989ee01c

Het concept

Sun, 19 Oct 2025 09:38:29 GMT

Het kan u niet ontgaan zijn. De laatste jaren kun je nergens meer uit gaan eten, zonder het geëmmer aan te horen van "hét concept."

Vorige week waren wij op zoek naar een leuk etablissement. Niks deftigs, maar een gewone kaart. Nu viel mijn oog op een eetcafé in Heythuysen, waar ik jaren terug ooit geweest was. Destijds een ouderwetse kroeg, maar met simpel, lekker eten voor een schappelijke prijs. Ik zag dat er ver-, en aangebouwd was en we nu met een grotere groep wel terecht konden.

Nog geen minuut na het opgeven van ons drankje, kreeg ik spijt van onze keuze.

"U bent bekend met ons concept?"

Gatverdegatver! Emmertje graag!

Niet wéér zo'n "we willen graag meedoen met het inmiddels ver achterhaalde idee van vooruitstrevendheid!"

Immers kun je sinds jaar en dag vrijwel nergens meer een fatsoenlijke hap krijgen zonder een concept! Verreweg de meest "ludieke" concepten zijn die van de tapas en shared menu's. Sowieso krijg ik al jeuk als ik een Nederlands gerecht in een vreemde taal moet bestellen. Hartstikke creatief om iets oubolligs om te willen toveren tot iets nieuws, maak er dan iets echts unieks van.

Ik zag de ogen van mijn goede vriendin in de oogkassen rollen en hoorde haar mompelen "ik hoef geen uitleg, dit concept zal niks verrassends zijn ten opzichte van de andere dertien in een dozijn." Zij wist wat ik dacht.

Ook bij mij bestaat het concept van uit gaan eten gewoon uit iets lekkers op een bord, waarbij iemand anders daarna de afwas doet. Punt. Niets meer, niets minder. Zo moeilijk kan het toch niet zijn?

Alle toeters en bellen, de moderne kaarten waar alleen afgeronde prijzen (of helemaal geen prijzen!) op staan, de verhoogde plateau's, bakjes en toestanden op tafel, een grote houten plank met een kebabspies als aan een galg dengelend, de veel te grote bak op een modern warmhoud pitje met daarin één aardappelgratintje, het uitvogelen wie, welke portie tot zich mag nemen, de klemmen, tangen en ander klusgereedschap dat gebruikt moet worden... het is vooral een verwarrend concept.

Zo ook in dit eetcafé. Een dagmenu, à la carte en shared kaart. Het bestellen moest per tafel, dus mondde het "lekker ontspannen uit eten" uit in een groepsdiscussie, want niemand heeft dezelfde smaak.

Met tapas hetzelfde gezeur. Je bestelt allemaal eenzelfde hoeveelheid rondes, anders mag je niet meedoen. Feitelijk is tapas niet meer als het arrogante broertje van het ordinair buffet. Eén vaste prijs voor een bepaalde hoeveelheid eten, alleen met kleinere porties en duurder.

Tevens "zum kotschen" is een kok die het nodig vindt vanachter zijn fornuis te stappen om met wapperende handen aan tafel te staan oreren wat hij precies allemaal voor je gekookt heeft. Als je mij moet uitleggen wàt er precies op het bord ligt, dan klopt iets niet. Of je bent een omhoog gevallen kwast op zoek naar zelfbevestiging middels de "ooooh's en aaaaah's," de "nou, nou's" en "wauw's" of je schat je gasten in als imbecielen die hulp nodig hebben bij het identificeren van het stuk vlees.

Laten we normaal doen en beginnen bij het begin.

Het concept van de basis.

Zorg voor smeerbare kruidenboter, een eetbare korst bij het zelfgebakken brood en laat bonbons niet tegen de hete theekop wegsmelten.

Dan kom je bij mij al een heel eind!

Feestgekte

Sun, 12 Oct 2025 11:53:06 GMT

Wat is dat toch met de steeds meer vooruitlopende feestdagen?

