Tante Doelia Columns

Het kan u niet ontgaan zijn. De laatste jaren kun je nergens meer uit gaan eten, zonder het geëmmer aan te horen van "hét concept." Vorige week waren wij op zoek naar een leuk etablissement. Niks deftigs, maar een gewone kaart. Nu viel mijn oog op een eetcafé in Heythuysen, waar ik jaren terug ooit geweest was. Destijds een ouderwetse kroeg, maar met simpel, lekker eten voor een schappelijke prijs. Ik zag dat er ver-, en aangebouwd was en we nu met een grotere groep wel terecht konden. Nog geen minuut na het opgeven van ons drankje, kreeg ik spijt van onze keuze. "U bent bekend met ons concept?" Gatverdegatver! Emmertje graag! Niet wéér zo'n "we willen graag meedoen met het inmiddels ver achterhaalde idee van vooruitstrevendheid!" Immers kun je sinds jaar en dag vrijwel nergens meer een fatsoenlijke hap krijgen zonder een concept! Verreweg de meest "ludieke" concepten zijn die van de tapas en shared menu's. Sowieso krijg ik al jeuk als ik een Nederlands gerecht in een vreemde taal moet bestellen. Hartstikke creatief om iets oubolligs om te willen toveren tot iets nieuws, maak er dan iets echts unieks van. Ik zag de ogen van mijn goede vriendin in de oogkassen rollen en hoorde haar mompelen "ik hoef geen uitleg, dit concept zal niks verrassends zijn ten opzichte van de andere dertien in een dozijn." Zij wist wat ik dacht. Ook bij mij bestaat het concept van uit gaan eten gewoon uit iets lekkers op een bord, waarbij iemand anders daarna de afwas doet. Punt. Niets meer, niets minder. Zo moeilijk kan het toch niet zijn? Alle toeters en bellen, de moderne kaarten waar alleen afgeronde prijzen (of helemaal geen prijzen!) op staan, de verhoogde plateau's, bakjes en toestanden op tafel, een grote houten plank met een kebabspies als aan een galg dengelend, de veel te grote bak op een modern warmhoud pitje met daarin één aardappelgratintje, het uitvogelen wie, welke portie tot zich mag nemen, de klemmen, tangen en ander klusgereedschap dat gebruikt moet worden... het is vooral een verwarrend concept. Zo ook in dit eetcafé. Een dagmenu, à la carte en shared kaart. Het bestellen moest per tafel, dus mondde het "lekker ontspannen uit eten" uit in een groepsdiscussie, want niemand heeft dezelfde smaak. Met tapas hetzelfde gezeur. Je bestelt allemaal eenzelfde hoeveelheid rondes, anders mag je niet meedoen. Feitelijk is tapas niet meer als het arrogante broertje van het ordinair buffet. Eén vaste prijs voor een bepaalde hoeveelheid eten, alleen met kleinere porties en duurder. Tevens "zum kotschen" is een kok die het nodig vindt vanachter zijn fornuis te stappen om met wapperende handen aan tafel te staan oreren wat hij precies allemaal voor je gekookt heeft. Als je mij moet uitleggen wàt er precies op het bord ligt, dan klopt iets niet. Of je bent een omhoog gevallen kwast op zoek naar zelfbevestiging middels de "ooooh's en aaaaah's," de "nou, nou's" en "wauw's" of je schat je gasten in als imbecielen die hulp nodig hebben bij het identificeren van het stuk vlees. Laten we normaal doen en beginnen bij het begin. Het concept van de basis. Zorg voor smeerbare kruidenboter, een eetbare korst bij het zelfgebakken brood en laat bonbons niet tegen de hete theekop wegsmelten. Dan kom je bij mij al een heel eind! 

