Operatie Tante Doelia deel 1 (drieluik)

Nee, het betreft geen militaire actie, al worden de voorbereidingen met dezelfde precisie uitgevoerd. Nog even zorgen dat alles op het werk en thuis geregeld is. En voor het geval ik een tijd op m'n Auping eiland mag vertoeven zonder hulp in huis, wordt een noodpakket klaar gezet.

Twee en halve maand eerder....

04.30, 's nachts in mijn slaapkamer...

"Nee, niet die. Doe die oranje maar. Is vriendelijker..."

Terwijl de uiterst lieve huisarts uit Weert naar mijn ontblote bil kijkt, ben ik in afwachting van wat nu gaat gebeuren. Eigenlijk maakt het mij geen donder uit. Als ik met diezelfde blote kont buiten het Wilhelmus had moeten zingen, had ik het ook gedaan. Alles om de pijn te laten verdwijnen. Een half uur eerder had ik toch maar de huisartsenpost gebeld na het nodige gekreun, puf en hijgwerk sinds middernacht. Twee vreemde mannen aan mijn bedzijde in het holst van de nacht. En dat met je "still in my bed look." Sprankelend om 22.00. Minder zeven uur later.

De ambulancebroeder overhandigt de spuit en een half uur later zink ik weg in gelukzalige opluchting. De huisarts weet meteen... een koliek... de galblaas. Het kreng moet eruit, want ze houdt een groot gedeelte van mijn rechterkant in een martelgreep! Voor en achter. Zonder bril kan ik de knappe contouren van de huisarts nog zien. De lieve schat legt alles 2x uit. Rustig. In eenvoudige termen. 
Stom. Ik vraag naar de oorzaak van zo'n galsteen. "Tja, vrouwen na een bepaalde leeftijd..." Gelukkig is daar een kramp die ons beiden de mond snoert.

Een echo in het ziekenhuis volgt de week erop. De verpleegster roert royaal gel over mijn hele buik, maar vindt niks. Ergens ben ik opgelucht, maar ook verbaasd. Ik grap nog "is het een jongen of meisje?" Het blijkt verloren humor. Opnieuw leg ik uit waar ik de pijn voelde. "Tja, ik zie niets..." Wederom stiekem opluchting. Ineens "o, ja hier heb ik de boosdoener hahaha!" "Ook nog een grote hoor!" "Even meten... 1.6 cm." Trut. Met hoofdletter. De huisarts belt de dag erna voor de uitslag. De steen is toch groter, 2.5 cm. De Trut kan dus ook niet meten.

Het intakegesprek met de chirurg T. volgt weer een week later en is verwarrend. Ik had gehoord dat zo'n operatie in principe niets voorstelt. In principe... als alles goed gaat en je geluk hebt. Iedereen kent wel iemand met onverwachte complicaties of fatale afloop na een simpele ingreep. Ben je gezegend, is het een goede dag en stelt het geen fluit voor.

Zonder zorgen ga ik het intakegesprek in. Een lijst met potentiële complicaties volgt en met kopzorgen loop ik weg. Ik moet goed overwegen tussen een operatie of afwachten. Huh? Niet zìj met haar medische studie, maar ìk de leek moet beslissen? Nadat ik haar 4x gevraagd heb wat zij zou doen, geeft ze schoorvoetend toe om het wellicht af te wachten. Ja, de steen is groot en kan niet via de natuurlijke weg het lichaam verlaten. Ja, na 1 galsteen volgen er meer. Ja, ik moet goed mijn lichaam in de gaten houden i.v.m. alvleesklierontsteking, "want dan is de situatie acuut", maar... er zijn ook risico's en ik heb sinds de eerste aanval geen grote meer gehad.

Vertwijfeld loop ik naar buiten. Lange leve Google en de zelfverklaarde (eigen)wijsheid van patiënten. Iedere leek is nu een deskundige en artsen durven geen dringend advies meer te geven.

God dank heb ik een geweldige huisarts! Resoluut zegt ze "de steen moet eruit! Heb je er nu geen last van, dan ga je er wel last van krijgen!" Ze krijgt gelijk. Vlak nadat ik mij op de operatielijst heb laten zetten, begint het gesodemieter en laat het kreng regelmatig van zich horen. Vetvrij eten of niet. Jetje doet waar het zin in heeft! Het advies is bij krampen te springen, liefst op een trampoline. De steen verschuift en blokkeert de uitgang niet meer. Mijn collega's moeten gedacht hebben dat ik gek ben, want ook op 't werk is Jetje er natuurlijk bij.

Na maanden wachten is ineens de opname een feit. De dag van de operatie. 

.......................................................... (lees verder bij deel 2)