De Kerst nachtmis

Het is weer zover.

Klokslag tien uur 's avonds zitten we in de kerk voor de nachtmis.  

Losgerukt van Netflix en de Iphone achterlatend betreed ik een wereld van serene rust.

"TING, TING!"

Meneer pastoor is 'in the house.' De congregatie herrijst vanuit de kerkbanken.

Ik aanschouw het geheel en laat de vertrouwde indrukken op mij inwerken. De krakende banken, de penetrante wierookgeur, het droge kuchje in de verte, het steels observeren en oordelen van de binnenlopende medemens, het onderling gefluister dat stiekem toch meer oren bereikt dan bedoeld. Lang leven de echo!

Vertrouwd is ook het mannenkoor dat met z'n deprimerende orgeltonen en onvaste stemmen een doemsfeer creëren vol Chrrristelijk schuldgevoel. De denderende klanken overschaduwen je gemoed en verzwaren je geest totdat je bent nedergedaald naar de catacomben van innerlijke zonden. Nee, vrolijk is zo'n mis niet.

Op mij heeft het echter een ander effect. Ik weet niet of het de opgelegde stilte is of het feit dat ik word geacht mij vroom te  gedragen. M'n gedachten dwalen af naar het onmogelijke.

Zo om mij heen kijkend zie ik dat de kerk een PR bureau heeft ingeschakeld om nostalgie in ere te houden. De rotsvaste overtuiging van gelovigen valt of staat met eeuwenoude traditie. Verandering is een onwelkome gast in het huis des heren, dus om de schijn van oude gloriedagen hoog te houden en zoveel mogelijk gelovigen aan te trekken, zijn er bij iedere mis acteurs aanwezig. Zij worden betaald om de kerkbanken te vullen en murmelen op gezette tijden met pastoor mee. Ze zijn zo goed dat ik nauwlettend moet speuren om er een paar uit te pikken. Ik spot twee nep "kuchers" en ook een leidsman. Een John Wayne die de parochie leidt door als eerste te gaan staan en zitten. Immers heb ik, net als de anderen, geen idee wanneer zo'n moment aanbreekt.

Gehoorzaam en gedwee ondergaan we het ritueel van staan, zitten, prevelen, staan, zitten, knielen, zitten en lopen.

Overigens weet ik uit betrouwbare bron dat bijvoorbeeld een "kucher" twintig euro per mis krijgt, waarvan de helft tijdens de collecte afgedragen moet worden als stimulans voor de steelse blikken die op de collecteschaal geworpen worden. We zijn roomser dan de Paus, maar blijven een controlerend dorps volk.

Intussen prevel ik als vroom Katholiek meisje de gebeden mee. De jaren van keiharde training werpen z'n vruchten af. Uit de nevelen der jeugd openbaren de woorden zich en lepel ik het Onze Vader op, terwijl ik intussen een dropje in mijn mond stop. Ik verrek het namelijk om in die droge wierooklucht te gaan hoesten. Ik krijg er immers niet voor betaald. 

Wanneer pastoor predikt over de liefde tussen de man en vrouw kijk ik angstvallig om mij heen. Er staat toch zeker iemand op die schande roept over deze bekrompen liefdesvisie?! Mannen kunnen toch ook van mannen houden? En panseksuelen van transgenders? Fursona's mogen toch zeker geiten knuffelen?

In deze setting is het nog geoorloofd zoiets te zeggen. Het dak valt niet naar beneden. Er is geen strijd. Niemand raakt gewond of komt in opstand.  

Kreunend hijs ik me omhoog vanuit knielhouding om het bloed weer door mijn benen te laten stromen voor de communiegang. Ik zou nooit een goede non zijn.

Tijdens het stapvoets file geschuifel bedenk ik hoe handig die anderhalve meter afstand tijdens Corona was. Stel je voor dat degene voor jou net een flinke bonenschotel op heeft? 

Dan is de stille wandelgang naar de hostie lang... erg lang. En ook minder stil.

Terwijl ik me bij de hostie afvraag of pastoors handen net zo rein als zijn geweten, passeer ik de biechtstoelen. Stiekem bedenk ik me wat pastoors vroeger aan zonden te horen kregen en of ze zich hierdoor bij thuiskomst geïnspireerd aan de maagd verlekkerden? O nee, wacht, dit is de Katholieke kerk!

De maagd bleef maagd, de misdienaars niet.

Zaaalig Kerstfeest!