Spiegeltje spiegeltje aan de wand

Bij binnenkomst bleek dat de trainster zich goed voorbereid had middels kleine spiegeltjes op de tafeltjes, gelamineerde kaartjes en een mooie powerpoint presentatie. Van alles had ik mij voorgesteld bij deze work-shop "Leren van je leerlingen."

In onderwijsland word je doodgegooid met allerlei nascholingen. Ik begrijp de insteek heus wel. Je moet je als professional, net als de leerling, verder ontwikkelen, met de tijd meegaan en een open vizier houden. Om het kostenplaatje te drukken wordt vaak gebruik gemaakt van interne organisatie trainingen. Soms gaat dat goed. Vaak niet. Dat ligt niet alleen aan de trainer overigens. Tijdens zo'n training wijkt de doelgroep docent als publiek niet veel af van een lastige leerling met concentratieproblemen. 
Dat ligt weer niet alleen aan de docent. Het "moetje" is veelal na een lange werkdag en de onderwerpen lijken aan te sluiten bij de realiteit, maar doen dit dan toch weer niet of missen de vertaalslag naar de praktijk. Dus zit je daar met een "wat moet ik hier morgen mee?" kater.

 Terug naar het "leren van je leerlingen." Achteraf bezien had ik beter naar de work-shop virtuele realiteit kunnen gaan, want behoefte aan een alternatieve werkelijkheid had ik wel. Met de beste bedoelingen stond de vriendelijke trainingsmevrouw bevlogen te praten over  "spiegelen." Het ging echter niet om het spiegelen van leerling gedrag naar de docent in de rol van pedagoog of didacticus.  Nee, de kern van de boodschap was "wat jou raakt in het gedrag van de leerling, kun je herleiden naar jou als professional op persoonlijk vlak."

Bij de kennismakingsronde moesten we een gelamineerd kaartje met afbeeldingen op gevoel uitkiezen. Als ik er een met de afbeelding van chocolade of George Clooney had gelegen, was ik iets dichter bij mijn gevoel gekomen.  Bij het bespreken van ieders kaartje bleek het echter te gaan om de link tussen de afbeelding, jouw gevoel, maar dan in je tìenerjaren! Huh? Had je dit niet beter van te voren kunnen zeggen? Dan had ik een afbeelding van een ijzerwarenhandel gekozen (beugel, bril en rolstoel).

Bij mij aangekomen kon ik heus wel iets Freudiaans analyseren over een voor mij onbeduidend kaartje. Ik bedoel, dat kan ik ook over een banaan, maar gelukkig redde een llieftallige collega mij door het hooghouden van haar kaartje met hierop een vurige rossige meid. Ik flapte als Ginger eruit: "nou, vroeger werd ik veel gepest, maar ik heb er niets aan overgehouden", hahaha.

Klaar.

Trauma verwerkt.

Mag ik gaan?

Vervolgens werd gevraagd om met kernwoorden iets op te schrijven over een naar jouw idee perfecte leerling (doorzetter, vrolijk, aardig voor anderen) en een 'bloed onder je nagel leerling' (discussie aangaan, kort lontje, uitdagend gedrag).  
We moesten met snorkel op heel snel, heel diep gaan door te kijken wat deze woorden met ons als persoon te maken had. Want, "wat je raakt bij die leerling, zei iets over jezelf."

Qué?!

Natuurlijk sloten de superlatieven naadloos aan bij mijn karakter en was het spiegelen hiermee in volledige cohesie met de opdracht, maar herkende ik de negatieve zaken van de leerling in mijzelf? Niente! Als docent kùn je betrokken raken, geroerd zijn en empathie tonen, maar dat wil niet meteen zeggen dat als je iets observeert en constateert bij een leerling, dit een onverwerkt trauma bij jezelf is. "Tet's total otter cook", zou onze Louis zeggen.

Tergend langzaam liep de lieve mevrouw iedere kandidaat af en evalueerde de kernwoorden. Bij mij aangekomen kwam het over als een geforceerde, gedwongen psychologische banksessie. Mijn nonsens radar liet het echter niet toe. Wroeten waar het niet zit, werkt niet voor mij. 

Op een beleefde manier gaf ik aan "ik kan hier niets mee", "ik begrijp het doel van deze oefening niet." De trainster lachte en suste gerustgesteld dat dàt natuurlijk ook kon. 
Mijn gevoel van "WHAT THE PIEEEP, DOE IK HIER IN GODSNAAM!", maar dan verpakt met een zalvend lintje mocht er gelukkig zijn van haar.

Voor volgende week heb ik mij aangemeld voor de work-shop "gereformeerd bakken met twee linkerhanden."

Ik ben benieuwd.