Operatie Tante Doelia deel 2 (drieluik)

Op de opnamedag heerst bij mij gelatenheid, want je bent overgeleverd aan anderen. Je kunt een groot deel van het ochtendritueel overslaan. Geen ontbijt, dagcrème of make-up. Zoals je uit de baarmoeder bent gekomen, zo ga je de operatie in. Zo'n overlevering geeft ook rust. Je eigen verantwoordelijkheid in het leven valt voor die dag weg. Je doet wat gevraagd. Of nou ja, die intentie is er.

Snel na het inchecken staat chirurg L. voor mijn neus. Patiënt 1 is Corona positief, dus ik ben als eerste aan de beurt! Ze wachten op mij. De operatiekamer is klaar, de messen zijn geslepen. L. oogt zelfverzekerd, kalm, bijna vaderlijk. Ik vertrouw hem. De blonde verpleegster probeert in rap tempo alle voorbereidingen versneld te doen. Ik mag op de weegschaal gaan staan. Nee, niets hoeft uit. Zelfs de schoenen blijven aan. "Ik trek wat gewicht voor de kleding er af."Ik opper 5 kilo. Blondie denkt dat 2 genoeg is.

Vervolgens gebeurt het ondenkbare! Terwijl ik in een super sexy blauw operatiehesje in bed lig, fluistert Blondie op gepaste afstand "de patiënt die positief getest is, is net voor jou naar het toilet gegaan." HUH?! Wat?! "We moeten je ontsmetten." Een andere verpleegster komt uit een kamertje en knikt naar mij. Blondie fluistert "ze weet er van af." Ik voel alsof ik in een foute film zit. Een jongedame met zwart haar en een oranje hoodie komt uit het kamertje. Zij krijgt succeswensen mee. Ik heb medelijden met haar. Ik hoor de twee zusters overleggen waar Hoodie overal gelopen heeft. Want daar moet ontsmet worden. "Zij heeft nergens gehoest toch?" Blondie wijst "jawel, zij stond daar tussen die twee bedden."

Serieus?! Ik word van alle kanten preventief gestoken, bevraagd en ontsmet om in het ziekenhuis potentieel Corona op te lopen?! Hoezo krijgt de arme mevrouw deze uitslag niet eerder te horen? Waarom mag zij nog überhaupt in het ziekenhuis komen, laat staan op de opname afdeling! Nàdat de dokter mij verteld heeft over de positieve test! Waarom hebben ze niet eerst alles ontsmet, vòòrdat ik naar binnen mocht?! Mijn handen en gezicht worden ontsmet en ik word overspoeld door een kokhalzend sterke alcoholgeur. Ironisch, daar ik nuchter moest zijn voor de operatie.

Zonder uitstel word ik weggebracht richting OK. Ik focus mij op de anesthesist die naast mij komt lopen. Kordate man. Die krijgt mij er wel onder. We babbelen en hij ziet eruit zoals ik mij hem heb voorgesteld bij het telefonisch consult maanden geleden. Het is verstandig vriendjes te zijn met degene die je in een diepe slaap brengt en ervoor zorgt dat je ook weer ontwaakt. Geen Michael Jackson taferelen.

Tijdens het verplaatsen van bed naar operatietafel moet ik lachen om het plasopening in de tafel. Of ik van te voren ben geweest? Jazeker! Anders was er nu geen paniek. HUH? Ze hebben de boodschap niet doorgekregen. De tafel is prettig verwarmd. Een lieve verpleegster met donker haar komt naast mij zitten en babbelt er op los. Ik kijk haar aan en waardeer dat ze als taak heeft patiënten op hun gemak te stellen. Ik voel echter ook op dat moment geen spanningen of zenuwen. Heb ik eigenlijk nooit gehad voor een operatie. De chirurg komt binnen en vraagt mij waarom we hier zijn. Bijna heb ik de neiging om een borstvergroting te opperen, maar door zijn serieuze blik zeg ik "de galblaas moet eruit." Hij knikt. Mooi. We zitten op 1 lijn. Altijd handig in dit soort situaties.

Chirurg L. zegt dat hij nu een ritueel gaat uitvoeren. Ik moet mijn mond houden. Prima. Neanderthaal type. Duidelijk. Houd ik van. Hij kijkt naar een rijtje op de muur en dendert alle gegevens op. Naam, geboortedatum, cup maat, welk gereedschap hij gaat gebruiken, de grootte etc. Indrukwekkend!

De narcotiseur legt alles stap voor stap uit. Het zuurstofmasker gaat op. Ik zie een aantal spuitjes in het infuus gaan. De verpleegster wenst mij welterusten en 'droom zacht.' Net op het moment dat ik mij afvraag over wie ik ga dromen, ruik ik een walgelijke chemische geur... "shit, dit gaat niet goed!" Licht uit.

............................................................. (lees verder bij deel 3)