Het concept

Het kan u niet ontgaan zijn. De laatste jaren kun je nergens meer uit gaan eten, zonder het geëmmer aan te horen van "hét concept."

Vorige week waren wij op zoek naar een leuk etablissement. Niks deftigs, maar een gewone kaart. Nu viel mijn oog op een eetcafé in Heythuysen, waar ik jaren terug ooit geweest was. Destijds een ouderwetse kroeg, maar met simpel, lekker eten voor een schappelijke prijs. Ik zag dat er ver-, en aangebouwd was en we nu met een grotere groep wel terecht konden.

Nog geen minuut na het opgeven van ons drankje, kreeg ik spijt van onze keuze.

"U bent bekend met ons concept?"

Gatverdegatver! Emmertje graag!

Niet wéér zo'n "we willen graag meedoen met het inmiddels ver achterhaalde idee van vooruitstrevendheid!"

Immers kun je sinds jaar en dag vrijwel nergens meer een fatsoenlijke hap krijgen zonder een concept! Verreweg de meest "ludieke" concepten zijn die van de tapas en shared menu's. Sowieso krijg ik al jeuk als ik een Nederlands gerecht in een vreemde taal moet bestellen. Hartstikke creatief om iets oubolligs om te willen toveren tot iets nieuws, maak er dan iets echts unieks van.

Ik zag de ogen van mijn goede vriendin in de oogkassen rollen en hoorde haar mompelen "ik hoef geen uitleg, dit concept zal niks verrassends zijn ten opzichte van de andere dertien in een dozijn." Zij wist wat ik dacht.

Ook bij mij bestaat het concept van uit gaan eten gewoon uit iets lekkers op een bord, waarbij iemand anders daarna de afwas doet. Punt. Niets meer, niets minder. Zo moeilijk kan het toch niet zijn?

Alle toeters en bellen, de moderne kaarten waar alleen afgeronde prijzen (of helemaal geen prijzen!) op staan, de verhoogde plateau's, bakjes en toestanden op tafel, een grote houten plank met een kebabspies als aan een galg dengelend, de veel te grote bak op een modern warmhoud pitje met daarin één aardappelgratintje, het uitvogelen wie, welke portie tot zich mag nemen, de klemmen, tangen en ander klusgereedschap dat gebruikt moet worden... het is vooral een verwarrend concept. 

Zo ook in dit eetcafé. Een dagmenu, à la carte en shared kaart. Het bestellen moest per tafel, dus mondde het "lekker ontspannen uit eten" uit in een groepsdiscussie, want niemand heeft dezelfde smaak.

Met tapas hetzelfde gezeur. Je bestelt allemaal eenzelfde hoeveelheid rondes, anders mag je niet meedoen. Feitelijk is tapas niet meer als het arrogante broertje van het ordinair buffet. Eén vaste prijs voor een bepaalde hoeveelheid eten, alleen met kleinere porties en duurder.

Tevens "zum kotschen" is een kok die het nodig vindt vanachter zijn fornuis te stappen om met wapperende handen aan tafel te staan oreren wat hij precies allemaal voor je gekookt heeft. Als je mij moet uitleggen wàt er precies op het bord ligt, dan klopt iets niet. Of je bent een omhoog gevallen kwast op zoek naar zelfbevestiging middels de "ooooh's en aaaaah's," de "nou, nou's" en "wauw's" of je schat je gasten in als imbecielen die hulp nodig hebben bij het identificeren van het stuk vlees.

Laten we normaal doen en beginnen bij het begin.

Het concept van de basis.

Zorg voor smeerbare kruidenboter, een eetbare korst bij het zelfgebakken brood en laat bonbons niet tegen de hete theekop wegsmelten.

Dan kom je bij mij al een heel eind!