De zomer is nog net niet voorbij of we worden al om de oren geslagen met pepernoten in augustus. Ok, ik ben dan wel zo'n hypocriet wat erover klaagt, maar tegelijkertijd twee zakken, gewone en chocolade, pepernoten uit de schappen grist en één zak bij wijze van spreke al half leeg heeft voor thuiskomst.

Nee dan twee weken terug bij van Cranenbroek. Het Kerstspul lag al in de winkel!
In September! Het Halloween assortiment lag netjes in een hoekje weggestopt klaar voor de komende maand. Over een ondergeschoven kindje gesproken! Maar goed, dat lag er ook al sinds de krokussen in het voorjaar voorzichtig hun kopjes boven de aarde uitstaken.

Wij namen de foute afslag aan het begin van de winkelroute en belandde in een Kerst hel waar je u tegen zegt. Tuincentra verbleken bij de uitgestalde Kerstgekte in deze winkel. Een gigantisch stuk van de winkel was hiervoor speciaal omgetoverd tot Kerst geluk. Het voelde alsof we bocht na bocht, kilometers lange rijen aan Kerstspul moesten aanschouwen. Een geglitter van jewelste, een marteling voor epileptische mensen en een doodsteek voor degene die slecht ter been zijn.

Hartstikke leuk voor mensen die van Kerst houden en het liefst in Juli bij dertig graden al een boom in huis hebben. Karren spul zagen we weggeduwd worden, uitpuilend met bomen, ballen, figuren, slingers en wat nog meer. An sich snap ik het wel. Als je uitpakt, doe het dan maar meteen goed. Het zal een lust voor de Kerstwappies zijn.

Voor ons als echte Grinches voelde iedere meter aan feestelijkheid als een meter teveel. Zeker als je een verplichte route moet lopen en er geen "short cuts" zijn. Man, wat heb ik daar een hekel aan! Daarnaast is Kerstsfeer super gezellig, maar op gepaste tijden.

Ik bedoel, de tuinman is nog niet eens langs geweest voor de herfst snoeibeurt!
Voor de tuin dan, niet voor mij.

Nog niet eens halverwege het circus voelde ik me zo overweldigd door alle visuele en auditieve sensaties dat ik een sterke drang voelde de drie zingende rendieren van hun sokkel te meppen. (Overigens wel erg leuk voor de kleintjes.)
Het Kerstgevoel in Nederland is meer verworden tot een uitgelaten Amerikaans "Santa Claus" spektakel dan de conservatieve, beschouwende Chrrristelijke versie, waarmee ik ben opgegroeid. U weet wel, het armoedig neefje van de Kerstman met drie magere kamelen, een verlept takje wierook en kindje Jezus in een sobere, niet ergonomische kribbe.
Geen exorbitante bling bling en dikke kado's onder de boom.

Kerst als Meilandje in plaats van een van Rossempje.

Ach, van mij mag het allemaal. Zolang de Kerstgedachte, de spirit van deze mooie tijd van het jaar behouden blijft, vind ik het allemaal best. In de donkere maanden zijn we allemaal toe aan een beetje feestelijkheid en vrolijkheid, toch?

Met die opbeurende gedachten, een praktische zak potgrond, werkhandschoenen en wat schroefjes, liep ik naar onze auto op de parkeerplaats.

Bijna was ik weer in een goed humeur, totdat..... ik hoorde hoe in de auto naast ons een klein kindje mee blèrde met te luide Sinterklaasmuziek. Mijn God! Hoelang wil je je opvoedkundige taak over de schutting gooien en je kind in gareel houden onder dreigement van Zwarte Piet?

Waar ligt de grens? Iemand?

Ik ga de tuin in om Paaseieren te zoeken.

De Osteopaat

Sun, 28 Sep 2025 18:25:08 GMT

En zo geschiedde dat mijn buikorganen een goede massage nodig hadden.

