De Flex Werk Plek

In het onderwijs worden nieuwe gebouwen ingericht met flexibele werkplekken. Het sterk achterhaalde idee klinkt als de tippelzone van een straat prostituee die tenminste een vaste lantaarnpaal als werkplek heeft.

De docent scharrelt in de open ruimte rond, op zoek naar zijn favoriete lantaarnpaal. Dé paal waar het werklicht goed is, schaduw de wallen onder de ogen verhult en er rust is om voor de klant te werken. De plek om zaken 'af te werken.'

Iemand met een kantoorbaan heeft bedacht dat dit een briljant ontwerp is. Iemand die administratief werk doet en papier als klant heeft. Natuurlijk gaat het alleen maar om het besparende kostenplaatje, want een aparte werkplek voor iedere vakgroep is te duur. Dat dit zich op lange termijn gaat wreken en juist meer geld gaat kosten is niet relevant. De Flex Werk Plek wordt verkocht alsof het een verrijking gaat zijn tijdens ons dagelijks werk. Nuchtere docenten prikken door deze "halleluja" bubbel heen en realiseren zich ten volle wat hun te wachten staat.

Het is bekend dat er nadelen kleven aan dit concept.

Geluidsoverlast door open ruimtes en afleiding zijn twee grote risicofactoren voor overbelasting van het reeds overprikkelde brein. Wie dit niet gelooft loopt gewoon een weekje mee. Pubers zijn niet zo sereen in het wild. Met game console en headsets zijn ze thuis nog prima te knagen. Op school overstemmen jungle geluiden, een kakafonie aan roepende, schreeuwende, stoeiende jongelui. Om maar niet te spreken van luidruchtige collega's. Dit gaat op den duur irritaties geven en ten koste van de teambinding.

Natuurlijk kunnen gemetselde muurtjes in het gebouw ook niet meer. Nee, peperduur glas is het toverwoord. Want dat is hip, modern en past bij onze transparante maatschappij. We moeten zo transparant zijn dat we ons niet eens even ongegeneerd aan onze bevallige kont kunnen krabben als we jeuk hebben of ons gezicht op standje "ik heb een kut dag, laat-mij-met-rust!" kunnen zetten. Alles moet worden gezien, gehoord, ervaren. Met, bij, over en naast elkaar in een tijd, waarin AVG juist privacy promoot.

Het onderwijs werkt niet met papier. Het is mensenwerk met een kloppend hart. Met emoties en gemoedstoestanden. Met volwassenen en leerlingen met eigen karakters, gedragingen en behoeftes. Waar moet je naar toe als je even rustig met een leerling wil spreken? Of je hart wil luchten bij een collega? Ouders wil bellen over hun zoon of dochter? Lokalen zijn er te weinig, aangezien het gebouw berekend is op een sterke leerling daling ergens in de verre toekomst. Vergaderruimtes moeten van te voren gereserveerd worden. Openbare ruimtes zijn niet geschikt voor een privé gesprek.

Wat als je maar tien minuten tijd over hebt om bijvoorbeeld even je mail te checken tussen lessen door? (Zie vorige column over pauzes.) Vooraleer je alles hebt uitgestald en de werkplek op ergonomische wijze hebt ingesteld kun je weer inpakken. Dat laatste is sowieso een utopie. Met 'allemans' plekken lukt het je door tijdgebrek niet om ergonomisch te werken. Waar blijf je zonder vaste werkplek met je boeken, toetsen, nakijkwerk, ingeleverde werkstukken? O ja, daarvoor zijn de praktische trolley's aangeschaft. Echter is over het hoofd gezien dat iedere docent een kleine aanhangwagen nodig heeft. Zo'n trolley is als pleister plakken op een schotwond. Het werkt niet.

Daarbij wordt de trolley zo overladen dat de gezondheid overbelast wordt door het trap op, trap af gesjouw. De lift nemen is in tegenstrijd met de 10.000 geadviseerde stappen per dag. Daaaag duurzame inzetbaarheid!

Vitaliteit hoeft niet veel geld te kosten!

Denk klein, neutrale kleuren en lounge muziek. Serene, tranquille docentenkamers en werkruimtes. Dàt is pas zen! Even alles loslaten. Niets zien. Niets horen. Je geest tot rust laten komen. Opladen in isolatie om vervolgens met een glimlach terug te keren naar de jungle.

Ik had het mis.

Wij zijn geen Rambo of Rocky, maar de educatieve prostituees van de maatschappij!

Breed inzetbaar!

Geld verdienend met de mond.



En gehecht aan een eigen (af)werkplek.