En toen was er licht

De verschillen tussen vrouwen en mannen zijn groot. Op het gebied van licht evenzo.

Mannen zijn praktisch ingesteld en kiezen vooral werklicht. Maar ergens in dat mannelijk brein moet er toch ook een schakel tussen werklicht en sfeerlicht zijn?

Recentelijk waren we bij het Kruidvat. De peertjes waren in de aanbieding en we hadden badkamer licht nodig. Zoals een man betaamt kwispelde hij bij de 75 watt lampen met een zo hoog mogelijke Kelvin waarde. Ik stond aan de andere kant van het spectrum te kijken naar 25 watt of een Kelvin waarde van 3000 of minder. Hij wilde koud wit, ik normaal tot warm wit. Ik vond dat ik deze keer mocht kiezen, aangezien hij de vorige maand het 'gevecht van het licht' in de bijkeuken had gewonnen.

Mijn God, kiezen deed hij! Iedere keer als ik nu in de bijkeuken kom, heb ik het idee dat een ruimteschip omlaag komt. Maar goed, de bijkeuken is praktisch, dus heb ik het maar zo gelaten. 

Zoals elke vrouw sloeg ik deze overwinning wel op in mijn geheugen als argumentatiepunt bij de volgende veldslag.

Deze kwam in de vorm van de badkamer. Hoe ouder ik word, des te minder Kelvin wil ik 's ochtends op mijn snoet (ik bedoel de kleurtemperatuur, niet de man). Al wordt de tegenstrijdigheid hierbij groter de laatste jaren. Eigenlijk willen mijn rimpels sfeerlicht bij het ontwaken en ochtendritueel, maar feitelijk heb ik door mijn toenemende verziendheid juist behoefte aan TL licht. 
Ik wil zien wat ik doe, maar niet geconfronteerd worden met mijn ontwaak gezicht.

In ieder geval... bij het Kruidvat was het 1 + 1, dus we kregen beiden onze zin. Zoals iedere heks van een vrouw heb ik bij thuiskomst snel het peertje verwisseld zonder iets te zeggen. En nou maar afwachten op het 'moment suprême'... "AHA! Zie je wel! Je ziet niet eens het verschil!" 
Om vervolgens triomfantelijk op mijn bezem weg te vliegen. Snoeihard tegen een boom. Want in heksenland bestaat alleen sfeerlicht.     

Wij vrouwen willen veelal kaarslicht. Zeker bij amoureuze escapades. Ooit verbrande een ex van mij zijn voeten bij, naar wat ik dacht, een ontzettend romantisch initiatief na een dag hard werken. 
Het waren de wintermaanden. Alles was donker op de waxinelichtjes na  die ik op iedere traptrede aan beide zijden had gezet. Als een verlichte landingsbaan wees het de weg naar boven.

Zucht.. Hij kreeg het voor elkaar om met z'n sokken in vrijwel ieder lichtje te trappen! 
Godverend en vloekend kwam hij boven! De sfeer was daarna beduidend minder romantisch.

De keer erna was ik creatiever en besloot wijselijk geen brandende elementen meer te gebruiken. Een velletje papier met aanwijzig lag op de deurdrempel. Echter, bij thuiskomst stapte hij over het blad de woonkamer in en ging tv kijken. Mannen en opmerkzaamheid!

Nadat ik wakker werd, liep ik naar beneden. Hij keek met een verbaasde blik op "ik wist niet dat je thuis was... uh... wauw, wat zie je er prachtig uit!" 
Hij in vuur en vlam, bij mij was het vuur gedoofd. Het blaadje lag in stil protest nog netjes op de drempel.

Ik probeerde het nog één met een papiertje geplakt op de deur. Het kòn niet gemist worden.

Dus wel.

Het was ook mijn schuld.

Ik had er een schijnwerper op moeten zetten.