Buiten de lijntjes kleuren

Het valt me op.



We willen allemaal zoveel.

We moeten allemaal zoveel. Moeten! Moeten! Moeten!

We vergelijken ons suf.

Terwijl een ieder van ons in al zijn individualiteit naakt wordt geboren.

Naakt... ongekleurd...onbevangen... puur.

Na het geboren zijn begint het proces van molding. We groeien op in een maatschappelijke koker met oogkleppen als visie. Ons land lijkt natuurlijk liberaal. Iedereen heeft keuzes. En toch is het veelal eenrichtingsverkeer. Bewandel geen ander pad, want dan ben je een buitenbeentje.

Heb je als buitenbeentje geluk en talent, valt het positief uit. Plas je als doorsnee burger buiten de kaders, word je in een hokje gestopt, buitengesloten of gediagnosticeerd. Onopvallend door het leven gaan, gaat niet als "out of the boxer." Daarvoor wordt teveel gekeken, vergeleken, gelet op afwijkend of normoverschrijdend gedrag. Dus doen we er alles aan om niet op te vallen. We spiegelen ons gedrag, uiterlijk en opvattingen meer dan we willen toegeven. Als iemand op de werkvloer een opleiding gaat volgen, een andere taak gaat vervullen of carrière switch maakt, krijgen we een opgejaagd gevoel. Moeten we dat ook niet doen? Liggen we anders niet achter op schema? Zijn we minder belangrijk?

Ons brein wordt een topografisch landschap aan invloeden van de ander.

Tegen wil en dank lopen we het risico kuddeschapen in een individueel jasje te worden. Het is logisch dat het ontworstelen aan de waan van alledag moeilijk is. We proberen het heus wel. Met kleine opstandjes, discussies of tegendraadse acties. Toch blijft navigeren een delicate kwestie. Het nemen van een andere afslag wordt niet als wenselijk ervaren en heeft consequenties.

De routekaart als blauwdruk van je leven ligt immers al vast.

Opgelegd door sociale of professionele invloeden. De dag dat je besluit het anders te doen en het lef hebt uit het verwachtingspatroon te stappen schuurt rakelings tegen "de burn out dag." Doen alsof vreet energie en laat je niet zelden gesloopt en gefrustreerd achter. Ben je er tijdig bij en word je besluit ook nog geaccepteerd en toegejuicht door je peers vlieg je vol adrenaline de deur uit naar een nieuwe, soms onzekere toekomst. Dat laatste maakt minder uit. De adrenaline houd je geest open en hoopvol. 

De hopeloos vastgeroeste peers laat je vertwijfeld achter. Ze zwaaien je hunkerend na. Zij zijn nog niet zo ver. Zo'n dapper besluit vergt moed, inzicht en tijd.

Je hoort vaak dat levensveranderende daadkracht of een openbaring pas ontstaat bij een indrukwekkende of emotionele gebeurtenis. De botsing met de muur. Niets werkt meer ontnuchterend dan fysieke kortsluiting of een einddatum in zicht.

Soms vraag ik me af of ik het leven leid dat ik wil leiden?

Dat gevoel van "als dit mijn laatste dag is... doe ik dan wat ik wil doen?" Of ben ik een droom aan het najagen? Een ongrijpbare realiteit, waarbij ik voorbij ga aan het geluk van alledag? Heb ik zin om de dag te beginnen als ik mijn ogen open doe? Verheug ik me op iets of bepalen de klok en agenda mijn ritme?  Kan ik nog genieten van simpele dingen als de geur van regen? Of een heerlijke knuffel? 
Is die knuffel dan een 3 seconden knuffel of een bewust omarming, waarbij je alles even loslaat en je overgeeft aan jezelf en de ander?

Herken je dit? Ik zeg niets nieuws. Ik heb ook de antwoorden niet.

Mensen die buiten de lijntjes kleuren moeten geen dikkere lijntjes krijgen om er binnen te blijven. Het is geen kwestie van precisiewerk. Het bewust opzoeken en over het randje gaan is creativiteit. Vrijheid van geest. Doen waar je gelukkig van wordt.

Je hoeft geen leider te zijn om een nieuwe weg aan te leggen. Als volger in de achterhoede kun je soms veel beter onopgemerkt een andere richting inslaan.

De maatstaf ligt bij jezelf, niet de ander.

Singuliere groet