Operatie Tante Doelia deel 3 (drieluik)

"Tante Doelia..." "Wakker worden..."

De operatie is voorbij. Mijn ogen openen zich met moeite. Ik probeer te focussen in de narcosemist. De verpleegster vindt dit hèt moment om uitleg te geven. De operatie is goed gegaan... bla bla... het was een grote steen... bla bla. Versuft doe ik mijn best iets op te vangen. Ik balanceer tussen ontwaken en slapen. Terwijl ik grote moeite doe om de effecten van de misselijkheid binnen te houden, kakelt iemand in mijn oor wat ik straks wil eten? Boterhammen? Beleg? Ik slik nog een keer, maar gun haar eigenlijk de lading. Laat-mij-met-rust!

Mijn lichaam reageert niet goed op de narcose in combinatie met de morfine. Tot drie keer toe wordt een nieuwe "anti misselijkheid" zak aan het infuus opgehangen, maar het helpt niet. Ook niet met de bril op. Ik zie eerst een everzwijn, daarna Lincoln in hetzelfde stukje linoleum. Het gaat niet zo goed.

Mijn moeder, mijn heldin, overwint drempels om mij te kunnen zien. Een golf van liefde vloeit over mij heen bij het zien van de rode jas. Zij drukt de verpleegster op het hart dat narcose en Tante Doelia geen goede combinatie zijn. Nooit geweest ook. Als tiener en twintiger heb ik meerdere operaties gehad en vaak gedacht om mij maar te laten inslapen. Zo beroerd was ik. Twintig jaar ervaring later heeft mij geleerd dat er Rousseau licht aan het einde van de tunnel gloort, dus het is een kwestie van doorzetten.

De hele dag en een groot gedeelte van de volgende dag lig ik in bed te vegeteren. Ik verzoek geen chemische anti rotzooi meer in het infuus te doen. De effecten moeten op natuurlijke wijze uit 't lijf. In mijn roes hoor ik wel dingen. Mensen zijn zich soms niet bewust dat je wel zwak, ziek en misselijk bent, maar dat er nog ontvangst is. Tijdens het verplaatsen naar een andere afdeling, hoor ik in de lift de ene verpleegkundige tegen de andere kirren "ik vind het zo'n leuke afdeling..." "Ik heb zo'n shit periode achter de rug, want..." Gelukkig zak ik op tijd weg. Even later word ik wakker door twee ICT'ers op m'n kamer. Ik hoor ze overleggen met de verpleegkundige die aangeeft dat ze niet meerdere laptops kan aansluiten. Dan is er geen verbinding. Op een andere afdeling gebruiken ze de onderste stopcontacten voor de bedden. De oplossing van de mannen? "Laat ons even weten wanneer het weer gebeurt." Weg zijn ze. Briljant! Ik dommel weer weg.

Na het besluit dat ik niet naar huis kan, word ik weer overgeplaatst. Hulde voor de vriendelijke, vrolijke verpleegkundigen met hart voor de patiënt! Een rotte appel houd je altijd. Die kom ik tegen tijdens de avonddienst. Ik heb supervisie nodig met naar het toilet gaan.



Wankelend loop ik langzaam met het hoofd omlaag met de infuus rollater. De stier in mij zegt dat ik wel moet proberen. Stabiel is het niet. Hard roept de rotte appel "wat moet ik doen?! Ik ben vreemd voor jou. Dat zie je niet, want je kijkt me niet aan!" Ik slik de misselijkheid weg en probeer het waterbed in mijn hoofd stil te houden en mijn ogen op 1 punt op de vloer te richten. Ik kan mijn hoofd niet omhoog doen, want dan kiep ik om. "We hebben alle kwartjes al opgeraapt hoor!" snerpt ze. Stom wijf! 
Als ik weer in bed lig, voelt het ongemakkelijk. De Kamasutra hebben ongetwijfeld 50 diverse standjes voor in rughouding, maar ik kan geen gemakkelijk alternatief vinden.

De volgende ochtend probeer ik rond de middag mijzelf wat op te kalefateren. Total loss voel ik mij na een simpele wasbeurt, maar in de zevende hemel door een heerlijke frisse tandpasta mond. Weg met die smerige narcose smaak!  Chirurg T. komt vlak erna even langs. "Ja, het is maar goed dat u de galblaas eruit heeft laten halen. Het kan toch voor veel problemen zorgen."

Dank u wel voor de wijze raad..... achteraf.

Nu, een week later zitten mijn organen nog geregeld in de "storming fase" van groepsdynamiek. Er moeten nieuwe afspraken gemaakt worden over de rolverdeling en dat vergt strijd.

Maar... zonder strijd geen zege!

Blij met de kerstvakantie... lekker in alle rust herstellen.