Wandelmaatje

Iedereen heeft het weleens. Zo'n dubieus moment, waarbij je even met je mond vol tanden staat.

Geregeld ging ik wandelen met, nou ja, laten we haar Loes noemen. Zo na beider werktijd of in het weekend een ommetje. Het waren mijn dertiger jaren, waarbij we alle natuurlijke uithoeken van het aller-schoonste Leudal ontdekten. In tegenstelling tot andere wandelduo's konden we aan het einde niet vertellen wie nieuwe gordijnen voor de raam had hangen, maar wel waar de bever uit hing.

Loes en ik praatten altijd over koetjes en kalfjes. Gemakkelijk af te breken gesprekken eenmaal bij haar of mijn voordeur aanbeland. "... En die benen onder dat jurkje van haar... nou doei!"

Tijdens een wandeling met Loes kwam ik een bekende tegen. Zo iemand die ongevraagd nieuwsgierig blijft dralen, totdat je de ander aan haar hebt voorgesteld. Dit keer besloot ik niet als een stier te reageren, maar te voldoen aan de sociale norm.

Ik hoorde mijzelf zeggen: "nou, dit is Loes???" Met aan het einde veel "oeoeoe's" en een vraagteken. Zo'n vraagteken vraagt om meer informatie. Een vraagteken aan het einde van de naam bij een introductie geeft aan dat er een functieomschrijving volgt. Shit! Ik had gewoon moeten zeggen: "dit is Loes!" Boodschap duidelijk. Introductie klaar!

Mijn gedachten schoten alle kanten op, want tja... wat was ze van mij? Aangezien ik niet lesbisch ben, viel partner of vrouw af. Bij gebrek aan familiaire banden, was ze ook geen moeder, zus, tante, nicht of wat dies meer zij. Dus bleef alleen "vriendin" over. Maar dat was ze ook niet. Misschien in wording, maar op dat moment nog niet. Voor haar was kwantiteit in een relatie belangrijker dan kwaliteit, dus leek vriendschap nog een brug te ver.

Vrienden zijn een rode draad in je leven, maar soms moet er geprioriteerd worden tussen de status "verse" vrienden en "close" vrienden. Mijn "close" vrienden gaan voor kwaliteit. Ze hebben zelf een vol en bevrrredigend leven, waarbij ze het net zo heerlijk als ik vinden om een paar keer per jaar bij elkaar te komen om urenlang bij te kletsen.

Daarnaast zijn ze prima in staat voor eigen entertainment te zorgen voor de rest van het jaar. Als we elkaar zien is het allerhartelijkst met pure aandacht en oprechte interesse voor elkaar. In nood kunnen we bij elkaar terecht. Vriendschap gebaseerd op jarenlang respect en gedeeld lief en leed. Diepgang dus. Dit zijn vrienden die het door hun eigen invulling begrijpen als er een droogteperiode in het contact is.

De "verse" vrienden ken ik net en nog niet zo goed, maar zijn tevens een waardevolle invulling in mijn leven. Ik mag en zie ze graag. Een uitnodiging roept bij hen een "leuk, gezellig!" reactie op. 
Deze vriendschappen kunnen potentieel van status veranderen naar "close."

In ieder geval...

Tijdens de introductie van Loes probeerde ik mijn vege lijf te redden door een gepaste omschrijving. De ander kan namelijk een heel andere waarde aan de relatie hebben toegekend.

Vlug zei ik dus: "....eoeoeos, m'n wandelmaatje."

Ik tevreden, nieuwsgierig aagje tevreden. De ijzige terugtocht in hartje zomer vertelde mij echter dat de functie niet naar wens was. Loes had mij blijkbaar stilzwijgend tot vriendin gebombardeerd.

Wat we ook waren, het was over.

En toen wist ik het zeker.

Ze bleek toch een wandelmaatje.

Een vriendin was namelijk niet met de Noorderzon vertrokken.