We komen allemaal aan de beurt

Zo, mooie inkopper. Waar ik het over heb?

Niet over de eindigheid van het leven, want dat is een lot waaraan niemand kan ontsnappen. Behalve Marijke Helwegen. Die heeft de 21 eeuwse reïncarnatie uitgevonden en staat binnen een uur van top tot teen gerecycled weer te koeren naar haar duifjes. 

De titel heeft niets natuurlijk met onze houdbaarheidsdatum te maken, maar met het aantal positieve besmettingen. Van wat? 

Tenzij je de afgelopen twee jaar op een verplicht logeerpartijtje bij prins Andrew bent geweest zal het antwoord evident zijn. 

Het Omnikron virus. 

Besmettelijker dan een Dark room, maar minder symptomatisch. In het onderwijs ben je een der laatste Mohikanen als je het virus nog niet hebt gehad. De hele top-down hiërarchie heeft de Omnikron smaak te pakken. Onderwijsondersteunend personeel, docenten en directie zitten thuis in quarantaine. Om maar niet te spreken van de leerlingen die elkaar sneller aansteken als een lopend vuurtje. 

In de VMBO gangen is het opvallend stiller geworden. Af en toe zie je vanuit je ooghoeken een tumbleweed het lokaal passeren. Als je nog niet besmet bent is het een kwestie van survival of the fittest, gezond verstand, of gewoonweg dom geluk. Degene met milde klachten komen er goed van af. Degene met een equivalent van een stevige griep niet zo zeer. Er wordt vaak gezegd dat dit “de nieuwe griep” gaat zijn in de toekomst. Zo van, “het is maar een griepje.” Stel je niet aan. 

Een griep kan echter een fikse aanslag zijn op je immuunsysteem, waardoor je geveld in bed ligt. Het gevoel van in elkaar te zijn geslagen door Rocky, overreden door Max met een emmertje Haggis in je hoofd. Griepklachten door Omnikron worden onderschat. Collega’s voelen zich soms schuldig, omdat ze zijn thuis gebleven. De algemene tendens is toch dat het een milde variant is? Naast griepverschijnselen door het Omnikron virus bestaat er nog altijd zoiets als het pre Corona griepvirus (legt u mij het verschil uit?), waardoor leerkrachten met een kruikje in en emmertje naast de sponde liggen.

Het gevolg is dus veel lesuitval momenteel. Daar is weinig aan te doen. Als we maatschappelijke groepsimmuniteit willen, zullen we collectief eerst door het virusslagveld moeten kruipen. Pas als we met z’n allen de overkant bereiken, de een met wat meer kleerscheuren dan de ander, slaakt Nederland een zucht van verlichting. We kunnen ons leven als vanouds hervatten. 

Al moet erbij vermeld worden dat dit minder romantisch is dan het klinkt. De anderhalve meter afstand en het niet handen schudden bevallen velen beter dan verwacht. Niet iedere collega, ouder, leerling, vriend of familielid is even fris en fruitig. Nu kun je je nog verschuilen achter de regels. Straks moet je met je billen bloot en op eigen titel gaan aangeven waar je grenzen liggen. Nou ja, als je met de billen bloot gaat, staat of ligt zijn grenzen wellicht discutabel, maar u begrijpt wat ik bedoel. 

Net als de zorg is het onderwijs sinds twee jaar bezig met een Corona marathon. Net als de verpleging hebben ook leerkrachten uitputtingsverschijnselen. Het afweersysteem is niet meer zo sterk als was en vatbaar voor virussen. Velen slepen zich al snotterend, vermoeid en met hoofdpijn naar het klaslokaal. Want… we hebben binnenkort toch vakantie. Dan kunnen we bijkomen. Het is daarom niet verwonderlijk dat onderwijsmensen vaak ziek zijn tijdens vakanties. 



De man met de hamer die geduldig staat te wachten weet het. 

Er komt een moment… 

Hèt moment waarop leerkrachten de waan achter zich laten...

Tijd nemen voor rust...

Zich overgeven aan de genadeslag... 

BAM!

K.O.! 

Nou... fijne carnavalsvakantie dan maar hè!