Moederdag

Vorige week vierden we een speciale dag om onze moeders in het zonnetje te zetten. Een extra lintje voor het moederschap. In de meeste gevallen zeer verdiend.

Natuurlijk snap ik het doel van deze feestdag.

Toch twijfel ik over de beweegredenen van deze dag. Naar mijn idee is het immers iedere dag moederdag. Voor mijn gevoel verdient mijn moeder iedere dag een bosje bloemen. Ze mag iedere dag in het zonnetje gezet worden.

Het is met name, net zoals Valentijnsdag, een verkapte commerciële dag. Bloemen, chocolade, verzorgingsproducten, echt alles wat maar geassocieerd mag, kan en moet worden met Moederdag is ineens een stuk duurder. Voor deze ene dag. Bijzonder inderdaad.

Voor mij hoeft dit allemaal niet. Het is te gek voor woorden dat we er collectief aan herinnerd moeten worden om onze eigen moeder in ere te houden. 
Waardering te tonen voor haar zwoegende jaren, waarbij ze overstromende emmers liefde en geduld strooide over haar uitdagende kinderen. Om opgelegd respect te tonen voor de waarden die ze onze leerde, de wijze levenslessen. Ons met een lekkere corrigerende tik op de luier de juiste weg op zwiepte. Met onweer in haar ogen ons herinnerde aan waar de grens ook al weer lag en in het gareel hield door duidelijke regels. Handhaving behoefde in mijn tijd niet perse een blauw uniform te dragen. Een bloemetjesschort was voldoende.

Goed voorbeeld doet volgen met een scheut wijze raad was (en is) mijn moeders "leading by example." De altijd reikende hand om ons overeind te helpen als we weer eens struikelden op weg naar volwassenheid. Natuurlijk stond een kruiwagen behangplaksel altijd klaar in de garage. Echter werd het zelden gebruikt. Hooguit om het, zijn tijd te ver vooruit, lelijke bruine-oranje-groene behang te vervangen door inmiddels sterk achterhaalde bloemenmotief. Mijn moeder wist dat warmte, gezelligheid en 'er voor je kind zijn' duizendmaal meer effect had dan straf. 
Zij navigeerde ons met humor en ondeugd door moeilijke jaren heen. De kapitein met het kompas waar we op konden vertrouwen.

Wij hadden zo'n moeder die altijd een warme kop thee en een 'sjnae paeperkook' (snee ontbijtkoek) of koekje klaar had staan na schooltijd. Die ons weer vergaf als we haar mokkend negeerde en stampvoetend naar boven liepen om huiswerk te maken. Een moeder die op zondag steevast vers getrokken rundvleessoep (op zaterdag gestart) en een driegangen menu op tafel zette rond de middag. Met kinderen die deze traditie fanatiek om zeep hielpen, want WE WILDEN UITSLAPEN! 

Mijn God, warm eten om 12.00! Wat dacht ze wel niet!

Een moeder die 's ochtends vrolijk fluitend naar beneden kwam om onze boterhammen te smeren. Met altijd stiekem iets lekkers in de broodtrommel stoppend, zoals een mini Bounty. Totdat het gegrom en gezeur van humeurende pubers zorgde voor een berustend terugtrekken in de donkerste uren van de ochtend. Een vrouw met een hart groter dan een patiënt met cardiomyopathie. De kinderen altijd op nummer één zettend, zichzelf ergens in de top tien achterlatend.

Een moeder die mij ooit opwachtte bij het treinstation met een bosje bloemen na een weekendje Londen. Haar liefde viel af te lezen in haar stralende, licht tranende ogen die zeiden, "heerlijk je weer te zien lieve schat, welkom thuis. Ik heb je gemist." Een moeder die mij op latere leeftijd nog steeds verbaast met haar onuitputtende raad en levenservaring. Een krachtig mens met een enorme compassie voor de ander. Een doorzettingsvermogen in zware tijden waar een triatlonner jaloers op zou zijn. Een vergevingsgezinde oermoeder met een onuitputtelijke bron van liefde in de achtertuin.

Zo'n moeder heb ik.

En die zou ik maar 1 dag per jaar eren?