Feestgekte

Wat is dat toch met de steeds meer vooruitlopende feestdagen?

De zomer is nog net niet voorbij of we worden al om de oren geslagen met pepernoten in augustus. Ok, ik ben dan wel zo'n hypocriet wat erover klaagt, maar tegelijkertijd twee zakken, gewone en chocolade, pepernoten uit de schappen grist en één zak bij wijze van spreke al half leeg heeft voor thuiskomst.

Nee dan twee weken terug bij van Cranenbroek. Het Kerstspul lag al in de winkel! 
In September! Het Halloween assortiment lag netjes in een hoekje weggestopt klaar voor de komende maand. Over een ondergeschoven kindje gesproken! Maar goed, dat lag er ook al sinds de krokussen in het voorjaar voorzichtig hun kopjes boven de aarde uitstaken.

Wij namen de foute afslag aan het begin van de winkelroute en belandde in een Kerst hel waar je u tegen zegt. Tuincentra verbleken bij de uitgestalde Kerstgekte in deze winkel. Een gigantisch stuk van de winkel was hiervoor speciaal omgetoverd tot Kerst geluk. Het voelde alsof we bocht na bocht, kilometers lange rijen aan Kerstspul moesten aanschouwen. Een geglitter van jewelste, een marteling voor epileptische mensen en een doodsteek voor degene die slecht ter been zijn.

Hartstikke leuk voor mensen die van Kerst houden en het liefst in Juli bij dertig graden al een boom in huis hebben. Karren spul zagen we weggeduwd worden, uitpuilend met bomen, ballen, figuren, slingers en wat nog meer. An sich snap ik het wel. Als je uitpakt, doe het dan maar meteen goed. Het zal een lust voor de Kerstwappies zijn.

Voor ons als echte Grinches voelde iedere meter aan feestelijkheid als een meter teveel. Zeker als je een verplichte route moet lopen en er geen "short cuts" zijn. Man, wat heb ik daar een hekel aan! Daarnaast is Kerstsfeer super gezellig, maar op gepaste tijden. 

Ik bedoel, de tuinman is nog niet eens langs geweest voor de herfst snoeibeurt! 
Voor de tuin dan, niet voor mij.

Nog niet eens halverwege het circus voelde ik me zo overweldigd door alle visuele en auditieve sensaties dat ik een sterke drang voelde de drie zingende rendieren van hun sokkel te meppen. (Overigens wel erg leuk voor de kleintjes.) 
Het Kerstgevoel in Nederland is meer verworden tot een uitgelaten Amerikaans "Santa Claus" spektakel dan de conservatieve, beschouwende Chrrristelijke versie, waarmee ik ben opgegroeid. U weet wel, het armoedig neefje van de Kerstman met drie magere kamelen, een verlept takje wierook en kindje Jezus in een sobere, niet ergonomische kribbe. 
Geen exorbitante bling bling en dikke kado's onder de boom. 

Kerst als Meilandje in plaats van een van Rossempje.

Ach, van mij mag het allemaal. Zolang de Kerstgedachte, de spirit van deze mooie tijd van het jaar behouden blijft, vind ik het allemaal best. In de donkere maanden zijn we allemaal toe aan een beetje feestelijkheid en vrolijkheid, toch?

Met die opbeurende gedachten, een praktische zak potgrond, werkhandschoenen en wat schroefjes, liep ik naar onze auto op de parkeerplaats.

Bijna was ik weer in een goed humeur, totdat..... ik hoorde hoe in de auto naast ons een klein kindje mee blèrde met te luide Sinterklaasmuziek. Mijn God! Hoelang wil je je opvoedkundige taak over de schutting gooien en je kind in gareel houden onder dreigement van Zwarte Piet?

Waar ligt de grens? Iemand?  

Ik ga de tuin in om Paaseieren te zoeken.