Holy shit

Een nogal plastische titel voor een bijzondere column.

Zoals iedereen weet is ons bruin bijproduct een wonder der natuur. Zonder klachten neem je een flexibele stoelgang voor lief. Het wordt ervaren als een normale, vieze zekerheid, iets waar je niet bij stilstaat en op kunt vertrouwen, maar feitelijk noodzakelijk is. 

Wetenschappers hebben lang en breed, zoals de drol zou moeten zijn, onderzocht, dat een goed functionerend darmstelsel de belangrijkste factor is voor een goede gezondheid. 

De darmen zorgen er immers voor dat alle vitamines en mineralen uit ons resterend voedsel in de bloedbaan terecht komt. 
Een ingenieus stelsel dat gecombineerd zo'n zeven en halve meter lang is.

De productiecyclus verschilt van mens tot mens. De ene zit dagelijks "full of crap", ook zonder de bruine engel, de ander hoeft maar één keer in de drie dagen. Blijkbaar is de keutel een megabron van informatie over je gezondheid. Net als de tong, maar dat is een andere uitdrukking. "Poepen over de tong" wordt gebruikt als synoniem voor braken. Als je dit overigens doet, gaan alle alarmbellen af. 

Zo wist onze buitenlandse vriend.

We ontmoetten elkaar na een jaar weer in een restaurant. Het ging binnen tien minuten van "wat zie je er goed uit" naar "ik heb al acht dagen niet meer gepoept (a.k.a. bowel movement.) Het zat hem hoog. Letterlijk.  
Onder genot van heerlijke American blueberrie pancakes kwam het onderwerp dus op obstipatie. Onze vriend zat in de shit. Nu ben ik vrijelijk opgevoed en kan over alles praten, maar er zijn onderwerpen die je niet aan tafel bespreekt. Maar goed, je probeert je smaakpapillen voor een keer niet te koppelen aan je visualisatievermogen.

In het dialect zeggen we wel eens "dao mòsse sjiet aan höbbe", daar moet je schijt (of lak) aan hebben. Dat had en kon hij dus niet. Hij kreeg er ook niet de spreekwoordelijke schijt vàn. Wel voelde hij zich slechter worden met de dag. Van alles had hij reeds geprobeerd. 
Van pillen die de darmen moesten stimuleren, tot klysma's en zakjes met poeder die ze voor operaties gebruiken om de darmen te legen.

Zijn vrouw vertelde enthousiast hoe dat klysmaproces in z'n werk ging, want zij propte het opzetstukje vol verve in zijn poepgaatje. She did give a shit!
Zij vertelde trots "in voor en tegenspoed" te hebben beloofd en shit happens nu eenmaal. Wel gaf ze hem de "de luxe" behandeling door het tuutje vooraf goed te dopen in Vaseline. Hij was immers hetero en bij het verstrijken van de week werd de klysma flacon groter en het tuutje langer.

Bij mij ging de honger over, dus bestelde ik een doggy bag. Nee, geen poepzakje voor de hond, maar een foam container voor de pannenkoek. Die zijn koud immers ook keilekker.

Om een lang verhaal kort te maken. Hij hoopte op een shit storm.

Ik maakte nog een grapje en zei "let's hope the shit hits the fan, right?", maar aan zijn gezicht kon ik zien dat het hem niet uitmaakte of het daadwerkelijk de ventilator raakte of het raamkozijn... de deur... spiegel... whatever. Als het er maar uit kwam.

Twee uur later namen we afscheid van elkaar. Ik met een pannenkoek in de hand, hij met een ongemakkelijke tred.

Obviously he was not shitting me. Arme kerel.

Moraal van het verhaal?



Geniet van je poepie als je kan.