aangifte gedaan. Ik begreep de bui van de man toen ik zijn vrouw zag. Zo af en toe doe ik ook iets goeds, omdat ik er zelf van geniet. Zo weten trouwe lezers dat ik immens heb genoten van de Perzikjongen, die met laaghangende broek twee prachtig onbedekte ronde billen toonde toen hij uit het raam hing bij het aansluiten van de glasvezelkabel. Misschien was het zijn beurt om iets aardigs voor een vreemde te doen. Nou? Missie geslaagd! Tot slot heb ik enorm plezier gehad van een omaatje die tegenover mij lag in een ziekenhuiskamer. Haar schaterlach bij iedere push up die ik van de therapeut op mijn bed moest doen, was zo'n gevalletje "wederzijds lol hebben om niks." Zo zie je maar... het zijn de kleine dingen die het doen.

Een nogal plastische titel voor een bijzondere column. Zoals iedereen weet is ons bruin bijproduct een wonder der natuur. Zonder klachten neem je een flexibele stoelgang voor lief. Het wordt ervaren als een normale, vieze zekerheid, iets waar je niet bij stilstaat en op kunt vertrouwen, maar feitelijk noodzakelijk is. Wetenschappers hebben lang en breed, zoals de drol zou moeten zijn, onderzocht, dat een goed functionerend darmstelsel de belangrijkste factor is voor een goede gezondheid. De darmen zorgen er immers voor dat alle vitamines en mineralen uit ons resterend voedsel in de bloedbaan terecht komt. Een ingenieus stelsel dat gecombineerd zo'n zeven en halve meter lang is. De productiecyclus verschilt van mens tot mens. De ene zit dagelijks "full of crap", ook zonder de bruine engel, de ander hoeft maar één keer in de drie dagen. Blijkbaar is de keutel een megabron van informatie over je gezondheid. Net als de tong, maar dat is een andere uitdrukking. "Poepen over de tong" wordt gebruikt als synoniem voor braken. Als je dit overigens doet, gaan alle alarmbellen af. Zo wist onze buitenlandse vriend. We ontmoetten elkaar na een jaar weer in een restaurant. Het ging binnen tien minuten van "wat zie je er goed uit" naar "ik heb al acht dagen niet meer gepoept (a.k.a. bowel movement.) Het zat hem hoog. Letterlijk. Onder genot van heerlijke American blueberrie pancakes kwam het onderwerp dus op obstipatie. Onze vriend zat in de shit. Nu ben ik vrijelijk opgevoed en kan over alles praten, maar er zijn onderwerpen die je niet aan tafel bespreekt. Maar goed, je probeert je smaakpapillen voor een keer niet te koppelen aan je visualisatievermogen. In het dialect zeggen we wel eens "dao mòsse sjiet aan höbbe", daar moet je schijt (of lak) aan hebben. Dat had en kon hij dus niet. Hij kreeg er ook niet de spreekwoordelijke schijt vàn. Wel voelde hij zich slechter worden met de dag. Van alles had hij reeds geprobeerd. Van pillen die de darmen moesten stimuleren, tot klysma's en zakjes met poeder die ze voor operaties gebruiken om de darmen te legen. Zijn vrouw vertelde enthousiast hoe dat klysmaproces in z'n werk ging, want zij propte het opzetstukje vol verve in zijn poepgaatje. She did give a shit! Zij vertelde trots "in voor en tegenspoed" te hebben beloofd en shit happens nu eenmaal. Wel gaf ze hem de "de luxe" behandeling door het tuutje vooraf goed te dopen in Vaseline. Hij was immers hetero en bij het verstrijken van de week werd de klysma flacon groter en het tuutje langer. Bij mij ging de honger over, dus bestelde ik een doggy bag. Nee, geen poepzakje voor de hond, maar een foam container voor de pannenkoek. Die zijn koud immers ook keilekker. Om een lang verhaal kort te maken. Hij hoopte op een shit storm. Ik maakte nog een grapje en zei "let's hope the shit hits the fan, right?", maar aan zijn gezicht kon ik zien dat het hem niet uitmaakte of het daadwerkelijk de ventilator raakte of het raamkozijn... de deur... spiegel... whatever. Als het er maar uit kwam. Twee uur later namen we afscheid van elkaar. Ik met een pannenkoek in de hand, hij met een ongemakkelijke tred. Obviously he was not shitting me. Arme kerel. Moraal van het verhaal?  Geniet van je poepie als je kan.

