Weekendje Luxemburg

Het is een wonderlijk iets, een midweek weg van huis. In luttele tijd waan je je in een compleet andere omgeving. Verwarrend is Luxemburg wel. Afhankelijk van de ligging van het dorpje wordt er Duits of Frans of een mengelmoes van beiden gesproken.

Bij het horen van vooral "sjsjsjsjliem, sjsjlam, sjsjsjslum" wist ik, "daar zit een Duitser!

Bij een "meueutekneutefleut", was het overduidelijk een Fransman. Voltrok mijn gezicht zich tot een "WAT is dit nu?", dan waren het Luxemburgers. Zowel op de heen als terugweg was het raden in welk land we ons bevonden. Rechts een bordje "welkom in België" met vervolgens links een politieauto met daarop "Polizei"en een huis met een bord "zu vermieten."

Luxemburg is prachtig mooi met al z'n natuur. Heuvelachtige, pittoreske dorpjes omringd door beekjes, bos of uitgestrekte akkers en weilanden. Ben je, net zoals ik, favoriet wandelaar of liefhebber van rust en natuurgeluiden, dan is dit waar je moet zijn.

Ben je meer van het shoppen, dan waarschuw ik je alvast. In de regio Mullerthal-is-geen-fluit-te-doen! Vol verwondering keken we al toerend om ons heen. Geen mensen, winkels, bakkers, kappers, fabrieken, scholen of kantoren te bekennen. Alleen links en rechts wat bij elkaar gepropte huisjes en twee drogisterijen. Alleen de grotere dorpen hadden iets van een centrum én een Aldi.

Opvallend in dit kleine landje was de stijl van de huizen en het stucwerk aan de buitenkant.

Soms afgebladderd met een vervaagde kleur, een andere keer strak met een verse laag verf. Het is opvallend hoe slecht onderhouden dorpen in een ander land ineens romantisch lijken. Valt het stucwerk omlaag en stort het huis bijna in elkaar? Oude, kapotte bloembakken bij de voordeur met daarboven een aantal waslijnen vol ondergoed tussen de buren gespannen?

 In Nederland zouden we hoofdschuddend wegkijken. In Frankrijk of Italië is het in combinatie met krappe, kronkelende, kuitenbrandende, steile weggetjes gemaakt van onbegaanbare kinderkopjes tussen opeengepakte huizen, vaak tegen een heuvel aan gedrukt, ineens mooi, lieflijk en vooral idyllisch. Ik snap het wel hoor. Ik val er ook voor. Wat in Nederland oude meuk is, is in het buitenland op een mooie zomerdag fotogeniek.

Ons hotel was niet wat we van de prijs verwachtten. De hobbelige roze vloerbedekking op de gang, het blauwgekleurd tapijt met bleke vlekken in de hotelkamer en een ingebouwd bed uit de jaren negentig kwamen stevig gedateerd en een beetje onfris over. De vloer kraakte en piepte en de matrassen met ouderwetse staaldraadveren, zònder bovenlaag van traagschuim, priemden zich verlekkerd tegen de het lijf in de nacht. Bij iedere omwenteling hoorde je hoe de veren zich kreunend en knerpend in elkaar drukte. Nou ja, niet alleen horen. Het was vooral het idee van een spijkerbed.

De bovenlaag was een flinterdun stofje, waardoor er een wondje op m'n arm ontstond bij het omdraaien. Zoiets is hartstikke avontuurlijk voor de knapperige jeugd. Voor ons een martelgang. 

Ach ja. Voor een paar daagjes Luxemburg maakt het niet uit. Daar moet je vooral buiten zijn, erop uit trekken. Genieten van de heuvels, het groen, de spannende paadjes en wandelroutes. Van de bezienswaardigheden in de regio zoals kasteel Vianden of de indrukwekkende militaire Amerikaanse begraafplaats.

Vooral niet miemelen over een hotel dat bij het vervangen van de handdoeken een zielig dood vliegje ertussen legt. Gewoon, om te onderstrepen hoe Luxemburgers één zijn met de natuur.



Maar ja, als je dààrover zeurt, moet je misschien thuis blijven, n'est-ce pas?