To woke or not to woke

We kunnen er niet meer om heen. De 'woke' maatschappij. We moeten "wakker" worden. Ons bewust zijn van racismeproblematiek en sociaal onrecht jegens minderheden in de samenleving. Tenminste, dat was het uitgangspunt.

Een uitstekend motto voor een meer verdraagzame wereld. 

 De 'woke' maatschappij als tegenbeweging van polarisatie. Hartstikke goed. Ik hang de vlag uit.

Het lastige aan dit principe is dat het gaat om iemands mening, iemands gevoel. En juist dat is zeer persoonlijk. Daaraan kunnen we geen collectief ontlenen. Het 'woke' zijn wordt vaak gebruikt voor iemands persoonlijke agenda. Het is tot een verkapt excuus verworden voor mensen die het niet met je eens zijn.  

Is het overgevoeligheid of een misplaatst gevoel van superioriteit? Als ik iets zeg dat niet in jouw denkbeeld past, hoeft dit nog niet discriminerend of racistisch te zijn. Dat jij iets ongemakkelijk vindt, is niet perse mijn probleem. Jouw tegengestelde mening maakt het niet tot waarheid. Als jij je beledigd voelt, betekent het niet dat je gelijk hebt.

Het tegenstrijdige aan de 'woke' maatschappij is dat we door bepaalde mensen of groep een mening of gevoel opgelegd krijgen. Daar waar gepretendeerd wordt op te komen voor het "anders" zijn, voor het "iedereen mag zijn zoals hij, zij of het is", worden we allemaal in hetzelfde krappe hokje gestopt. Ons wordt door de strot geduwd dat we het vooral eens moeten zijn met de zogenaamde voorvechters die opkomen voor het kwetsbare individu. 

"Zo moet je denken, niet anders." 

"Dit draag je als 'woke' burger uit, anders ben je racistisch."

Maar wacht even. En ik dan? Heb ik als blanke, heteroseksuele vrouw geen bestaansrecht? 

Weegt mijn mening en gevoel minder zwaar dan die van jou? Mag ik niet eerlijk zeggen dat ik enkel op blanke, anti metro mannen val zonder heuptasje en witte sokken in open sandalen? Iedereen wordt geboren met een voorkeur, een type waar je op valt. Dat wil niet zeggen dat de rest hierdoor minderwaardig is. Sterker nog, daar waar je je niet tot aangetrokken voelt , zijn vaak je beste vrienden.

Kijk, ik heb er geen moeite mee dat iemand 'anders' is (o jee, daar gaan de 'woke' alarm bellen af!). Met 'anders' bedoel ik afwijkend van de gemiddelde Nederlander. Oei, oei, oei... ook fout! 
Oké, laten we de welgeplaagde koe eens bij de horens vatten! 
Noemen we het trouwens nog een koe of is het een vierpotige melkmachine? Nationaal zwart, wit knuffeldier? Een beest met Afrikaanse en Jan de Bouvrie vlekken?

Van mij mag je het allemaal. Je hele lijf behangen met ijzerwerk. Jezelf laten ombouwen tot vrouw, man, konijn, whatever. Trouw lekker met een geit als je wil (mits met wederzijdse toestemming). Identificeer jezelf als aap of koningin. Beiden hebben toch schijt aan onderdanen. Je bent hartstikke mooi als je honderdvijfennegentig kilo weegt of Patricia Paay op je gezicht laat tatoeëren. Je mag met zeventig jaar beha loos door het leven of als tiener zeggen dat je je vijfenzestig voelt en graag AOW ontvangt. Maar mag ik het ook verwarrend vinden dan?

Recentelijk zag ik een video waarin een jongeman tegen een menswezen zei "fijne dag meneer." 
Dat menswezen ging helemaal door het lint en vroeg tierend of die jongeman dan niet kon zien dat hij borsten had en daardoor een vrouw was?! Met die logica is dus iedere man met een bierbuik zwanger.

Natuurlijk ga  ik een respectvol gesprek aan over jouw levenskeuzes en opvattingen. Sta jij dan ook open voor mij? Mag ik gewoon 'ik' zijn?

Ik ben bang dat 'woke' een container begrip is geworden om respect voor de meest absurde zaken af te dwingen. Het schiet zijn doel jammerlijk voorbij, waardoor het ten koste gaat van de oorspronkelijke insteek.

Iedereen is bang voor 'woke.' We leggen onszelf een censuur op, snoeren ons de mond.

Brengen onze vrijheid van meningsuiting in gedrang. 

Alsjeblieft.

Leg mij jouw ideeën niet op.

Laat mij gewoon 'mij' zijn.

Je zult zien dat ik dan veel 'woker' ben dan gedacht.