Hormonen tornado

Herken je als man dat gevoel?

Je kijkt naar een film met een alles verwoestende tornado. Met strak gespannen billen en nauwelijks in te houden spanning wacht je af wat er gaat gebeuren. Je voelt de stress van de acteur. Het is alsof jij daar staat in die donkere lucht met hevige rukwinden.
Met grote snelheid komt de tornado op je af. Je ziet daken de lucht invliegen, schuivende auto's, een man en vrouw die zich tijdens een regenhoos krampachtig proberen vast te houden aan een lantaarnpaal, terwijl hun benen omhoog schieten in een perfecte negentig graden hoek. Angstige ogen die naarstig zoeken naar de dichts bijzijnde schuilkelder.

Dàt gevoel terwijl je in de keuken staat af te wassen met je vrouw en ziet hoe hormonen alle redelijkheid uit het brein trekken. Je voelt... dit gaat mis.

De lippen die samengeperst worden tot een streep. 
De steeds groter wordende ogen. 
Haar oren die door een verbeten gezicht naar achteren getrokken worden.

In slow motion zie je haar gezicht zich tot jou wenden. Je voelt de hard gesnoven wind uit haar neus op je wang. Je weet... dit gaat de foute kant op! Heel snel!

Vluchten? Waar naar toe? Ieder moment kan de tornado treffen! Het mannelijk brein kijkt naar rechts naar de hond die eerder de bui heeft aangevoeld en piepend met de staart tussen z'n poten in zijn mand ligt.

De hersenen signaleren jouw jas op een kamerstoel! 
De realisatie. 
Mijn God! 
M'n jas. 
Niet in de bijkeuken. 
Niet aan de kapstok!

Met een harde klap komt de afwasborstel op het aanrecht terecht.
Briesend staat ze voor je: "KUN JE NU NIET EENS VOOR ĖĖN KEER...!" 
Je klemt je vast aan een keukendeurtje en knijpt je ogen tot spleetjes, terwijl een hoos aan woede, verwijten en een litanie van alles wat je de afgelopen week niet of fout hebt gedaan op je af komt. Het dondert en bliksemt voor je ogen. Harde rukwinden. Je voelt je benen omhoog zwiepen. Je zweert een vliegende koe langs het keukenraam te zien. Uit paniek maak je dè ultieme fout! Met een piepende stem zeg  je "doe 's rustig schat!"

Dan wordt het zwart voor je ogen...

Je voelt niets van de trillende keukentegels. De vuurschietende ogen. De ijspegels uit haar mond. Je verdwijnt in een geestelijke wolk van rust. Het veilige plekje in je brein, de schuilplek voor bange tijden. Het echoot "het gaat voorbij... het gaat voorbij."

Plots verandert iets in de lucht. Zo snel als de bui opgekomen is, verdwijnt het ook weer. Langzaam kruip je uit de mentale trauma kelder en open je je ogen om te baden in haar liefdevolle blik.

Ze staat voor je. Een glimlach van oor tot oor. De tornado is voorbij. Je ziet nog net een laatste druppel snot langs haar nek omlaag glijden, terwijl ze je opgewekt een natte kus geeft. "Wat sta je raar te kijken naar me!" "Trek je jas aan, anders komen we te laat op de verjaardag." Neuriënd loopt ze naar de achterdeur.

Je kijkt naar links en ziet hoe de hond opkrabbelt uit de mand. Hij kijkt je aan en gromt "ik weet het ook niet vriend, het is jouw wijfje."

Met bibberige knieën pak je de jas van de stoel.

Het was maar een jas.

In de woonkamer.

Toch?