Het Düsseldorf tripje

Enkele daagjes erop uit om even niets te doen. Als ik thuis blijf zie ik toch steeds iets in huis wat ik kan, mag, moet of wil doen. Te ver van huis gaat helaas niet, dus zoeken we iets dat voldoende buitenlands klinkt om onszelf voor de gek te houden.

Aangezien we pas na drie uur kunnen inchecken gaan we eerst naar een historisch gebouw 'Classic Remise' in de buurt van het hotel. We ontdekken dat niet alleen de auto's onbetaalbaar zijn, maar ook de koffie en cappuccino. De snelle en peperdure bolides zijn niet alleen een lust voor de oog van de man, ook het vrouwenhart gaat sneller kloppen bij de aanblik van waanzinnig mooie oldtimers. Kunstwerkjes uit de jaren zestig waarbij de huidige auto’s zich uit schaamte terugtrekken onder de carport. Bij een Rolls Royce van een half miljoen krijg ik bijna een hart verzakking. Ik kijk manlief poeslief aan. “Als we het huis verkopen en in de auto gaan wonen lukt het financieel toch wel?” Hij denkt er jammerlijk anders over.

Overigens ontmoet je tijdens zo'n tripje vaak memorabele figuren.

De eerste is de hotelincheckmeneer, Hans, of wel Hansje, want hij lijkt nog niet droog achter de oren. Hansje overhandigt mij een formulier. Of ik even mijn gegevens wil invullen? 
Ik vraag waarvoor dit is. Hansje: “voor jullie veiligheid.” Ik kijk verbaasd en vraag wat hij bedoelt. Opnieuw herhaalt Hansje dat het voor onze veiligheid is. Met een glimlach vraag ik hoe dit papiertje mijn veiligheid waarborgt, “wat gebeurd er als ik dit formulier niet in vul?” De jongeman geeft ferm aan “dit is bij ieder hotel in Dusseldorf verplicht!” Gelukkig heb ik vanochtend mijn anti heksen spray gehad, dus blijf ik rustig en onderteken het formulier. Arme Hansje is blijkbaar alleen getraind om dit antwoord te geven zonder heldere argumentatie. Verkapte uitleg zonder inhoud of logica. In gedachten druk ik hem een paaseitje in de hand, waarbij de opdracht gevend drie pirouettes te maken, twee keer op z’n linkerbeen te hinken, terwijl het Duits volkslied te boeren… uit oogpunt van veiligheid. Maar ja, mijn Duits ist nicht so vloeiend.

Na het inspecteren van de hotelkamer, het leeghalen van het koffer en overal verspreiden van onze zooi om ons een thuis gevoel te geven, lopen we de stad in op zoek naar avondeten. We besluiten een gok te wagen bij een Irakese grillroom. Ik grap dat het klinkt als een “ken je die mop van een Nederlander en Amerikaan die in Duitsland een Irakees restaurant binnenlopen?", maar de ober heeft zich alweer omgedraaid. 

De tweede avond maken we kennis met Markus die een echt Duits restaurant vol schnitzelgerechten op der, die, das Speisekarte heeft staan. Lekker recalcitrant gaan wij voor de Putenstreifen met noodles en een salade. Markus weet dat we een gemixt internationaal duo zijn en vertelt dat hij tijdens de Carnaval in Utrecht bijna negen euro heeft betaald voor een biertje. Dus, hadden ze in de keuken gegrapt, moesten ze die Holländerin zeker vijftig procent erbij tellen. Maar die Holländerin kan ook tellen, dus dat grapje gaat er niet in. 
Wel geven we door een onfortuinlijke miscommunicatie een riante fooi, waar we te laat achter komen als Markus geen wisselgeld terug geeft.

Als laatste zien we Mathilde tijdens onze ontbijtjes. Een gedegen Duits vrouwmens, net zo breed als groot, dus zeg maar vierkant. Mathilde marcheert met haar typisch kort kapsel door de eetzaal om de tafels af te ruimen en met steeds hetzelfde doekje resoluut alle etensresten op de grond te vegen. Aangezien ik alle kruimels altijd netjes in mijn hand veeg en op het bord laat vallen, vraag ik mij waar de grens ligt voor Mathilde. Mogen wij, om haar te helpen, naast kruimels ook overgebleven eier-, of worst-, jam-, of koffierestjes op de grond gooien? Of staat er, net zoals de ballenjongens op het tennisveld, een jonge knul met kruimeldief te wachten in een donker hoekje om op commando snel te voorschijn te schieten, te kruimeldieven en weer te verdwijnen in een hoekje? 



Ach ja, Mathilda deed mij verlangen naar ons eigen huis met een schone vloer...

Das Heimatgefühl naar je eigen stekkie, nicht war?