Een intakegesprek werd gepland en tijdens de kennismaking kon ik niet voorbij gaan aan de goede looks van deze man.

Jeetje! Als je dan toch je organen door elkaar moet laten husselen, dan helpt het echt wel als de husselaar een uiterlijk van een jonge God heeft (al heb ik geen idee hoe Hij eruit ziet).

Een lang, fit en gespierd figuur, leuke kop met guitige ogen, fantastische bos haar met donkere krullen en een uitgesproken kalmte dat alleen kan voortvloeien uit diepgewortelde zelfverzekerdheid en interne balans.
Op de kunstplanten na was de sfeer heel natuurlijk en zijn aura straalde warme energie uit.

Ik voelde mij tot rust komen.

Ik voelde me op m'n gemak.

Maar ja, toen was er werk aan de winkel. Voor hem dan. Ik kreeg de rol van meewerkende lappenpop. Op basis van zijn uiterlijk had ik hem als kundig bestempeld. Er was totale overgave.

Overgave met gemengde gevoelens.

Voor deze jonge God, ongeveer half mijn leeftijd, moest ik mij uitkleden. Niet ómkleden of verscholen achter een kamerscherm het ontdoen van kleding. Nee, uitkleden bij de stoel waar ik net zat. Onder supervisie van Bas.
Een paal verwijderd van een striptease.

Hij stond in het midden van de kamer met z'n armen over elkaar te praten, terwijl ik me zo nonchalant als mogelijk uitkleedde. Nu heb ik genoeg ervaring (in de medische wereld) om dit ritueel niet met schaamrood op m'n kaken uit te voeren.

En toch... toch voelde ik me ineens heel erg zelfbewust. Daar stond ik dan in mijn onderbroekje en beha. Was het maar een lelijke kerel, dan had ik er minder moeite mee gehad. Het waren niet zijn ogen, maar mijn gevoel dat oordeelde.

Zeer vakkundig gleden zijn warme (warme!) handen over mijn lijf.
Meer strelend dan knedend onderging ik een onderzoek door een expert (tenminste, daar ging ik door de kippenvel vanuit). Voorzichtig aftastend vond hij waar hij naar op zoek was, de knelpunten.

Ik ging liggen (op verzoek, niet uit mezelf) en voelde via zijn handen iedere vrouwelijke ronding. Later, tijdens zithouding, stond hij achter mij en legde uit wat ging gebeuren.

Zijn arm en handen waren nodig in de meer intiemere privé zones. Veel tijd om hier van te genieten was er niet, aangezien de professionele grepen m'n maag richting rug verhuisde en mijn adem benam.

Hij roerde in de organensoep, trok links, rekte rechts op en begroef zijn vingers diep in m'n buikholte. Jezus! Nooit geweten dat er zoveel spanning kan zitten op onderdelen van mijn lijf die buiten de categorie spieren, pezen of bindweefsel vallen! Hij vond verscholen plekken onder m'n ribbenkast en sleutelde via de kaak verder richting achterhoofd.

Mijn ademhaling moest aangepast worden op duw en loslaattechnieken. Wat kan een uitademing dan pijn doen!

En toch... toch was ik als was in zijn handen. Ik gaf me over aan de nabijheid en bijna intimiteit van lichaam tegen lichaam. Immers rook hij lekker en was zijn kleding zacht.

Het was een vreemde gewaarwording. Sensualiteit in tegenstrijd met harde pijn.
Een fijn gevoel worstelend tegen ongemak en loslating.

Het deed mij denken aan SM. Zoiets als "pijn, maar fijn?"

Of valt dat in een andere categorie?

Wie het weet, mag het mij zeggen.

Kruidvat, steeds verrassend, altijd erotisch

Sun, 21 Sep 2025 09:04:02 GMT

Sex sells. Seks verkoopt.

Iedereen weet dit.

Kruidvat weet dit ook.

Daarom is een gemiddelde wekelijkse folder feitelijk voorspel.

