De kofferbak verkoop

In Amerika hebben ze een gezegde "try to put ten pounds of crap in a five pound bag."

Of te wel je probeert tien pond aan zooi in een vijf pond plastic tas te stouwen.

Zo voelde het in ieder geval toen ik de klep van de auto voorzichtig dichtdeed. De hele achterbank en kofferbakruimte was volgepropt met spullen voor de verkoop. Ieder hoekje, gaatje, gleufje en kier gevuld tot aan het plafond. De achterruit kon ik als bestuurder niet eens meer zien.

Een maand van te voren had ik dé grote opruim gedaan in en rondom huis. Nu ruim ik wel vaker grondig op, maar dit was het summum der opruimdriften! Alles werd onder de loep genomen. Een jaar niet gebruikt? Hoppakee, op de stapel. Een jaar niet gemist? Zonder pardon de deur uit! Ik vroeg mij af hoe ik überhaupt aan al deze spullen gekomen ben. Ik ben verre van een verzamelaar en vrij zuinig qua aankoop. Ook hanteer ik het beleid "iets geërfd, iets de deur uit." Komt er een Tupperware bakje van moeders erbij, dan vliegt er ook iets de deur uit. Mijn kelder producten staan doodsangsten uit als ze mij van de trap horen komen. Van wie uit de gelederen moeten we nu afscheid nemen?

In ieder geval had ik genoeg spul verzameld voor de verkoop. Online vlotte het iets minder, dus ging ik overstag na het zien van de kofferbak verkoop folder. Maagdelijk enthousiast sleepte ik het spul, dat van de kelder naar het tuinhuisje was verplaatst, weer van het tuinhuisje naar de auto. Je moet er wat voor over hebben en daarbij... het zou een geweldige verkoop worden! 
Grotendeels modern, vaak nieuw spul of in ieder geval "in" en aantrekkelijk voor de ander.

Op het terrein aangekomen deed ik voorzichtig de autodeuren open. Helaas ging het toch fout. De zwaartekracht won het van mijn reactievermogen. Zul je altijd hebben. Jaren ongedeerd en veilig op zolder gestaan en nu wil je het verkopen sneuvelt het!

Terwijl ik het zeil op de grond legde, keek ik om mij heen naar de concurrentie. Ik was een zware amateur onder de professionals. Jezus mina, fanatiekelingen die niet uit eenmalige noodzaak allerlei meuk aanboden, maar er hun weekend hobby van hadden gemaakt. Droogrekken, vouwbare tafels, uitschuifbare rekken, aanhangwagens, openslaande deuren van busjes, campingstoelen, giga vloerzeilen en kraampjes. Ik was met m'n auto en zeiltje duidelijk geen ervaringsdeskundige!

Opnieuw werd al het spul weer uit de auto gehaald en op het zeil gelegd. Vervolgens werd alles nog een paar keer gereorganiseerd, waardoor ik ieder item van opruim tot verkoop zeker 6 keer in handen had gehad. 
De verkoop verliep in de ochtend vlotjes. Ik was echter verbijsterd over de bedragen! Voor een dubbeltje eerste rang zitten gold blijkbaar voor dit evenement. Snel stelde ik mijn verwachtingen bij, haalde overal de prijskaartjes vanaf en besloot het maar op mij af te laten komen.

Er werd gekeuveld, gegekt, oude bekenden begroet, bij gekletst en heerlijk gehandeld. Acht uur later stond ik echter verbaasd te kijken naar wat er nog over was. Zeker 60% moest weer terug in de auto. Hoe het in Godsvredesnaam mogelijk was dat de auto nà de verkoop voller leek dan bij aankomst vanochtend, ging mijn verstand te boven.

Lichtelijk teleurgesteld en moe reed ik naar huis en opende de kofferbakklep. Met een diepe zucht zonk de moed mij dieper dan diepst in de schoenen. Ik zou toch potdikke niet voor de zevende keer dat rot spul in mijn handen gaan hebben?!

Toen begreep ik ineens de meerwaarde van een vlooienmarkt! 

Het gaat namelijk niet om de verkoop ter plekke. Het hele proces draait erom dat je emotioneel durft los te laten! Ont-spullen voor gevorderden. Om de gloeiende kleren dat ik niet nog eens àlles naar het tuinhuis terug ging sjouwen!

Ik pakte vier manden en ging recyclen. Wat vanochtend nog vijf euro "waard" was, ging rigoureus in de manden.

Weg met dat spul!

Dag meuk!

Goedenavond grijze container!

Hallo goede doelen!

Bonjour recycle bakken!

Heerlijk, opgeruimd staat netjes.



Opgeruimde groet!