Studie ochtend

Daar zit je weer met z'n allen... in een grote aula voor een aantal schermen. Visuele bereikbaarheid voor iedereen wordt belangrijk geacht. Niemand kan er onderuit, niemand wordt gespaard tijdens deze presentatie. Je kunt je niet achter een paal, collega of in een hoekje verschuilen.



Als volwassenen worden we geacht ons voorbeeldig te gedragen en aandachtig, vol interesse te kijken. Als volwassenen moeten we met nauwelijks verhuld enthousiasme, kwispelend op harde houten banken verlangend luisteren naar onze orerende hoeders van het onderwijs. Want wat kunnen ze lullen hè? De houten banken, het braaf zijn, de preken... het doet mijn Katholiek hart sneller kloppen!

Natuurlijk snapt iedereen dat de bestuursleden vreselijk hun best hebben gedaan om een zo'n dynamisch, "leuke" en vooral geen saaie presentatie in elkaar te zetten. Maar echt slagen doet het van geen kant. Dat kan ook niet. De sfeer op het scherm is net zo overdreven authentiek als Martien Meilands geaardheid. Je kunt geen groep eigenzinnige mensen verplicht in een ruimte zetten om ze tot luisteren te dwingen. Om tevens te verwachten dat ze dit leuk en interessant vinden. En zich ook nog uren kunnen concentreren. 

O... wacht... oeps... volgens mij doen leerlingen dit de hele dag. De vergelijking is gemakkelijk gemaakt. Zo'n ochtend voelt aan als in de les zitten bij de meest oersaaie leerkracht die met stofwolken uit zijn mond probeert uit te leggen waarom Tibetaans kleien tot 's wereld erfgoed behoort. Met een waslijst in je hoofd van zaken die je feitelijk had kunnen doen op een "dag zonder leerlingen," is het lastig de meerwaarde ervan in te zien. Het voelt als verloren tijd en in tegenstrijd met werkdrukverlaging. 

In ieder geval is het allemaal goed bedoeld hoor, zo'n onderwijs ochtend met lunch.

Saamhorigheid en top-down transparantie kweken. Helaas kan ik niet zo goed tegen politiek correcte woorden. Nietszeggende taal die zich verschuilt in een mist van hoogdravendheid. Pretentieus en onnatuurlijke woordenschat dat haaks staat op het dagelijks taalgebruik van de jongeren aan wie wij lesgeven.

Alsof een deftige madam uit het Gooi moet gaan poepen in een Dixie.
Het klopt gewoon niet.

Begrijpen doe ik het wel. Bestuursleden hebben gestudeerd en kunnen niet met Jip en Janneke taal aan komen. Bij mij werkt het echter als een rode lap op een stier. De rode lap van verbeelding en lachspieren. Hoe kun je ook anders als je iemand in een worteltjesjurk hoort praten over "harmonie, passie, samen en verbinden?"

Gaat het dan nog om onderwijs of is Kim Holland undercover een lezing aan het geven? Wiens brein associeert niet op creatieve wijze als deze woorden vergezeld gaan met "in elkaar overgaan, guilty pleasures en zaadjes." Om er nog een stout sausje overheen te gooien met "een vlam die ontsteekt." 

Als je eenmaal in deze mindset zit, kun je ook niet meer terug.

Alles heeft een hoog "KH" gehalte. 

Vrouwelijke collega's zitten met rode koontjes, ondeugende pretlichtjes of met een uitgestreken gezicht te luisteren. Een blik en je kunt aan de reactie aflezen hoe het ervoor staat in de sponde.
Licht uit, eetbaar ondergoed of een goed boek. Mannelijke collega's daarentegen kijken zeer ongemakkelijk als gesproken wordt over "vitaliteit, wendbaarheid en duurzame inzetbaarheid." Wees gerust mannen. Het gaat om onderwijs, niet viriliteit.  

Eèn ding moet wel gezegd worden. 

Niets verbindt meer als het gezamenlijk ondergaan van zo'n ochtend. 

Niet voor niets zijn de leukste klassen vaak een crime voor de leerkracht!

Scherpe groet