Voorspel voor de vrouw, want die heeft het hard nodig. Een man kijkt over het algemeen niet uitgebreid in de reclameblaadjes en begrijpt bovendien nog niet zo goed wat voorspel voor een vrouw is of kan zijn.

Wellicht denkt de gemiddelde man aan kaarslicht en rozen als alternatief voor het aan de haren over de slaapkamerdrempel trekken. Nou blinkt de kruidenier uit in stompkaarsen, kleine waxinelichtjes, geurkaarsen en zelfs grote waxinelichtjes die tot zes uur kunnen branden. Voor de trage vrouw bedoeld die iets meer tijd nodig heeft om in de mood te komen.

Tevens ziet de man ook allerlei seksspeeltjes in het blaadje staan, gepaard met lubrikant ofwel glijmiddel voor de trage op gang komende vrouw of vrouw op leeftijd. Heel handig worden ook de bijbehorende batterijen verkocht en natuurlijk condooms, al is dit op vandaag de omgekeerde wereld. De condooms staan voor de kassa, de batterijen veilig beschermd erachter.

Kruidvat verkoopt ook Paracetamolletjes voor de vrouw met hoofdpijn. Werkelijk aan alles is gedacht. Wel is het bijzonder dat bij een simpel doosje Paracetamols altijd de vraag gesteld krijgt of je advies nodig hebt, terwijl ik juist denk dat een spoedcursus de juiste maat condoom uitzoeken èn aanbrengen geen overbodige luxe is.

O ja, en wat dacht u van libido verhogende pillen voor de man? De man?!

De winkel grossiert ook in rituele voorbereiding. Rijen met maskertjes, make-up, verzorgingssetjes met pincet en nagelvijlen, haarverf, bodylotion, floss draad, mondwater, parfum en vochtige toiletdoekjes liggen klaar. Al is het laatste meer bedoeld voor de man, specifieker de oerman.
De metroman weet deze doekjes al lang te vinden en de homoseksuele versie neemt sowieso de verzachtende Kamille versie. Heb ik van horen zeggen.

Niet te onderschatten zijn ook de snackbakken. Natuurlijk de chocolade, al moet je oppassen met de nootjes uitvoering. Mòchten deze tussen de tanden achterblijven, kan voorspel pijnlijk zijn. Ik laat aan u over om dit te ontdekken waarom en waar. Heb ik trouwens ook van horen zeggen.

Kijk ook eens naar de zoutjes. Zout is immers nodig voor de verhoging van de bloeddruk en dat kan zeer handig zijn. Denk ik.

Wat de man niet ziet, maar de vrouw wel weet, is dat deze winkel met name uitblinkt in verborgen voorspel. De vrouw zoekt immers intimiteit, waardering en getoonde liefde door steun.

Het voorspel dat zij zoekt, staat haaks tegenover wat een man denkt.

Hier komt dé gouden tip aan de man!

Ga voor de was-, en poetsmiddelen! Niets zo opwindend als een fris, geurig bed en schoon huis. Niet alleen ben je als vrouw geen tijd en energie kwijt aan stofzuigen en dweilen, nee, het is juist sexy om een man dit te zien doen.

Maak overigens als man niet de fout om dit als verwachtingspatroon in te zetten.

Ik doe de afwas, jij gaat klaarliggen.

Fout!

Poets als het niet gevraagd wordt en er ook niets tegenover staat.

Zomaar, omdat je haar graag gelukkig ziet.

Zoek contact en ontspanning door een gezelschapsspelletje te initiëren (ook verkrijgbaar in de winkel). Dit mag wel met zoute nootjes.

Weet in ieder geval wat je te wachten staat als je vrouw je de volgende keer het Kruidvat binnensleurt.

Je kunt het!

Bioscoop

Sun, 14 Sep 2025 12:08:47 GMT

Alweer twee jaar terug dachten we een nostalgisch avondje uit te ervaren door de nieuwe Indiana Jones te gaan kijken in de bioscoop. We hadden gehoord dat deze versie belabberd was, maar wilden met eigen ogen de gradatie van belabberdheid aanschouwen.

