Oh Shit

Een tijd geleden kochten we mooie E-bikes. Met hand en tand heb ik mij jarenlang verzet tegen deze nieuwetijds-, gemaksloze, 'ik ben te lui om even door te trappen' ijzeren ros. Toch ga ik overstag, aangezien het blijkbaar niet te doen is met een gewone fiets het tempo van een E-bike bij te houden. Daarnaast komt het verstand met de jaren. 
Waarom moeilijk doen?

Deze week zijn we op de fiets naar de fietswinkel gegaan, aangezien er nog wat aangepast moest worden.   

Bijna bij onze eindbestemming aangekomen doemen ineens een paar busjes en gemeentewerkers op het fietspad op. Een oudere man in een oranje vestje gebaart ons te stoppen. We kunnen niet doorfietsen. "U kunt hier in de berm naar boven en langs de busjes lopen." "Even klunen hahahaha!"

Het blijkt minder grappig te zijn en het "even klunen" mondt uit in "gatverdamme."

Beneden aangekomen, voel ik namelijk een verdikking onder mijn linkerschoen. Ik draai mijn voet om en een golf van mestlucht vult m'n neusgaten. Een dubbele portie bruin.

Terwijl ik stokjes zoek om het spul eraf, onderuit en tussenuit  te krabben, staat mijn mannetje voorover gebukt van de lach. Met één voet al schrapend over het gras als een aanvallende stier bijt ik hem toe dat het morgen misschien leuk is, maar nu-nog-niet! Ik peins er niet over met deze strontschoen de spiksplinternieuwe trapper in te wijden.

"Ja, smerig hè", hoor ik de oudere gemeentewerker, laten we hem Peter noemen, zeggen, terwijl hij naar mij toe loopt. "Het ligt hier overal." "Die ouderen uit de aanleunwoningen laten hun hondjes hier uit en ruimen het niet op." Peter loopt hoofdschuddend weer terug naar de twee jongere collega's.

Wat?! Dat had je niet even eerder kunnen zeggen, handige Harrie, umh Peter?!

Ik neem wraak. Door het hoogteverschil hinkel ik naar hem toe en maak een 'schoonveeg' beweging. Hij begrijpt de hint en kijkt in de aanhangwagen. Helaas geen borstel te zien. Wel een overgrote bezem met rode haren. Peters jongere collega komt met het briljante idee om de bezem met de borstels omhoog op het fietspad te leggen. Ik kan er dan met mijn schoen overheen. 
En of ik met mijn schoen erover heen ga! Het spettert alle kanten uit, met name naar Peters broek die de bezem vasthoudt. Ik begin de humor ervan in te zien. Peter iets minder.

Terwijl ik even later tegen een boom geleund verwoed sta te wroeten komt een behulpzame collega van Peter met een emmertje water. Natuurlijk draag ik vandaag stoffen schoenen. De lieverd staat te kokhalzen naast de emmer, maar ik trek ten strijde met tissues en water.  

Na tien minuten hannesen ben ik er klaar mee! Ik trek de schoen uit, stap de fiets op met mijn schoen aan de hand en fiets naar de winkel. Mijn partner kijkt verbouwereerd en weet niet of hij moet lachen of met plaatsvervangend schaamtegevoel drie meter achter mij moet rijden. Alsof iemand een kerstsok opvalt!

In de fietswinkel krijg ik een papieren zak en de schoen beland in mijn stuurmandje.



Op de terugweg staan Peter en lieverd aan de andere zijde te werken. Ze kijken op en herkennen mij. "He, ben je je schoen verloren? Hahahahahaha!"

Ik lach en zwaai terug "nee hoor, ik heb er een gevonden!"

Verbouwereerde blik. Ze snappen het niet.

Stinkende groet!