De vrijwilliger

Enorme jeuk krijg ik van ze, zodra ik weer een ziekenhuis binnen wandel.

Eerlijk is eerlijk.

Het ligt aan mij.

De afgelopen jaren ben ik door omstandigheden veel te vaak in het ziekenhuis geweest, waardoor de jeuk enorm is toegenomen.

Vrijwilligers die in actiemodus staan te wachten naast de aanmeldzuilen. Daar ze bang zijn het "ze stonden erbij en keken ernaar" syndroom op te lopen, willen ze maar al te graag initiatief tonen. 
De insteek is superlief. Zonder twijfel. 
Vrijwillig je tijd opgeven om een ander te helpen is bewonderenswaardig.

Echter tref ik vaak de opdringerige versie. Degene die HEUL HEUL graag willen vrijwilligen en hun taak te serieus nemen. Zij spelen de hoofdrol in een Florence Nightingale musical.
De claimerige versie. 
De net iets overenthousiaste miep die komt aansnellen als je ook maar naar ze durft te kijken.

Ze komen te dichtbij, zijn te gretig en bemoeien zich teveel met je. Geven ongevraagd advies en bieden hulp aan waar je het niet nodig hebt. Die menen als een politie agent de mensen te moeten dirigeren naar een vrijgekomen aanmeldpaal. 
Nog erger is de kudde schapen die gezapig in een rij staan te wachten, terwijl er meerdere aanmeldpalen vrij zijn. Wachtend op het armgebaar van de vrijwilliger, zo van "deze is vrij voor je." Serieus? Je hebt zelf geen ogen?" 

Zo'n hulp dat net zo overbodig is als een nietje in een banaan en onwenselijk als een fruitvliegje in de koelkast.

Ooit zal ik ongetwijfeld hulp nodig hebben, maar nu nog niet. Ik vraag wel als ik iets niet begrijp of getoond wil krijgen. Zo'n aanmeldzuil is ook geen hogere wiskunde, nietwaar?

Zo stond er ook ooit één bij het zelfcheckapparaat. Op verzoek van de specialist moet je soms voorafgaand een afspraak de bloeddruk en hartslag meten.
In eerste instantie leek deze machine onbemand, echter zat ik nog niet goed en wel op de stoel mijn gegevens in te tikken op het scherm, toen de madam naast mij kwam staan.

"Kan ik je helpen?"

"Nee bedankt."

Een vriendelijk bedank knikje en door. Dacht ik. Ook zo'n apparaat is simpel om te bedienen.

Madam bleef naast mij staan meekijken op het scherm. Alles moet AVG veilig zijn, maar zij meende over mijn schouders mijn privé gegevens te mogen meelezen.

Ik draaide mijn hoofd om, keek omhoog en zei nogmaals "ik heb geen hulp nodig, bedankt." 
Ze keek mij geïrriteerd aan. Hoe dùrfde ik haar ongewenst aanbod te weigeren! 
Terwijl ik op de twee aangewezen voetjes ging staan voor de gewichtmeting stond ze nog steeds op geen meter van mij vandaan. Ik besloot over te stappen naar de directe aanpak voor domme mensen en vroeg haar of het nodig was dat ze zo dichtbij stond? 
Pissig schoof ze een meter naar achteren. Zij had een verhaal voor bij het avondeten.

Ook heb ik meer dan eens meegemaakt dat zo'n madam bij de aanmeldzuil ineens naast mij komt staan en ongevraagd op kinderlijke toon de logische stappen gaat uitleggen. 
"Ja, het rijbewijs moet daar in... ja... zo... en dan ziet u de gegevens op het scherm... ziet u... die moet u éérst controleren." Natuurlijk verrek ik dat op dat moment en skip zwijgend deze optie. "Ja, maar u moèt eerst de gegevens controleren!"

Ik zeg dan maar niks.

Dat is beter voor haar.

Zij bedoelt het alleen maar goed.