Vega hypocriet

Stiekem wil ik reeds jaren vegetariër worden. Het werd enigszins gemakkelijker voor mij gemaakt, of juist niet, toen ik in 2010 voedingsrestricties kreeg. Geen varkens-, of rundsvlees meer. Aanvankelijk dacht ik dat dit een enorme opgave zou zijn, maar niets bleek minder waar. Ik kwam erachter dat ik, buiten rundergehakt, sowieso al geen vleeseter was. 

Ik kon toen al de aanblik van varkens in vrachtwagens niet aan. En iets aan de geur en structuur van varkensvlees deed mijn maag omdraaien. De associatie met mensenvlees was te groot. Hobby kannibalist zal ik dus ook nooit worden.

De stap naar volledig vegetarisch heb ik echter nooit kunnen maken. Ik houd van kip en vis. Nou heb ik de afgelopen jaren meerdere keren meegemaakt dat mensen aangeven overtuigd vegetariër te zijn, maar dan in een restaurant vragen om een visgerecht. 

De èchte vegetariers hartstikke pissig en gingen een verhitte discussie aan met de "wanna be" vegetariërs. De sfeer aan tafel was altijd erg gezellig.

De afgelopen twee weken werd ik echter opnieuw met mijn hypocriete neus op de feiten gedrukt. Meerdere malen zelfs. Ik dacht buiten mijn comfortzone het vlees te gaan herontdekken. 
Immers at ik vroeger als kind ook lever en kippenhartjes. Wist ik veel wat dat was. 

In die ontdekking dacht ik nog eens "kerboet" (balkenbrij) te eten. Heerlijk met zwart brood en "kruutje" (stroop). Echter werd ik tijdens het eten misselijk. We hadden een aantal dagen van te voren een vervelend Dela gesprek moeten aangaan, waarbij mummificatie ter sprake kwam en het afvoeren van bloed uit de mens. "Tja", zei iemand toen, "net zoiets als balkenbrij dus."

Deze week wilden we weer eens lekkere erwtensoep maken. Ouderwets met varkensvlees, eventueel aan het bot voor een lekkere bouillon. Mijn partner opperde echter een ander recept, waarbij een hamschijf gebruikt werd. Ik belde de slagerij voor advies bij deze wijziging. 

De slager: "op dit moment hebben we dit niet, maar dinsdag slacht ik weer, dan haal ik wel een schijf van de schouder." 
Gatver, de gatver! Ik wìl dit helemaal niet weten. Ik lust best een beetje vlees in de soep, maar hoef geen details over de afkomst!

Op naar een slagerij in de buurt. Het vlees in de vitrine soms confronterend herkenbaar, soms verwerkt en vermomd als "met deze uitvoering kun je jezelf voor de gek houden" vlees. We kregen netjes een hamschijf wat gelukkig meer op beleg leek dan een dier. 

 Mijn partner wees echter in de vitrine, "dat kunnen we ook gebruiken, varkenshiel." 
Gatver, de gatver, de gatver! Ik hoef geen poot van een varken in mijn soep! 
Ik heb nog steeds nachtmerries van een Poolse bruiloft met een varkenskop op tafel!

Speklappen moesten er wel komen. Prima. 

De slagersmevrouw: "wilt u met of zonder zwoerd? De zwoerd is de huid van het varken." Ze hees een lapje op en ik keek naar een reepje rimpelige huid. Het leek verdacht veel op mijn eigen ouder wordend velletje. Kokhalzend bedankte ik haar. De geur in de slagerij ging langzaam richting maag en ik wilde alleen maar naar buiten.

Die 'herontdekkingstocht' was niet zo geslaagd.

We kijken komend weekend wel wat we doen met de erwtensoep.

Vanavond gaan we voor friet met een lekkere frikadel speciaal. Mijn man noemt het "mysterie meat."

Kijk, dat kan ik eten. Vlees verpakt als neutrale snack.

Probleem opgelost.