Regenachtige dag

Een collega zei recentelijk tegen mij: “wat is het zompig weer hè?” Ik keek naar buiten en zei dat het “weer lekker terug naar bed” weer was. 

Beter zelfs, een “heerlijke regen wandeling, lekker heet douchen en onder een fleecedeken een boek lezen" weer.

Op zo’n regenachtige dag ben ik blij dat ik geen hond heb. Ik zie ze chagrijnig langs de keuken raam lopen. Kop omlaag, verbeten gezicht, de hond achter zich aan slepend of in een continu wurggreep houdend. Iedere keer als de hond ook maar even een momentje voor zichzelf wil, wordt er hard aan de riem getrokken. ZJNOK! 

Dat de hond er een whiplash aan over houdt, begrijpt het baasje niet. Zijn baasje begrijpt ook niet dat, hoe vaker hij aan de lijn trekt, des te langer het duurt.

Zo’n intens natte, miezerige regendag is ideaal voor hèt vergis moment.

Het moment dat je uit een warm bed stapt, naar het koude raam loopt en jouw partner mompelt: “wat doe je schat?” Waarop jij geïrriteerd zegt: “ik sta op om te gaan werken natuurlijk!” (Vrouwen zijn geen lieverdjes ‘s ochtends vroeg.)

Waarop jouw levensgezel je hoopvol aankijkt, de deken open schuift, knipoogt en zegt: “maar lieverd, het is zàterdag.”

Dat vergis moment van intens geluk, waarbij je weer rillend terug kruipt in warm bed, hem een kusje geeft en weer verzinkt in dromenland. Hem in gedesillusioneerde staat achterlatend.  Mooi niet hoor. Dat ‘ie maar kopjes geeft tegen de bedplank. Jij hebt vrij en het jubileumjaar is net geweest.

Vrouwen!

's Avonds zijn ze te moe, door de week hebben ze hoofdpijn en in het weekend zijn ze "vrij" van diensten. Wat dat aan gaat zou je mannen best een "snoepje on the side" gunnen toch? Vrouwen willen een homovriend om te shoppen. Dan mogen mannen toch zeker een snoepje van de maand hebben? Gewoon zo eentje op uur tarief. Geen gedoe achteraf.

Natuurlijk denken wij vrouwen dat we het gebrek aan aandacht goedmaken door op zo'n druilerige middag  onopgemaakt, met bril op in een aseksueel comfy huispak op de bank tegen hem aan te kruipen voor een chick flick. Gezellig! 
Niet dus. Het heeft een aantrekkingskracht van een gevulde paprika. Een doorsnee regendruppel op zijn kleine teen zorgt voor meer sensatie. Ook dan mag de man niet snoepen, strelen of zijn beste verleidtrucjes tonen, want we willen niets van de romantische film missen. We zwijmelen bij kus scènes, liefdevolle friemelacties, maar geven ons mannetje een zak Dorito's om zo zijn frustraties weg te knagen.
 

Tijdens vijftig tinten grijs happen we in ons joggingpak naar adem. Kwijlen we bij de aanblik van het speels loverspel. Het vuur, de spanning, de passie! Bewonderen we Christian's daadkracht en doortastendheid! Willen we Anastasia zijn! Och... wat willen wij Anastasia zijn. In gedachten verbouwen we de kelder. Dromen we over zweepjes, boeien, schommelstoelen en duikplanken.

En... raken we afgeleid van de strelende handen van ons mannetje op de bank. Geïrriteerd werpen we een blik opzij. Zout op! Wij willen fantasie, geen realiteit.  

Zucht, wat zijn we soms toch hypocriete trutten.

Zo'n regenachtige dag kan juist super romantisch zijn. Het tikken op de ramen, het kletteren op de terrastegels.

Wijntje erbij. Muziekje op de achtergrond.

Even samen zijn. Je mannetje een speelse knipoog geven. En een aai over z'n kopje.

Dan heeft hij geen snoepje van de maand meer nodig.

Mannen zijn snel tevreden.