Kamerkast te koop

Het was net een foute aflevering van Tup en Joep. Uit een nabijgelegen dorp kwamen ze met een geleend busje de driedelige kamerkast ophalen die voor een prikkie te koop stond. Voorbereid waren ze overduidelijk niet.

Het hele debacle was net een slap stick.

Het startte met het achteruit de oprit oprijden door de man. Zo'n ruime vijf meter verwijderd van de eerste opritklinker kuste hij bijna een boom, schraapte het paaltje en ontweek nipt zijn vrouw. Dat laatste was waarschijnlijk een jammerlijke mislukking. 
Zoals gebruikelijk stond de vrouw van het stel luidkeels aanwijzingen te roepen op de oprit. 
"MEER NAAR RECHTS." "NAAR RECHTS!""UHM, IK BEDOEL JOUW LINKS!" 
"DRAAIEN! JA, KOM MAAR, KOM MAAR."

Tergend langzaam reed de bus achteruit tot aan de carport. Een man, die nog het beste omschreven kan worden als "het vierkant type", sprong, of nou ja, viel uit de bus. Je moet het maar net gewend zijn om op die hoogte uit te stappen.

De vrouw kakelde een eind weg en vertelde dat de kast bij hun naar de kelder ging. 

Dat kakelen verging haar snel. Na een aantal mislukte pogingen om de bovenkant langs de waslijnen en onder de garagedeur door te krijgen, stonden ze voorover gebukt uit te puffen. Het eerste deel stond op de betonnen vloer. Nu nog vier meter naar de bus en een hoogteverschil van pak en beet zestig centimeter overbruggen zonder oprijplank.

Opnieuw werd er getild en strompelend ging het richting de klapdeuren. De man achteruit lopend richting bus, de vrouw vooruit vanuit de garage.

Ineens een "BAM!" De kast lag aan de voeten van de vrouw. "Hij gleed weg", zei ze beduusd. De man  geïrriteerd: "ja, je moet wel zeggen als je het niet meer houdt!" Het bovenstuk van de kast was binnen vijf minuten kapot na twintig jaar in uitstekende staat in de huiskamer te hebben gestaan.

De regie werd overgenomen door de man.

Terug in de garage voor het tweede, nog zwaardere kast gedeelte, werd dankbaar gebruik gemaakt van de aangeboden meubeltrolley. Met verbazing keek ik toe hoe de trolley aan de verkeerde kant eronder geschoven werd. Zij duwde de trolley en hij tilde het loodzware gedeelte op, wederom achteruit struikelend richting bus.

Ik wilde hen graag van advies dienen, maar ja. Daar werd ik niet voor betaald. 

Het nodige getier, gegodver en gevloek later viel het kwartje. 
De trolley kwam aan de man's zijde en plaatsen werden verwisseld, waardoor zij trok en hij vanuit de garage naar voren duwde. Binnen no time stonden ze voor de bus met kastdeel twee en drie.

Blijkbaar moest de beste akte nog komen. Hoe stapelen we de loodzware delen in de smalle bus? 
Ik had het eerste, meest lichte gedeelte buiten de bus laten staan en als laatste erop gezet.



Maar goed. Dit was leuker.

 
Een live verslag:

"WACHTEN, WACHTEN!" 
"NIET KANTELEN, RECHT VOORUIT." 
"GODVERDE...!" "
"HET KASTDEURTJE STAAT OPEN HAR, VOORZICHTIG." 
"DAT MOĖT OPEN, ANDERS HEB IK GEEN GRIP!" (Trut!) Dat zei hij niet, maar hoorde ik hem denken.
"JE MOET ME EFFE TIJD GEVEN." 
"NIET DUWEN." "NIET DUWEN!" 
De man snauwend: "IK KRIJG 'M NIET OMHOOG!" 
(Vertel mij wat, hòòrde ik haar denken!)

Compleet ka-pot overhandigde ze mij het geld.

Terwijl ik hen uitzwaaide bedacht ik me hoe graag ik erbij zou willen zijn als deze kast de kelder in gaat!