Daten met collega's

Deze week was er tijdens de pauze ineens de vraag "zou je hèt met een collega 'doen'."

Met 'hèt doen' bedoelen we natuurlijk niet Tibetaans kleien, meer een liefdevolle uiting van 'aux naturel' kneden.

De vrouwen waren het er al snel over eens dat ze zo helemaal niet over mannelijke collega's dachten. Natuurlijk maak je qua uiterlijk en karakter onbewust onderscheid tussen een smakelijk hapje, een frivool speelmaatje of een uitgebluste, 'hang de spiegel maar binnenstebuiten op' type.

Ook in het onderwijs heb je allerlei soorten en smaakjes.  Met de een heb je een betere klik dan de ander. Dat heeft vaak niets te maken met een kneedpartij, maar meer met een gemeenschappelijke interesse, overtuiging, beroepsmatige mening of gevoel voor humor.

Sowieso valt het in het onderwijs nog niet mee op je werkplek iemand aan de haak te slaan. Buiten de vraag of je dat ook moet willen. Ik ken verhalen van geliefden op de werkvloer die elkaar het leven zuur maakten net voor de scheiding. Daarin tegen ken ik ook koppels, waarvan je niet zou denken dat ze samen de afwas doen, laat staan de lakens 's avonds delen.

Voor het geval je wel een date op de werkvloer zoekt, loop je in het onderwijs tegen praktische zaken aan.

Allereerst zie je elkaar vrijwel niet. Je bent voor en na schooltijd en in de pauze bezig met werk, veelal in je lokaal. De luttele momenten dat je even ontspannen met collega's kunt kletsen, worden meestal gebruikt voor overleg of casuïstiek bespreking. Op een teambuilding dag moet je geluk hebben om in het activiteitengroepje van je romance te belanden. Lukt dat, dan nog is het de vraag of je lekkere collega het type is dat werk voor die dag kan loslaten om je diep in de ogen te kijken. Als je pech hebt, tref je het type dat blijft leuteren over vakinhoudelijke zaken, schoolplannen, of de nimmer kloppende taakbelasting. Bij zo'n type moet je meer moeite doen om hem of haar te verleiden. Parfum is te subtiel en voor diepe decolletés hebben wij met de huidige jongere modetrends blinde vlekken ontwikkeld. Alcohol erin gieten wil  wel eens helpen.

Daarnaast valt het niet mee een geschikte plek te zoeken om stiekem af te spreken. Vroeger had je in oudere gebouwen sinistere, uitdagende nisjes, vergeten opbergruimtes of schemerige printhokken. Op vandaag moet alles transparant, open en met een schijnwerper erop. Steelse blikken, gestolen kussen, stiekeme kontkneepjes zijn verleden tijd.

Werk je in het basisonderwijs dan ben je als hetero vrouw de sjaak. Geen vent te bekennen in velden of wegen. Het basisonderwijs is als een vrouwengevangenis. Je moet noodgedwongen van smaakje veranderen als je wilt knabbelen onder werktijd. Als hetero man waan je je in een stoffige versie van Temptation Island, al is het zwembad wel vervangen voor een zandbak.

Vergrijzing als negatieve factor voor daten in het onderwijs. Moet ik dit nog uitleggen? Kan ik wel, maar doe het niet.

Verder geldt op kantoor het gezegde "macht erodeert", sorry "erotiseert." De machtspositie als verleiding. Nou, daar worden we in een educatief platgeslagen organisatie niet meer warm of koud van. In het onderwijs is er eerder sprake van "left-right" dan een "top-down" beleid. Vrijwel iedere docent is ook nog voorzitter, coördinator of leider van 't een of ander. Daarnaast zijn zelfsturende kernteams de laatste hippe trend, dus iedereen is verantwoordelijk. Iedereen is de baas.

Tja, de belangrijkste is misschien wel de "woke" maatschappij. We zijn collectief bang geworden voor "me too" taferelen en ongewenste sensualiteiten. Het belang van een onschuldige dubbelzinnige opmerking, een portie humor, een ondeugende por, of "ik ben er" arm om je schouder voor de werksfeer lijkt te zijn vergeten.

Mijn voorstel: iedere week loten we voor "het lekkertje van het team." Hij of zij wordt die week vogelvrij verklaard en mag geaaid en geknuffeld worden. Je voelt vanzelf of er dan een vonk overspringt. Nu zullen jullie allemaal een "nog niet in duizend jaar!" collega in gedachten hebben.

Geen probleem. Dan hangen we die week een brandweer kalender op!