Wat is dat toch met de steeds meer vooruitlopende feestdagen? De zomer is nog net niet voorbij of we worden al om de oren geslagen met pepernoten in augustus. Ok, ik ben dan wel zo'n hypocriet wat erover klaagt, maar tegelijkertijd twee zakken, gewone en chocolade, pepernoten uit de schappen grist en één zak bij wijze van spreke al half leeg heeft voor thuiskomst. Nee dan twee weken terug bij van Cranenbroek. Het Kerstspul lag al in de winkel! In September! Het Halloween assortiment lag netjes in een hoekje weggestopt klaar voor de komende maand. Over een ondergeschoven kindje gesproken! Maar goed, dat lag er ook al sinds de krokussen in het voorjaar voorzichtig hun kopjes boven de aarde uitstaken. Wij namen de foute afslag aan het begin van de winkelroute en belandde in een Kerst hel waar je u tegen zegt. Tuincentra verbleken bij de uitgestalde Kerstgekte in deze winkel. Een gigantisch stuk van de winkel was hiervoor speciaal omgetoverd tot Kerst geluk. Het voelde alsof we bocht na bocht, kilometers lange rijen aan Kerstspul moesten aanschouwen. Een geglitter van jewelste, een marteling voor epileptische mensen en een doodsteek voor degene die slecht ter been zijn. Hartstikke leuk voor mensen die van Kerst houden en het liefst in Juli bij dertig graden al een boom in huis hebben. Karren spul zagen we weggeduwd worden, uitpuilend met bomen, ballen, figuren, slingers en wat nog meer. An sich snap ik het wel. Als je uitpakt, doe het dan maar meteen goed. Het zal een lust voor de Kerstwappies zijn. Voor ons als echte Grinches voelde iedere meter aan feestelijkheid als een meter teveel. Zeker als je een verplichte route moet lopen en er geen "short cuts" zijn. Man, wat heb ik daar een hekel aan! Daarnaast is Kerstsfeer super gezellig, maar op gepaste tijden. Ik bedoel, de tuinman is nog niet eens langs geweest voor de herfst snoeibeurt! Voor de tuin dan, niet voor mij. Nog niet eens halverwege het circus voelde ik me zo overweldigd door alle visuele en auditieve sensaties dat ik een sterke drang voelde de drie zingende rendieren van hun sokkel te meppen. (Overigens wel erg leuk voor de kleintjes.) Het Kerstgevoel in Nederland is meer verworden tot een uitgelaten Amerikaans "Santa Claus" spektakel dan de conservatieve, beschouwende Chrrristelijke versie, waarmee ik ben opgegroeid. U weet wel, het armoedig neefje van de Kerstman met drie magere kamelen, een verlept takje wierook en kindje Jezus in een sobere, niet ergonomische kribbe. Geen exorbitante bling bling en dikke kado's onder de boom. Kerst als Meilandje in plaats van een van Rossempje. Ach, van mij mag het allemaal. Zolang de Kerstgedachte, de spirit van deze mooie tijd van het jaar behouden blijft, vind ik het allemaal best. In de donkere maanden zijn we allemaal toe aan een beetje feestelijkheid en vrolijkheid, toch? Met die opbeurende gedachten, een praktische zak potgrond, werkhandschoenen en wat schroefjes, liep ik naar onze auto op de parkeerplaats. Bijna was ik weer in een goed humeur, totdat..... ik hoorde hoe in de auto naast ons een klein kindje mee blèrde met te luide Sinterklaasmuziek. Mijn God! Hoelang wil je je opvoedkundige taak over de schutting gooien en je kind in gareel houden onder dreigement van Zwarte Piet? Waar ligt de grens? Iemand? Ik ga de tuin in om Paaseieren te zoeken.

En zo geschiedde dat mijn buikorganen een goede massage nodig hadden. Een intakegesprek werd gepland en tijdens de kennismaking kon ik niet voorbij gaan aan de goede looks van deze man. Jeetje! Als je dan toch je organen door elkaar moet laten husselen, dan helpt het echt wel als de husselaar een uiterlijk van een jonge God heeft (al heb ik geen idee hoe Hij eruit ziet). Een lang, fit en gespierd figuur, leuke kop met guitige ogen, fantastische bos haar met donkere krullen en een uitgesproken kalmte dat alleen kan voortvloeien uit diepgewortelde zelfverzekerdheid en interne balans. Op de kunstplanten na was de sfeer heel natuurlijk en zijn aura straalde warme energie uit. Ik voelde mij tot rust komen. Ik voelde me op m'n gemak. Maar ja, toen was er werk aan de winkel. Voor hem dan. Ik kreeg de rol van meewerkende lappenpop. Op basis van zijn uiterlijk had ik hem als kundig bestempeld. Er was totale overgave. Overgave met gemengde gevoelens. Voor deze jonge God, ongeveer half mijn leeftijd, moest ik mij uitkleden. Niet ómkleden of verscholen achter een kamerscherm het ontdoen van kleding. Nee, uitkleden bij de stoel waar ik net zat. Onder supervisie van Bas. Een paal verwijderd van een striptease. Hij stond in het midden van de kamer met z'n armen over elkaar te praten, terwijl ik me zo nonchalant als mogelijk uitkleedde. Nu heb ik genoeg ervaring (in de medische wereld) om dit ritueel niet met schaamrood op m'n kaken uit te voeren. En toch... toch voelde ik me ineens heel erg zelfbewust. Daar stond ik dan in mijn onderbroekje en beha. Was het maar een lelijke kerel, dan had ik er minder