Bij de kassa ging het mis. Als je bioscoopgenoot zich entreeprijzen herinnert van negen cent en vijf cent voor de popcorn, hoef je geen genie te zijn om te weten dat hij de pensioengerechtigde leeftijd heeft. Ondanks een goed geconserveerd uiterlijk mag je bij een managersfunctie toch hopen dat het inschattingsvermogen die van een konijnenkeutel overstijgt.
Na de vergeten seniorenkorting, kwam de tweede blunder. De muts keek mij aan en vroeg of het maar één senior betrof? Mijn gezicht sprak blijkbaar boekdelen. Haar competenties waren perfect in balans met haar visueel vermogen.

Terwijl het moment suprême naderde, nam het publiek van diverse pluimage in de zaal toe.
Het gierig volk heeft ingekocht bij de supermarkt of delen samen een flesje Cola en zakje M&M's.
De eeuwige vrijgezel, Laurence gedoopt, met de ruime portemonnee zat naast ons en knaagde zich een eind weg gedurende de film. De walm van popcorn, nacho's en zoetigheid zweefde naar ons toe.

Laurence opende doosje, na zak, na doosje en vrat zich een ongeluk. Ik had medelijden met zijn kaken en werd plaatsvervangend misselijk van de gedachte aan dat gemengde goedje in z'n maag.
Ook behoorde hij tot de categorie bioscoopgangers die, weliswaar uit fatsoen, een mislukte poging deed om een zakje chips geruisloos te openen. Dat blijft maar minutenlang aan het knisperen en kraken, waarbij ik sterk de neiging heb de zak uit zijn handen te trekken om het met één ruk te openen.

Je treft ook van die minkukels die de filmervaring verwarren met een bar. Zij zien niet in dat een bioscoop niet geschikt is om uitgebreid bij te kletsen of hun sociale levens te vergelijken.
Dat previews ook bij de bioscoop charme hoort, gaat totaal aan hen voorbij.

Ook aan de twee tieners van ongeveer zeventien. "De kinderen uit mijn klas zijn zo 'trash', ik kan er niks mee. Ik heb een vier voor wiskunde gehaald. Ik word rechter, want daar hoef ik geen wiskunde voor te hebben hahaha."
(Nee soeplepel, maar wel een brein dat logisch kan redeneren! ")

"Mijn ouders scheidde toen ik twee was. Ik woon nu in een erg groot huis, met een onnodig grote tuin. Een dik huis." (Ze had blijkbaar niet alleen moeite met wiskunde.)

De jongeman vulde enthousiast aan "Engels is mijn beste vak. Ik sta nu gemiddeld een 5.6. Ik was blij met de 6.9 laatst, normaal haal ik een 2.4 of 2.6 of zo." (Goddank voor de ondertiteling!)

Tot vervelens toe emmerden zij door. Wat had ik dat bloedirritant mensje met z'n neus over de rijen pluche stoelen willen trekken. En terug. Daarin ben ik toch zeker niet de enige?

Drie uur later stonden we buiten met een kater.

Het klopte.

Nieuwe technieken ten spijt, hoef je niet persé een remake te maken van iconische films.

Laat ze achter in het tijdperk waarin ze glorieus schitterden.

Conservatief als ik ben, moet ik wel bekennen dat streamen nu toch de bioscoop overtreft.

Door alle parkeer-, entree-, en snackkosten kun je voor hetzelfde geld makkelijk een film of vijf op je eigen bank bekijken.

Jammer.

Pickwick label

Sun, 07 Sep 2025 14:29:08 GMT

"Doe je wel eens wat aardigs voor een vreemde", viel te lezen op het label van het Pickwick zakje.

Zeker doe ik dat. Eigenlijk is iets goeds doen voor een ander een egoïstische daad, aangezien je er zelf een fijn gevoel aan overhoudt.

