Column Massage

In mijn zoektocht naar pijnverlichting heb ik verschillende, zeer uiteenlopende wijzen van heil gezocht. Als je niet eens meer een theekopje kunt vasthouden of de thee uit het kopje laat trillen van de tremoren, weet je dat je een beetje in de penarie zit.

Wanneer de reguliere geneeskunde een diagnose heeft, maar geen oplossing en je met een "daar moet je maar mee leren leven" naar huis stuurt, word je wanhopig. Een oplossing kwam vanuit de revalidatie. Anti-depressiva. De "happy pills" brengen naast een pijnstillend effect weer wat positiviteit in het leven. Iedereen met pijn weet namelijk. Pijn put uit. Mentaal en fysiek. 
Voor mij voelde anti-depressiva bij deze diagnose als een kanon richten op een mug. Een plakje kaas op een wondje leggen. Krom. Onlogisch en niet helpend. Het alternatieve circuit werd geprobeerd.

Een super duur onderzoek en zeer strenge voedingsrestricties brachten de helft van de oplossing. 
Ik mocht dan geen zuivel, melkhoudende producten, gist, suiker, nachtschade groenten, E-nummers, fruit, koffie, zoetstof, alcohol, eieren, zoet broodbeleg, salades, gerookt vlees, noten en zaden, runder-, varkensvlees, vleesvervangers, diverse vissoorten, kleurstoffen, aardappelen en wat dies meer zij eten, de pijnklachten verminderde in een maand van "hels" naar een acceptabel, leefbaar niveau. Ik zag weer licht.

Een ander gedeelte van de oplossing waren massages. Natuurlijk moest ik eerst 'tig masseurs uitproberen, vooraleer ik de juiste vond.

Er waren masseurs die wat motorolie op de rug gooiden en met glibberende, glijdende handen probeerden hun variant van Tibetaans kleien te doen. Waarom? 

 Een massage van een Aziatische vrouw die zo hard tekeer ging dat ik dacht een SM sessie te hebben geboekt was ook geen succes. Het klapstuk waren letterlijk twee knetterharde klappen op m'n rug! 
Bam! Beng! En weg was dat klein monster! Mij achterlatend in een voetenbadje met kleffe zakjes theeprut. Geen massage met een happy end.

Een spirituele masseuse uit Roermond wilde mijn pijnklachten verlichten door de eerst helft op mijn lichaam te staan trappelen, de andere haar handen boven mijn rug te laten zweven. Ik liep hoofdschuddend weg. Daarvoor ben ik te nuchter.

Ten einde raad ging ik op advies van een vriendin naar een mevrouw in Weert die door massages de negatieve energie uit het lijf kon halen. Wat mijn vriendin er niet bij had verteld en waar ik al liggend in een kwetsbare positie achterkwam, was dat mevrouw de door haar opgenomen negatieve energie  tijdens het "schoonmaken" van mijn lijf, kwijt moest middels hardop boeren. Bij iedere veeg boerde mevrouw een eind in het luchtledige. Ik zat in dubio. Keihard lachen of pissig zijn omwille van de wanstaltige uitlaatklep en circuit taferelen?

 Blijkbaar had ik heul veul spanning in mijn lijf. Jezus Mina, wat kon die vrouw boeren zeg! 
Op een gegeven moment was ik bang dat de gassen niet alleen de voorkant zouden verlaten. 
Ik maakte met mijzelf de deal, "je ondergaat dit voor je vriendin, houd je fatsoen, betaalt en bent weg. Maar 1 scheet en ik spring per direct uit de stoel!" 
Wat had die vrouw een geweldig beroep! Help tante Jannie boerend de winter door!

Weer een andere masseur deed niet aan spieren voorwarmen. Ze ging meteen volle petoet in de aanval, waarbij de koude spieren en pezen gillend uit elkaar getrokken werden. Geen vervolgafspaak.

Vele, vele masseurs later vond ik een masseuse die begreep wat ik nodig had. Diepe, diepe bindweefselmassages. Kermend op de tafel, maar na afloop veel verlichting. Een masseuse die haar eigen handen, knokkels en vingers zwaar mishandelt om door de superstrak gespannen spieren te komen. Je betaalt letterlijk voor veel pijn met als einddoel een gelukzalig gevoel. Waar doet mij dat aan denken?

Maakt u zich geen zorgen. Na twaalf jaar heb ik een prima balans gevonden. Met de dagelijkse pijn valt te goed te leven. Wel zoek ik nog een oplossing voor de mentale instelling van een stier. Regelmatig knal ik tegen die muur op, want 'wat anderen kunnen, moet ik toch ook ten minste kunnen? Zo niet overtreffen?!'

Wie weet of wijsheid met de jaren komt? En zo ja, begint dat na vijftig?