Perikke oet de naas (vertaling: nieuwsgierigheid)

"U bent een beetje vaag", kreeg ik jongsleden nog te horen bij de gemeente. Wat de telefoniste bedoelde was: "u blijft een beetje vaag", want hoe je als persoon "vaag" kunt zijn, is mij onduidelijk. Zonder sociale rem wilde zij eigenlijk zeggen: "zeg mij nou verdomme waarover het gaat, want ik ben bloednieuwsgierig!" Wellicht voelde zij zich als "doorverbind miep" gepasseerd, doordat ik niet te uit en te na toelichtte wat mijn vraag aan de "aanhef persoon" was. 

Mijns inziens is die toelichting behouden voor degene die jouw kwestie moet analyseren en van goed advies voorzien.

Mij valt steeds meer op dat je je ziel en zaligheid al bloot moet leggen bij de eerste contactpersoon. Een receptioniste, telefoniste, administratief medewerker, assistente etc. De vraag "hoe kan ik u helpen?" of "met wie kan ik u door verbinden?"  is vervangen door "wat kan ik noteren waarover het gaat?" of "Wat is uw vraag aan X?"

Bij de huisarts mag je alle smeuïge details aan de assistente gaan uitleggen, alvorens de dokter te spreken. Waarom? Gaat de dokter nog even "krakende stoeptegels na chilli con carne" Googlen dan? 
Ik denk dan altijd dat ook dokters assistentes iemands buren zijn. Kijkt zij je nog even serieus aan op een buurtborrel, nadat ze een tube glijmiddel heeft geadviseerd om dat trillend ei eruit te krijgen? Of krijg je op je verjaardag een pakje Duracell om alleen de batterij te vervangen?

Buiten kijf staat dat de eerste lijn voldoende details moet weten om correct te kunnen door verbinden. Je mag ook uit gaan van beroepsgeheim, een professionele houding of op z'n minst gezond verstand.  En toch... toch meen ik soms een trillende opwinding in de stem te bespeuren. Zinderende spanning die in de lucht hangt en opleeft bij de gedachte aan een maagdelijke vraag. De anticipatie op hetgeen de ander gaat zeggen, gaat vragen. Krijgen we munitie voor roddels?
Detailzzz moeten we weten, zodat we straks op het verjaardagsfeestje wat te vertellen hebben.
Detailzzz moeten we horen, zodat ons leven interessanter wordt door anderen.

Soms wil ik een impertinent antwoord geven op DE vraag "mag ik vragen waar het over gaat?!" 
Zo'n antwoord als: "tja, ziet u. Mijn man is doof en blijkbaar articuleren mijn schaamlippen niet meer afdoende."  Of "welke vergunning moet ik hebben om de kelderruimte uit te breiden met een kamertje van 3 bij 2?" "En kan ik dit kamertje geluid dicht maken door isolatie?"

Het is vreemd dat, des te meer privacy begrensd wordt, des te meer mensen en public informatie willen delen of verwacht wordt dat ze dit doen. Des te hoger en duurder de beveiliging opgeschroefd wordt, des te meer op straat komt te liggen door datalekken. Terwijl de een je de "perikke oet de naas" haalt, deelt de ander dezelfde "perikke" op elke straathoek uit aan eenieder die ze wil hebben.  

Zo gaf een meneer laatst na een beleefde opmerking van mij over het luidruchtig telefoneren als antwoord: "nou, dat mocht u gerust horen hoor. Het waren geen staatsgeheimen hahaha." Die meneer snapt het niet en denkt interessant over te komen. Terwijl hij je eigenlijk lastig valt met informatie waarom je niet hebt gevraagd.  

Misschien dat ik met mijn 'gepantserde anti-eenheid antwoorden' van "nee, dank u wel, ik leg het wel uit aan de dokter" of "daar heb ik het liever niet over", niet veel bereik. Misschien blijf ik hierdoor een vaag figuur. Het zij zo. Alleen voor intimi gaat het slot eraf.

Vroeger betrachtte men meer terughoudendheid over de persoonlijke levenssfeer van zichzelf en dat van de ander. Nu mag alles gezien, gehoord, uitgetrokken en gedeeld worden.

We geven heden ten dage meer bloot dan ooit.

Waar preutsheid verlangt dat nudisme niet in het openbaar getoond mag worden, zijn we geestelijk meer naakt dan we met de blote kont in de regen kunnen zijn.