Enorme jeuk krijg ik van ze, zodra ik weer een ziekenhuis binnen wandel. Eerlijk is eerlijk. Het ligt aan mij. De afgelopen jaren ben ik door omstandigheden veel te vaak in het ziekenhuis geweest, waardoor de jeuk enorm is toegenomen. Vrijwilligers die in actiemodus staan te wachten naast de aanmeldzuilen. Daar ze bang zijn het "ze stonden erbij en keken ernaar" syndroom op te lopen, willen ze maar al te graag initiatief tonen. De insteek is superlief. Zonder twijfel. Vrijwillig je tijd opgeven om een ander te helpen is bewonderenswaardig. Echter tref ik vaak de opdringerige versie. Degene die HEUL HEUL graag willen vrijwilligen en hun taak te serieus nemen. Zij spelen de hoofdrol in een Florence Nightingale musical. De claimerige versie. De net iets overenthousiaste miep die komt aansnellen als je ook maar naar ze durft te kijken. Ze komen te dichtbij, zijn te gretig en bemoeien zich teveel met je. Geven ongevraagd advies en bieden hulp aan waar je het niet nodig hebt. Die menen als een politie agent de mensen te moeten dirigeren naar een vrijgekomen aanmeldpaal. Nog erger is de kudde schapen die gezapig in een rij staan te wachten, terwijl er meerdere aanmeldpalen vrij zijn. Wachtend op het armgebaar van de vrijwilliger, zo van "deze is vrij voor je." Serieus? Je hebt zelf geen ogen?" Zo'n hulp dat net zo overbodig is als een nietje in een banaan en onwenselijk als een fruitvliegje in de koelkast. Ooit zal ik ongetwijfeld hulp nodig hebben, maar nu nog niet. Ik vraag wel als ik iets niet begrijp of getoond wil krijgen. Zo'n aanmeldzuil is ook geen hogere wiskunde, nietwaar? Zo stond er ook ooit één bij het zelfcheckapparaat. Op verzoek van de specialist moet je soms voorafgaand een afspraak de bloeddruk en hartslag meten. In eerste instantie leek deze machine onbemand, echter zat ik nog niet goed en wel op de stoel mijn gegevens in te tikken op het scherm, toen de madam naast mij kwam staan. "Kan ik je helpen?" "Nee bedankt." Een vriendelijk bedank knikje en door. Dacht ik. Ook zo'n apparaat is simpel om te bedienen. Madam bleef naast mij staan meekijken op het scherm. Alles moet AVG veilig zijn, maar zij meende over mijn schouders mijn privé gegevens te mogen meelezen. Ik draaide mijn hoofd om, keek omhoog en zei nogmaals "ik heb geen hulp nodig, bedankt." Ze keek mij geïrriteerd aan. Hoe dùrfde ik haar ongewenst aanbod te weigeren! Terwijl ik op de twee aangewezen voetjes ging staan voor de gewichtmeting stond ze nog steeds op geen meter van mij vandaan. Ik besloot over te stappen naar de directe aanpak voor domme mensen en vroeg haar of het nodig was dat ze zo dichtbij stond? Pissig schoof ze een meter naar achteren. Zij had een verhaal voor bij het avondeten. Ook heb ik meer dan eens meegemaakt dat zo'n madam bij de aanmeldzuil ineens naast mij komt staan en ongevraagd op kinderlijke toon de logische stappen gaat uitleggen. "Ja, het rijbewijs moet daar in... ja... zo... en dan ziet u de gegevens op het scherm... ziet u... die moet u éérst controleren." Natuurlijk verrek ik dat op dat moment en skip zwijgend deze optie. "Ja, maar u moèt eerst de gegevens controleren!" Ik zeg dan maar niks. Dat is beter voor haar. Zij bedoelt het alleen maar goed. 

