Leudal avontuur

Het is altijd mijn geluk geweest op te groeien in het Leudal en stellige overtuiging hier te blijven wonen.

Vorig weekend besloot ik tot een hernieuwde kennismaking met deze groene omgeving. Per slot van rekening leef ik als Leudaliaan in een natuurgebied waar vele 'buitenlanders' (= alles over de Limburgse grens) hun vakantie vieren.

Op zaterdag had ik met een vriend ook een forse route gewandeld. Zondag dacht ik de andere zijde te nemen.  Wijselijk besloot ik  niet toe te geven aan mijn oerdrift om vooral die kleine, overgroeide paadjes te nemen. Ze prikkelen mijn fantasie en geven rust, maar als eenzame wandelaar ben ik dan toch kwetsbaarder voor gespuis ... en teken. De middenweg was de drukte vermijden, maar met voldoende wandelaars, zodat ik altijd gevonden zou worden.

Het was een studie op zich om andere wandelaars en hun bepakking te zien. Kinderwagens, rugzakken, waterflessen, plaids, witte fluffige hondjes, wandelstokken, voedselwaar, vrouwen en kinderen werden meegesleept. Met of zonder zonnebril, hoedjes, bescherming, in wandelschoenen en op slippers. Ik was ook voorbereid met m'n huissleutel en 2 papieren zakdoekjes. Als Leudaliaan begroette ik iedereen in "ons Leudal." In gedachten hoorde ik de Hollanders bij thuiskomst zeggen, "Oh, Limburgers zijn zooo aardiGGG!" Het merendeel waren Hollanders of Pruuse, maar daar kunnen zij ook niets aan doen.

 Overweldigd door het mooie groen palet, het water, de fluitende vogels en al het klein grut, liep ik een onbekende route. Afgeleid liep ik het ene pad na het andere af.  Zo halverwege  hoorde ik de lokroep der natuur. Geen sinecure om als vrouw ongezien jouw water door Gods land mag laten vloeien met loerende brandnetels en steekvliegen. Het was dus een kleine overwinning toen dit een geslaagde actie bleek. Het papieren zakdoekje werd netjes meegenomen. 

Na de zoveelste bocht met een nieuw uitgestrekt pad, begon ineens mijn rechterhiel te prikken. Bij iedere gelopen meter voelde ik de blaar groeien. Midden op een zandpad de schoen uit. Helaas had ik een gat in het voetbed èn sok gelopen. Wat nu? Mijn reserve Wolky zooltjes en naaisetje zaten natuurlijk in mijn andere broek. Het zojuist opgeborgen zakdoekje bleek mijn redding! Het gat werd opgevuld, zodat de tocht vrijwel pijnloos vervolgd kon worden. Het was nu wel noodzaak om zo snel mogelijk op een hoofdpad terecht te komen, daar ik buiten het bos nog stuk te gaan had naar huis. Het pad werd smaller en smaller, de begroeiing dichter. Door de kronkels en pracht en praal om mij heen was ik ook de richting kwijt geraakt.

Mijn schroom voorbij vroeg ik in het dialect aan tegen moet komende wandelaars met hoedje, veer en geitenwollen sokken in wandelschoenen of zij van een hoofdpad af kwamen? Ik had het kunnen weten! Meneer en mevrouw spraken alleen Duits. Tja, ik spreek "et was" Duits, maar Engels is mijn tweede taal. Dat spraken zij weer "ein bisschen." Maar we kwamen er uit.

Hij: "wenn Sie hintergehen, ist es erst smaller, Zen bigger" (hij bedoelde 'wider').

Ik "das ist was ich suche (o ja?), but I got lost."

Terwijl we lachend afscheid namen, bedacht ik hoe het bos mensen met elkaar verbindt. Het heeft iets van een intimiteit om elkaar zo te ontmoeten.

Na een met varen overgroeid pad zag ik eindelijk hèt brede pad.

Eenmaal uit het bos liet het zakdoekje mij in de steek. Bij de Maria kapel aangekomen, ging ik op het bankje zitten en zag dat het zakdoekje tot pulp was gelopen. Gelukkig had ik nog het tweede zakdoekje voor èchte noodgevallen. De laatste kilometer was lang. Ik strompelde naar huis, terwijl ik het zakdoekje naar voren voelde kruipen richting tenen.

Thuis aangekomen, was ik een gat in de zool, sok en twee tot pulp gewandelde zakdoekjes rijker.

Met een glimlach van oor tot oor was ik uit het Leudal, thuis in Leudal.