moeite mee gehad. Het waren niet zijn ogen, maar mijn gevoel dat oordeelde. Zeer vakkundig gleden zijn warme (warme!) handen over mijn lijf. Meer strelend dan knedend onderging ik een onderzoek door een expert (tenminste, daar ging ik door de kippenvel vanuit). Voorzichtig aftastend vond hij waar hij naar op zoek was, de knelpunten. Ik ging liggen (op verzoek, niet uit mezelf) en voelde via zijn handen iedere vrouwelijke ronding. Later, tijdens zithouding, stond hij achter mij en legde uit wat ging gebeuren. Zijn arm en handen waren nodig in de meer intiemere privé zones. Veel tijd om hier van te genieten was er niet, aangezien de professionele grepen m'n maag richting rug verhuisde en mijn adem benam. Hij roerde in de organensoep, trok links, rekte rechts op en begroef zijn vingers diep in m'n buikholte. Jezus! Nooit geweten dat er zoveel spanning kan zitten op onderdelen van mijn lijf die buiten de categorie spieren, pezen of bindweefsel vallen! Hij vond verscholen plekken onder m'n ribbenkast en sleutelde via de kaak verder richting achterhoofd. Mijn ademhaling moest aangepast worden op duw en loslaattechnieken. Wat kan een uitademing dan pijn doen! En toch... toch was ik als was in zijn handen. Ik gaf me over aan de nabijheid en bijna intimiteit van lichaam tegen lichaam. Immers rook hij lekker en was zijn kleding zacht. Het was een vreemde gewaarwording. Sensualiteit in tegenstrijd met harde pijn. Een fijn gevoel worstelend tegen ongemak en loslating. Het deed mij denken aan SM. Zoiets als "pijn, maar fijn?" Of valt dat in een andere categorie?  Wie het weet, mag het mij zeggen.

Sex sells. Seks verkoopt. Iedereen weet dit. Kruidvat weet dit ook. Daarom is een gemiddelde wekelijkse folder feitelijk voorspel. Voorspel voor de vrouw, want die heeft het hard nodig. Een man kijkt over het algemeen niet uitgebreid in de reclameblaadjes en begrijpt bovendien nog niet zo goed wat voorspel voor een vrouw is of kan zijn. Wellicht denkt de gemiddelde man aan kaarslicht en rozen als alternatief voor het aan de haren over de slaapkamerdrempel trekken. Nou blinkt de kruidenier uit in stompkaarsen, kleine waxinelichtjes, geurkaarsen en zelfs grote waxinelichtjes die tot zes uur kunnen branden. Voor de trage vrouw bedoeld die iets meer tijd nodig heeft om in de mood te komen. Tevens ziet de man ook allerlei seksspeeltjes in het blaadje staan, gepaard met lubrikant ofwel glijmiddel voor de trage op gang komende vrouw of vrouw op leeftijd. Heel handig worden ook de bijbehorende batterijen verkocht en natuurlijk condooms, al is dit op vandaag de omgekeerde wereld. De condooms staan voor de kassa, de batterijen veilig beschermd erachter. Kruidvat verkoopt ook Paracetamolletjes voor de vrouw met hoofdpijn. Werkelijk aan alles is gedacht. Wel is het bijzonder dat bij een simpel doosje Paracetamols altijd de vraag gesteld krijgt of je advies nodig hebt, terwijl ik juist denk dat een spoedcursus de juiste maat condoom uitzoeken èn aanbrengen geen overbodige luxe is. O ja, en wat dacht u van libido verhogende pillen voor de man? De man?! De winkel grossiert ook in rituele voorbereiding. Rijen met maskertjes, make-up, verzorgingssetjes met pincet en nagelvijlen, haarverf, bodylotion, floss draad, mondwater, parfum en vochtige toiletdoekjes liggen klaar. Al is het laatste meer bedoeld voor de man, specifieker de oerman. De metroman weet deze doekjes al lang te vinden en de homoseksuele versie neemt sowieso de verzachtende Kamille versie. Heb ik van horen zeggen. Niet te onderschatten zijn ook de snackbakken. Natuurlijk de chocolade, al moet je oppassen met de nootjes uitvoering. Mòchten deze tussen de tanden achterblijven, kan voorspel pijnlijk zijn. Ik laat aan u over om dit te ontdekken waarom en waar. Heb ik trouwens ook van horen zeggen. Kijk ook eens naar de zoutjes. Zout is immers nodig voor de verhoging van de bloeddruk en dat kan zeer handig zijn. Denk ik. Wat de man niet ziet, maar de vrouw wel weet, is dat deze winkel met name uitblinkt in verborgen voorspel. De vrouw zoekt immers intimiteit, waardering en getoonde liefde door steun. Het voorspel dat zij zoekt, staat haaks tegenover wat een man denkt. Hier komt dé gouden tip aan de man! Ga voor de was-, en poetsmiddelen! Niets zo opwindend als een fris, geurig bed en schoon huis. Niet alleen ben je als vrouw geen tijd en energie kwijt aan stofzuigen en dweilen, nee, het is juist sexy om een man dit te zien doen. Maak overigens als man niet de fout om dit als verwachtingspatroon in te zetten. Ik doe de afwas, jij gaat klaarliggen. Fout! Poets als het niet gevraagd wordt en er ook niets tegenover staat. Zomaar, omdat je haar graag gelukkig ziet. Zoek contact en ontspanning door een gezelschapsspelletje te initiëren (ook verkrijgbaar in de winkel). Dit mag wel met zoute nootjes. Weet in ieder geval wat je te wachten staat als je vrouw je de volgende keer het Kruidvat binnensleurt. Je kunt het!

