Bloesem in 'n digitale wereld

In een tijd waarin de wereld stil staat

het leven zonder elkaar door gaat

waarin iedereen opgesloten binnen

de lente niet opmerkt, die lieflijke vlinder

het moois dat buiten straalt

't zonnetje dat het winterstof van de natuur haalt

Waar rust en ruimte mist voor bezinning

van wat ooit was en weer komen gaat

misschien dat de mensheid zich ooit

opnieuw laat doordringen

en de 'had ik maars'

niet alleen uit goede voornemens bestaat

Er komt een tijd van 'zen', bewustwording, zien en  notie

een tijd van stilte, vergiffenis

waarbij in 't oog van alle commotie

het licht zich verheft, vanuit duisternis

waarbij we zonder elkaar, met elkaar verweven

teruggaan naar de kern, en onze harten spreken

Vanwaar uit niets, iets komt tot bloei

zoals een knopje tot een nieuwe bloesem groeit

als dit voorbij is, weet ik het zeker

staan we stil bij jouw pracht en praal

word je met nieuwe ogen vol ontzag bekeken

en is al het andere scheissegal!