Eerwaardige Gelovigen

Vanuit mijn slaapkamerraam zie ik een gepensioneerd stelletje door het landschap richting openbare weg lopen. Ergens herken ik 't stel, maar mijn brein reikt op dat moment niet verder dan het verschonen van het bed.

De grijze wollen rok, vastberaden blik, bruine sandalen en weke tred hadden alarmbellen moeten doen afgaan. Temeer daar de man met tweed jasje, hoed op, iets in zijn handen droeg. 

"Wat leuk", dacht ik nog. Ze maken een ochtendwandeling. 
Al 'witte was verzamelend' loop ik door de bovenste verdieping. Vanuit de badkamerraam zie ik het stel naar mijn voordeur lopen. Speciaal naar mijn deur? Heb ik de loterij gewonnen? 
Nee. Naar blijkt wel een Chrrristelijk lot.

 Terwijl ik naar beneden loop, besef ik ineens waar ik ze van ken. Ooit zijn ze verschenen aan mijn andere voordeur. Hoe weten ze dat ik verhuisd ben?! Wordt mijn huis omringd door een Katholieke lucht of post-Lourdes aura? (Vroeger ben ik met het meisjeskoor op bedevaart ben gegaan.)

Toch doe ik de deur open, want beleefdheid zit in de opvoeding. Of ben ik stiekem zo'n masochist die de deur opendoet, puur om het genot van de afwijzing? 
"Ik weet al wat je gaat zeggen en nee, geen interesse! Daag." Bam! Deur dicht. 
Een goede (late) start van de dag zit 'm namelijk niet in allerlei Bifidus drankjes, maar 't luchten van het huis en je hart. Het eruit laten van opgekropte frustratie van de avond ervoor aan lieve zieltjes de ochtend erna... "WHOEHAHAHAHAHA!"

 Anyhow... ik doe de deur open en de man zegt lachend "ik ruik de verf." "Ziet er mooi uit." Nou, dan weet je dat er iets goed mis is. Iemand die je op een doordeweekse dag zomaar aan je voordeur een compliment geeft. De vrouw doet haar mond open en mijn laatste twijfel is weg. Met een wierookadem zegt ze dat ze het over de toekomst wil hebben.

Wat kan ik hier veel op zeggen, maar ik doe-het-niet! Tevens maak ik geen grapje over een glazen bol en dichtslaande deur.

Ik leg uit dat ik hun moeite waardeer, maar geen behoefte heb aan een gesprek. "Nee", predikt de vrouw. "Dat snap ik helemaal. Bij mij mochten ze destijds ook binnen komen, maar ze moesten 'moeven' als ik hen beu was! Aan haar gezicht kan ik zien dat ze denkt het juiste te zeggen om mij over te halen. Aan te sluiten bij de "jeugd" (kop dicht!) door populistisch taalgebruik. 
Haar gezicht is er een van sereenheid, oprechtheid. Eentje dat nog nadampt van de wijwaterlap die er vanmorgen overheen is gegaan.

Ze ratelt door en snapt mijn mimiek niet. Als vrouw begrijpt ze door haar passie subtiliteit niet. Meneer wel en ziet de bui al hangen. Profetisch gesproken, want een kwartier later begint het te gieten! Ik vind het niet erg. Als onze lieve Heer over water kon lopen, moet erdoor heen voor de gemiddelde gelovige een koud kunstje zijn.

Gepast beleeft, geef ik wederom aan niet geïnteresseerd te zijn in HET praatje. Ik wens hun een fijne dag en met twee omdraaiende mensen, heeft de vrouw geen andere keuze dan ook het gezonken schip te verlaten. Om vervolgens met hernieuwde moed naar de buren de gaan.

Over jezelf moedwillig laten pijnigen gesproken... helemaal in de geest en voetsporen van haar grote idool.



Welke maat sandalen had hij eigenlijk?