Welkom in het Leudal

Dat valt te lezen op het bord op zondagmiddag. Ik vraag mij nog steeds af waarom ik als "local" deze dag koos om te gaan wandelen in het bos. De zondag is immers notoir voor massaliteit. Ik wilde juist gaan voor rust, ontspanning, stilte. In plaats daarvan gaf het Leudal mij schoonheid, inspiratie en een lach. Geen verkeerde ruil.

Terwijl ik op een "rustig"plekje aan het water zat, schreef deze column zich vanzelf.

Het begon met een gillende vrouw op de fiets die schreeuwde "oooh, hier is los zand, whoeoeoe!" 
Goed zo!  Los zand is het antwoord van moeder natuur op de te hard voorbij zoevende senioren op een E-bike. Als je zelf geen rekening houd met je leeftijd, doet zij het wel voor je!

Even later kwam er een Duits koppel voorbij gesjezen. De vrouw deed eer aan het cliché en riep hard "RRRĖCHTTS!" naar haar man. Arme sloeber. Ik wist meteen wie de (korte) broek aan had.

Twee blonde jongetjes werden vermanend toegesproken door een Hollandse mevrouw "nee, jullie gaan niet naar beneden. Die mevrouw zit daar voor haar rust!" Een Hollander met manieren. Ik pinkte een traantje weg.

"Nou, ik zei tegen hem, denk daar de volgende keer maar eens over na jongen!" Meneer blauw shirt stond even stil bij mijn brug.

Ik vond het tijd om verder te lopen.

Een ouder stel, petje en zonneklep, hij de rugzak om, zij met wandelstok, stond stil bij een kruising. Met routekaart. Twijfelend werd door de man (belangrijk detail) de linkertak gekozen die ik ook nam. Nog geen tien meter later liepen ze mij weer tegemoet. Met kaart toch de foute richting gekozen. Ik zeg niks. Ook niet toen ik een (wederom Hollandse) vader met kaart op de fiets tegen zijn gezin hoorde zeggen "kijk, daar rechtdoo-ur ligt de Friedesse molen.

" Lieve schat, het is de Léumolen! Met zo'n navigator in je gezin plan je een tripje naar Maastricht, maar eindig je in Lutjebroek.

Blijkbaar was blauw shirt verder gelopen en had een kortere route genomen. Ik zag hem op een bankje zitten "ik word dan boos en denk dan, die komt vanzelf wel weer terug. Hij neemt zelf wel weer contact op!" Hij stond op en liep verder, druk pratend. Benieuwd naar de afloop volgde ik hem. Mijn blaas won het echter van de nieuwsgierigheid, dus nam ik afscheid van blauw shirt en besloot tot een kortere route naar huis. Afgeleid door  de lokroep der natuur verloor ik mijn oriëntatie. Ik had letterlijk een rondje gelopen en passeerde wederom de prachtige molen. Vooruit leek een langere weg dan terug. Dus ontstond het eeuwenoude dilemma. Loop je vooruit of ga je terug in het leven? Optimistisch besloot ik vooruit te lopen en het hoofdpad te nemen.

Terwijl ik "mijn" brug naderde hoorde ik vrouw één zeggen:  "Poeh, nou ik zit."
Vrouw twee antwoordde sarcastisch "da's fijn voor je!" Een man zat naast vrouw één en probeerde tevergeefs vrouw twee  te sussen door naar een plekje naast hem te wijzen.  Woest beet ze hem toe: "daar ligt allemaal mos! Dadelijk zit dat allemaal in mijn kleren!"
Ik liep al bukkend tussen de dames en de overvliegende scherven door. Een mijnenveld in een 'zen' omgeving. De natuur wint het nooit van de mens en zijn ego.

Met ferme tred liep ik het bos uit. Ik passeerde meneer rugzak en mevrouw wandelstok weer (hoe dan?), een stel met wandelwagen met een 'Fifi' erin (waarom dan?) en kon nog net aan de kant gaan voor een irritante "PING!" 
Ik week beleefd uit, maar wel naar een verharde kant. Het mulle zand liet ik over aan de senioren. Rustig maar. Ik ben niet hatelijk, maar draag bij aan een goede balansoefening.

Bijna het bos uit zag ik een klein, lief torretje over de grond kruipen. Zo'n nietig en lelijk ding. Niet alles van moeder natuur is een succes. Sommige moeders kunnen dit beamen. Houden van doe je evengoed. Dus stapte ik over het torretje heen en liet hem in zijn waarde.

Heerlijk, zo'n middag bos!