Vreemdgaan op de Veluwe

Komende uit een prachtig natuurgebied als het Leudal voelt fietsen in de Veluwe als vreemdgaan.

Je gaat naar een vergelijkbare omgeving voor een vergelijkbare activiteit, maar neemt een andere (oudere of jongere) fiets. Je voelt je niet ongelukkig met jouw vertrouwde fiets, maar de gelegenheid doet zich voor en die pak je.

Tijdens dit vreemdgaan ervaar je de opgewondenheid van het verkennen van nieuw natuurgebied. (Interpreteer dat laatste zoals u wil.) Het is spannend, anders en je ontdekt nieuwe kanten van jezelf. Voor even krijg je de illusie dat het gras inderdaad ook groener is aan de andere kant.. Je hoopt tijdens wel dat je “oude” fiets er niet achter komt dat je een vreemd zadel bestijgt. Interpreteer ook dit zoals u wil. 

Helaas word ik op dit avontuur genadeloos gestraft.  Doordringende kontpijn. 
Het nieuwe zadel zit bij lange na niet zo lekker en is ook niet ingesteld op mijn lieftallige derrière. Nee, het nieuwe zadel is strak, hard en niet vergevingsgezind. Bij iedere hobbel jodelen de zitknobbels het uit van de pijn. Apart hoe je nooit zo in de gaten hebt welke fysieke onderdelen je hebt, totdat je er genadeloos mee wordt geconfronteerd. 
Daarnaast is het niet bevorderlijk als je twee keer in je jeugd het stuitje zwaar gekneusd hebt gehad en tijdens de tienerjaren dezelfde kont botten doormidden zijn gezaagd ten behoeve van wat sleutelwedstrijd aan beider heupen. Ik had beter moeten weten. 

Optimistisch, naïef of ondoordacht week ik gisteren af van de egale gebaande wegen. De lokroep der natuur schalt immers net wat harder voor vrouwen met het Neanderthaler gen. Daarbij, wie volgt nu nummertjes op als je eindelijk op vakantie bent?! Vakantie betekent afwijken van protocollen en het slaafs opvolgen van een route die iemand anders voor jou heeft uitgezet. In het onderwijs bewandelen we door het jaar al voldoende de gebaande wegen van het bestuur, inspectie of directie. 

Het gevolg van de recalcitrante houding was wel dat we vele uren in het bos over hobbels, bobbels, stenen, wildroosters, wortels, takken en de nodige kuilen en gaten hebben gefietst. Onverharde wegen die geen rekening houden met een gevoelige kont. 

Vandaag voel ik tijdens het bestijgen van het zadel de zinderende pijn. Mijn kont schreeuwt het uit “oooooh, hell no!” Een pijnscheut trekt vanuit de zitbeenderen naar voren. 
De schaamlippen zijn echter niet onder de indruk. Die tintelen nog vrolijk na van de fietstocht van gisteren. Stuiptrekkend werden zij deze ochtend wakker. Fluiten konden ze gisteren al na vijf kilometer niet meer. Leuk weetje. De linkerlip was eerder verdoofd dan de rechter. Communicatie onderling was ook niet meer mogelijk, aangezien ze na iedere gefietste kilometer steeds harder begonnen te lispelen. Tijdens rustpauzes ontwaakten ze lichtelijk uit hun roesje, maar helemaal wakker worden deden ze pas vanochtend. 

Nee, vreemd gaan valt nog niet mee. Het lijkt allemaal leuk en speels, maar de realiteit is vaak hard. Keihard. Zadelhard.

Overigens zien we onderweg een camera crew op het fietspad staan, waarbij we in ons enthousiasme bijna hoogleraar neuropsychologie Erik uit zijn maatpak fietsen. Als lichtend voorbeeld dat beweging in de natuur goed voor de gezondheid van je hersenen is, verruil ik de “kontpijn grimas” voor een “wat is het toch heerlijk genieten glimlach.” Alles voor de wetenschap! Terwijl ik hem voorbij sjees en beleefd groet, vraag ik mij af of hìj ooit op deze wijze vreemdgegaan is. Vermoedelijk zouden er dan enkele disclaimers bij zijn video's staan. Hoe zou hij reageren als ik hem aansprakelijk stel voor mijn kontpijn?   

Een uur later kom ik thuis. Onherroepelijk volgt spijt van het vreemdgaan als ik op een stoel probeer te zitten. De ondoordachte actie wordt gelogenstraft. Wat had ik mij ook bedacht? Dat het ergens anders beter of fijner zou zijn? 
Nee, na het proberen van verschillende ongemakkelijke standjes op het nieuwe zadel, verlang ik terug naar mijn oude ingereden fiets met het comfortabele zadel. 

Misschien minder spannend of sexy, maar niets zit zo lekker!