Aanhouding

“STOP!”, schreeuwen rode letters in mijn achteruitkijkspiegel.

Oeps, politieauto achter mij.

Ik had de politie wel achter mij zien rijden voor, tijdens en na het inslaan van de weg, maar ik dacht dat deze bij de brandweerkazerne moest zijn (tja, vrouwen en linken leggen).

Vlakbij mijn eindbestemming zet ik de auto aan de kant, terwijl ik mij afvraag wat ik fout heb gedaan. De enige aanhouding ervaring was in Amerika. Aan de overkant van de oceaan doen ze het nog op de ouderwetse manier. Geen moderne scanners, maar de auto verscholen aan de rand van de weg. Als ware het een Dukes of Hazzerd aflevering schieten ze uit de bosjes, waarna de jacht wordt geopend met zwaailicht. Het devies aldaar is met het verkeer mee te rijden qua “speeding.” Er kan toch maar één auto van de weg gehaald worden.

Terwijl meneer de agent, ik noem hem John door zijn John Wayne loopje, naar mij toe komt vraag ik me af wat ik moet doen. Handen omhoog of op het stuur zoals in Amerika, het raam open, de blouse een knoopje los, wel of niet uitstappen? Ik besluit het raam omlaag te doen. De rest ervaar ik wel.

Op ruime afstand krijgt John het voor elkaar mij vriendelijk en tevens vermanend aan te kijken. Een blik die best sexy is eigenlijk.

Ik vraag wat ik fout heb gedaan. John: “U rijd zeker met navigatie mevrouw?”

“Jazeker”, bevestig ik.

“U bent een verboden weg ingereden.” John ziet mijn verbaasde gezicht en rode koontjes en trekt de juiste conclusie. Het was echt per ongeluk. Met zijn handen in de zij, de ene op de pepperspray, de ander op de revolver predikt hij verder.

“Ondanks de navigatie moet u wel zelf blijven kijken… als de navigatie 80km aangeeft, maar er staat een 50km bord, moet u ook op het bord af gaan.”

Ik: “zeker, u heeft ook gelijk.” “Wat is de boete?” Ik ben fout geweest en accepteer de preek en ticket. Maar John zit heerlijk op de preekstoel en wil er nog niet van af.

“Als de navigatie zegt het water in te gaan, doet u het toch ook niet?” Bijna wil ik zeggen dat dit ligt aan mijn werkdag, maar iets in mij zegt dat John geen grappenmaker is. Überhaupt kost het mij moeite niet af te dwalen. Mannen in uniformen. Grrrr, het heeft ėcht wel iets.

“Waar woont u?”, vraagt John. Hij is nog niet klaar met mij. Ik leg uit dat ik niet uit de regio kom, maar een half uur rijden hiervandaan resideer. Blijkbaar red dit mij. “Als u in de buurt had gewoond, had u een boete gekregen van € 130,00.” “Plus € 9,00 administratiekosten.”

Ok, die truc onthouden we. Hij gelooft mij op mij bruin, groene ogen en laat mij uiteindelijk gaan met een waarschuwing. De schat.

Aangekomen op het evenement hoor ik van diverse collega’s dat zij ook dezelfde weg zijn ingereden. Ik had dus gewoon pech. Of geluk. Mijn volgende column was immers klaar.

Terwijl ik ’s avonds naar huis rijd schiet mij te binnen dat ik deze week een mooie CJIB brief ontvangen heb ter waarde van € 38,00. Te hard gereden, 6 kilometer (inclusief correctie). De laatste verkeersovertreding kan ik mij niet meer herinneren. Het is zonde van het geld.

Een snelle rekensom leert mij echter dat ik deze week onder de streep € 101,00 bespaard heb.

Reden voor een feestje dus.

Misschien dat ik John moet uitnodigen.

Maar dan wel in uniform èn handboeien.

Blauwe groet!