Alweer twee jaar terug dachten we een nostalgisch avondje uit te ervaren door de nieuwe Indiana Jones te gaan kijken in de bioscoop. We hadden gehoord dat deze versie belabberd was, maar wilden met eigen ogen de gradatie van belabberdheid aanschouwen. Bij de kassa ging het mis. Als je bioscoopgenoot zich entreeprijzen herinnert van negen cent en vijf cent voor de popcorn, hoef je geen genie te zijn om te weten dat hij de pensioengerechtigde leeftijd heeft. Ondanks een goed geconserveerd uiterlijk mag je bij een managersfunctie toch hopen dat het inschattingsvermogen die van een konijnenkeutel overstijgt. Na de vergeten seniorenkorting, kwam de tweede blunder. De muts keek mij aan en vroeg of het maar één senior betrof? Mijn gezicht sprak blijkbaar boekdelen. Haar competenties waren perfect in balans met haar visueel vermogen. Terwijl het moment suprême naderde, nam het publiek van diverse pluimage in de zaal toe. Het gierig volk heeft ingekocht bij de supermarkt of delen samen een flesje Cola en zakje M&M's. De eeuwige vrijgezel, Laurence gedoopt, met de ruime portemonnee zat naast ons en knaagde zich een eind weg gedurende de film. De walm van popcorn, nacho's en zoetigheid zweefde naar ons toe. Laurence opende doosje, na zak, na doosje en vrat zich een ongeluk. Ik had medelijden met zijn kaken en werd plaatsvervangend misselijk van de gedachte aan dat gemengde goedje in z'n maag. Ook behoorde hij tot de categorie bioscoopgangers die, weliswaar uit fatsoen, een mislukte poging deed om een zakje chips geruisloos te openen. Dat blijft maar minutenlang aan het knisperen en kraken, waarbij ik sterk de neiging heb de zak uit zijn handen te trekken om het met één ruk te openen. Je treft ook van die minkukels die de filmervaring verwarren met een bar. Zij zien niet in dat een bioscoop niet geschikt is om uitgebreid bij te kletsen of hun sociale levens te vergelijken. Dat previews ook bij de bioscoop charme hoort, gaat totaal aan hen voorbij. Ook aan de twee tieners van ongeveer zeventien. "De kinderen uit mijn klas zijn zo 'trash', ik kan er niks mee. Ik heb een vier voor wiskunde gehaald. Ik word rechter, want daar hoef ik geen wiskunde voor te hebben hahaha." (Nee soeplepel, maar wel een brein dat logisch kan redeneren! ") "Mijn ouders scheidde toen ik twee was. Ik woon nu in een erg groot huis, met een onnodig grote tuin. Een dik huis." (Ze had blijkbaar niet alleen moeite met wiskunde.) De jongeman vulde enthousiast aan "Engels is mijn beste vak. Ik sta nu gemiddeld een 5.6. Ik was blij met de 6.9 laatst, normaal haal ik een 2.4 of 2.6 of zo." (Goddank voor de ondertiteling!) Tot vervelens toe emmerden zij door. Wat had ik dat bloedirritant mensje met z'n neus over de rijen pluche stoelen willen trekken. En terug. Daarin ben ik toch zeker niet de enige? Drie uur later stonden we buiten met een kater. Het klopte. Nieuwe technieken ten spijt, hoef je niet persé een remake te maken van iconische films. Laat ze achter in het tijdperk waarin ze glorieus schitterden. Conservatief als ik ben, moet ik wel bekennen dat streamen nu toch de bioscoop overtreft.  Door alle parkeer-, entree-, en snackkosten kun je voor hetzelfde geld makkelijk een film of vijf op je eigen bank bekijken. Jammer.