Limburgers weten dat met àchteròm in vele gevallen de tuin bedoeld wordt. "Àchteròm is kèrmis"wordt hier ook wel gezegd. Een tijd terug appte ik dit naar mijn Hoog Huilands sprekende collega die op bezoek kwam. Je mag ze immers best opvoeden in de Limburgse taal, zeker als ze hier wonen. Mijn collega begreep niet wat ik met "achterom" bedoelde, laat staan wat de kermis daarmee te maken heeft. Vrij vertaald betekent het dat het aan de achterkant van het huis te doen is. Wat dan precies, dat verschilt per huishouden, maar dààr moet je wezen. Limburgers tonen hiermee hun gastvrijheid door bezoekers uit te nodigen "gewoon" door de tuinpoort te komen in plaats van de deftige voordeur. In vorige columns heb ik vaker mijn vakantie euvels en twijfel om überhaupt op vakantie te gaan, beschreven. Ik kom steeds meer tot de conclusie dat het gras niet groener is ergens anders. Natuurlijk ligt het er ook aan waar en hoe je woont. Op vijf hoog in een drukke stad, verlang je wellicht naar een buitengebied. (Al klaagde een logerende vriendin eens dat ze niet kon slapen, "het is hier te stil.") De laatste jaren word je echter niet vrolijk van alle doemscenario's in het buitenland. En waarom weg gaan uit onze groenrijke provincie, terwijl de rest van Nederland juist hier vakantie komt vieren? Ok, dat laatste zou wel een reden zijn om mijn "toes haven" te ontvluchten. Die Huilandse troepen die ons lieflijk dorpje binnenvallen is een column apart. Zeker, er is zoveel moois buiten Limburg. Ik heb genoten van de cultuur in Rome en Egypte, een stalker gehad in Gambia, sensueel gedanst in Spanje, flabbergasted en onder de indruk door Amerika gereisd (en kirrend diverse vuurwapens geleegd), mij van kop tot bilnaad laten overgieten door een woeste storm op de duinen van Zeeland, op het strand overnacht in Fuertaventura, in mijn beste Frans een pain au chocolat besteld, een cougar rol vervuld in een Londense bar, geflaneerd op een nudistencamping, 't Vaticaan veroverd en de Sixtijnse kapel bezocht als Duitse toerist... dus ja, ik begrijp de verkenningsdrift enigszins. Het is ook fijn even weg te zijn van de besognes thuis. Immers loop je het risico continu aan het werk te zijn bij een thuisvakantie. En toch... toch... waardeer ik thuis steeds meer. Nu hebben wij een heerlijke vlinder, bijen en vogeltuin aangelegd, dus het is zeer goed toeven bij ons "achterom." Tel daar prachtige natuurgebieden bij op zoals het Leudal, de Mijnweg, Grote Peel, de talrijke culinaire plekjes, gezellige terrasjes en cafeetjes, genoeg grote steden in de buurt om te gaan shoppen en worden omringd door meer historie, cultuur en architectuur dan je aan kunt, wat heb je nog nodig dan? Dan heb ik het nog niet eens over de kleine pleziertjes zoals een goed matras, twee op ons afgestemde E-bikes, heerlijk vlaaien en de lekkerste caramel ijskoffie op fietsafstand! Ach, misschien word ik wel oud en roept de lokroep der avontuur steeds minder. Natuurlijk hoor ik wel eens vakantieverhalen met enige jaloezie aan, maar in alle eerlijkheid?  Als ik in mijn huiskloffie met mijn woordenpuzzel en een Douwe Egbert koffie met smaakje in onze achtertuin zit, beseffende dat ik niet in een kilometerslange file sta, terwijl de vogeltjes voorbij vliegen... kan het Grote Genieten beginnen. Een hele fijne zomervakantie iedereen en kom weer veilig "toes."