Als een boer met kiespijn

Bij de meeste mensen zorgt het noemen van de kaakchirurg ervoor dat de moed sneller in de schoenen zakt dan een spartelende zak beton in drijfzand.  

Ook ik sta niet te trappelen na slechte ervaringen met een Duitse kaakchirurg die de vorige keer als volleerd "Rammstein" fan rücksichtslos een paar verdovingsspuiten erin knalde.

Zo'n kaakchirurg heeft geen populair beroep. Toch is het niet zo moeilijk om een ervaring meer relaxt te maken. Een vibrerende massagestoel lijkt mij uit ten boze, maar een achtergrondmuziekje, warme muurkleuren, een vaas tulpen (geen Chrysanten), een flatscreen boven je hoofd met een film naar keuze, zoiets? Tenslotte betaal je als patiënt ook voor de opleiding, vakantiehuisje op de Veluwe en facelift van de vrouw.

Aangezien ik in een recalcitrante (kont tegen de krib) bui was, deed ik op weg naar de afdeling een sociaal experiment.

Bij binnenkomst moest ik mij laten registreren, dus op naar de registratiebalie. Misschien ligt het aan mij, maar bij een spervuur aan vragen of kwijlende nieuwsgierigheid ben ik zeer gesloten. In het woord "privé gegevens" zit de verklaring van mijn recalcitrantheid.
 
Naam? Geboortedatum? Huisarts? Verzekering? Verzekeringnummer? Identiteitsbewijs? ..?
Het registratiemeisje wil alles van mij weten.
Mogen de gegevens gedeeld worden? "Nope."
Heb ik een telefoonnummer voor in het systeem? "Non."
Een e-mail adres? "Niente." 
Of ik even naar links wil kijken voor de foto? "NEIN!" 
(Met een glimlach, want het registratiemeisje kan er ook niets aan doen.)

En dan begint het pas.

"Uw foto is niet doorgekomen" zegt de aanmeldbalie vrouw 1 met een nasale stem. 
"Dat klopt" zeg ik. 
Een vragende blik.
"O, u wil bewust geen foto?" vraagt zij.
"Ook dat klopt" zeg ik weer.
 
Je moet het voor de gein eens proberen. Niet uitweiden of sociaal gebabbel, maar beleefde korte antwoorden. Betamelijke communicatie noem ik dat.

"En er staat geen mailadres", gaat zij verder. "Beneden hadden ze moeten aangeven dat u dit niet wil." Ik zwijg, want wat moet ik met deze informatie? Een identiteitskaart wordt gevraagd. 
"We moeten het controleren om misbruik te voorkomen" zegt Nasaaltje. 
Serieus? Wie wil er nu in mijn plaats naar de kaakchirurg?!
 
Toch mag ik verder naar de volgende aanmeldbalie mevrouw. Ook zij kijkt verbaasd naar het scherm en vraagt: "Vindt u het een probleem om even naar beneden te lopen en een foto te maken?" 
Ik: "Ja." 
Stilte...
Zucht... toch maar uitweiden. 
"Dit is een bewuste keuze." 
"O, maar dit symbool bij uw naam betekent dat u zich niet geregistreerd heeft." 
Stilte... 
Wat moet ik zeggen? Ik ben hier om een kies te laten trekken, niet om administratieve fouten op te lossen.
 
Terwijl ze in conclaaf gaat met registratiemeisje, kijk ik verbaasd naar het naar het zwart met witte privacy bordje. "In verband met privacy wordt u verzocht achter de lijn te gaan staan." 
Allereerst zie ik echt geen lijn en daarbij staan de wachtkamerstoelen letterlijk NAAST de balie op lollie afstand. Bovendien en ik-maak-geen-grap!, worden alle privacy gegevens die van gene zijde telefonisch worden doorgegeven hardop door de baliedames herhaald. "Geboortedatum 04-07-1968? Adres, Vanderbiltstraat 83?

Maar goed, het moment suprême komt dan toch echt. De ingreep zelf wordt uitgevoerd door een vriendelijke chirurg uit België. Het verschil met der Deutsche expert groter dan de geografische afstand. Helaas kan ook hij met zijn zalvend accent niet voorkomen dat bij de tweede verdovingsspuit mijn vuisten strakker gespannen staan dan een Wassenaars gezicht. Een doek wordt over het hoofd gelegd en na wat geknars, gekraak, duw en trekwerk is het voorbij. 
Ik voel hoe borsteltjes de kanalen schoonvegen (verdoving werkt natuurlijk pas echt op de terugweg) en de hechtingsdraad die langs mijn mond bengelt.
 
€ 1,10 later sta ik verdwaasd in het zonlicht te zoeken naar mijn auto om naar de apotheek te rijden. 

De apothekers assistente kijkt mij fronsend aan. Snel bedek ik met mijn linkerhand de voor mijn gevoel overhangende kangoeroebuidel. Tja, vrouwen en overdrijven. De reflectie van de schuifdeur toont slechts een goed gevuld hamsterzakje. Maar ook de oorzaak van de frons.  

Hetgeen terug staart blijkt een slecht gefokte kruising van een Sint Bernard met Sylvester Stallone.

Vlug rij ik naar huis, uit de openbaarheid.

Lijkt mij beter.

Voor iedereen.