Onderwijs en pauzes

Een hypocritische titel. Immers, de titel doet voorwenden alsof pauzes in het onderwijs ook daadwerkelijk bestaan, terwijl de praktijk een tegenstrijdig beeld laat zien.

Voor iedereen die overtuigd is van het feit dat onderwijsmensen teveel vakanties hebben, het volgende. Mensen die niet in het onderwijs werken en "heb jij alweer vakantie" zeggen zijn immers òf jaloers, dom of hebben echt geen weet van de werkelijkheid.  

Natuurlijk zijn er andere banen met een vergelijkbare moeilijkheidsgraad, hoge verantwoording en aanzienlijk stressgehalte. Die ook eenzelfde Rocky Balboa incasseringsvermogen vereisen. De zorg of hulpdiensten als politie of ambulance buiten beschouwing gelaten, kom je veelal uit bij het hogere segment van de bedrijfstak. Inherent hieraan een significant hoger salaris.

"Dan had je maar een ander beroep moeten kiezen!" 
Klopt. 

Toch mag de scheefgroei een stem hebben. Het zijn met name de "mensenwerk" banen die qua salaris achtergesteld worden. Leerkrachten vragen niet eens om salaris verhoging, maar werkdruk verlaging. Het streven naar "duurzame inzetbaarheid" staat in schril contrast met de dagelijkse realiteit. Voor de beelddenkers, stelt u zich de leerkracht als Rambo voor die door een Kärcher tegen de tegelmuur wordt gespoten. Protest is er zeker, maar dan wordt gewoon een waterkanon ingezet. De leerkracht schoon, het probleem opgelost. Voordat de doorgespietste trommelvliezen weer heel zijn, is er immers een effectiever algoritme voor de normjaartaak uitgevonden.

Het onderwijs is simpelweg geen beroep dat voor iedereen is weg gelegd als je kwaliteit en leerlingzorg hoog in het vaandel hebt staan. Of het nu gaat om de sprintjes die getrokken moeten worden van vakantie naar vakantie, het geduld, finesse en pedagogische ervaring om adequaat om te gaan met pubers en kritische ouders of simpelweg het gebrek aan pauzes.

Officieel hebben we drie pauzes op een dag. Een luxe ware het niet dat hier in de praktijk niets van terecht komt. De ochtend en middagpauze van een kwartier zijn een lachertje. Voordat je vanuit het lokaal de vakgroepkamer bereikt hebt om je spullen neer te leggen, je fruit te pakken of je blaas te legen (op het toilet dan, niet de vakgroepkamer), kun je je weer omdraaien. Even in de teamkamer zitten is helemaal een utopie.

Op papier heb je voor een gezellig onderonsje met collega's de lunchpauze van een half uur. Ook op papier zou dat je moment van rust kunnen zijn. Punt is echter dat je zonder overdrijven tien minuten kwijt bent om van lokaal naar je vakgroepkamer naar de teamkamer te lopen. 
Mits geen collega of leerling je aanspreekt, je geen kopieerwerk of surveillancedienst hebt, iets moet doorgeven aan de onderwijsbalie of telefoontjes naar ouders moet plegen, zou je in principe nog twintig minuten over hebben. 

Nou ja, maak daar maar tien minuten van. De "alle methodes, werkboeken, toetsen en laptop verzamelen, naar het lokaal lopen, opstarten en klaarstaan bij de deur om de leerling te begroeten" routine moet ook tijdens de pauze gebeuren. 
Leerlingen mogen niet te laat komen, leerkrachten dus ook niet.

Als je geluk hebt is niemand je voor met kopieerwerk, anders komen er gemakkelijk vijf minuten bij om naar een andere kopieermachine te lopen. De tien minuten die je in theorie over kùnt hebben worden meestal benut om in de teamkamer ad hoc af te stemmen over een klas of leerling. 

Als mentor ben je de Sjaak en word je vogelvrij verklaard. Eén stap in de teamkamer en frustrerende ervaringen, vragen en incidenten over jòuw klas en jòuw leerling vergallen je eetlust. Bij positieve geluiden blijft je bammetje evengoed onaangetast in de trommel, want het niet beleefd om met volle mond te praten.

Gelukkig zorgt het gejaagd gevoel wel voor een brok in je keel, dus met het "volle" gevoel zit het wel goed.

Nou zul je zeggen... jeetje! Da's toch niet te doen?

Dat klopt, dat is het ook eigenlijk niet.

En toch doen we het.

Iedere dag.

Wij zijn Rambo.

Ėn Rocky!



Niet - te - stoppen.