Mij schoten meteen een aantal zaken te binnen. De meest gangbare zaken doet iedereen wel eens, zoals iemand voor laten gaan bij de kassa, het inladen van boodschappen bij iemand met een scootmobiel aan de kassa, een gevonden Iphone bij de Hornback afgeven bij de klantenservice, bij een supermarkt aanbieding nog iets in de rekken achterlaten voor de volgende in nood of het plaatsen van positieve reviews.

Ook geef ik gratis spullen weg, hetzij via Marktplaats of door het aan de straat zetten. Ik vertroetel onze pakketbezorgers en postbode met een grote doos Merci, een samengestelde doosje met lekkernijen of een verfrissend ijsje op een snikhete dag. Zij zijn goed voor mij, wij voor hen.

Een Roemeense buurman die in het complex woonde en verlegen zat om internet, heeft mijn laptop mogen gebruiken om werk te zoeken. Bij de snackbar hou ik de deur open, want ik begrijp dat voor manlief niets zo erg is als thuiskomen bij een chagrijnige vrouw die geen lauwwarme friet lust.

Tot zover niets geks toch?

Zoals iedereen heb ik tevens minder gebruikelijke dingen voor een vreemde gedaan. Zo betaalde ik een tijd terug een paar cent bij aan de kassa voor een ouder erm vrouwke dat haar laatste centen uit haar portemonnee scharrelde en zeventig cent te kort kwam. Mijn goede daad werd gelukkig niet gefilmd, want daar krijg ik enorme jeuk van! Mensen die voor eigen populariteit en "likes" zichzelf filmen, terwijl ze armlastigen bijvoorbeeld een hamburger geven. Dat is geen goed doen, maar misbruik maken voor eigen gewin.

Terug naar het onderwerp. Twee maal heb ik lifters van de weg geplukt en weer netjes afgezet. Dat was echter in de jaren negentig en zou ik nu niet meer doen. Zeker klink ik oud als ik dit zeg, maar de wereld is nu eenmaal veranderd.

Overigens kun je ook goed zijn voor een vreemde zijn door juist dingen nìet te doen! Zo ruk ik telemarketers niet door de telefoonlijn,schiet Jehova's getuigen niet neer, rijd ik de mensen die op dezelfde snelheid inhalen als de toegestane snelheid niet overhoop en heb ik mijn stalker op vakantie in Gambia geen optater gegeven. Tegen de Duitser die vroeger in de buurt woonde en mij bedreigde, heb ik geen aangifte gedaan. Ik begreep de bui van de man toen ik zijn vrouw zag.

Zo af en toe doe ik ook iets goeds, omdat ik er zelf van geniet.

Zo weten trouwe lezers dat ik immens heb genoten van de Perzikjongen, die met laaghangende broek twee prachtig onbedekte ronde billen toonde toen hij uit het raam hing bij het aansluiten van de glasvezelkabel. Misschien was het zijn beurt om iets aardigs voor een vreemde te doen. Nou? Missie geslaagd!

Tot slot heb ik enorm plezier gehad van een omaatje die tegenover mij lag in een ziekenhuiskamer. Haar schaterlach bij iedere push up die ik van de therapeut op mijn bed moest doen, was zo'n gevalletje "wederzijds lol hebben om niks."

Zo zie je maar... het zijn de kleine dingen die het doen.

Holy shit

Sun, 31 Aug 2025 12:11:56 GMT

Een nogal plastische titel voor een bijzondere column.

Zoals iedereen weet is ons bruin bijproduct een wonder der natuur. Zonder klachten neem je een flexibele stoelgang voor lief. Het wordt ervaren als een normale, vieze zekerheid, iets waar je niet bij stilstaat en op kunt vertrouwen, maar feitelijk noodzakelijk is.

Wetenschappers hebben lang en breed, zoals de drol zou moeten zijn, onderzocht, dat een goed functionerend darmstelsel de belangrijkste factor is voor een goede gezondheid.

De darmen zorgen er immers voor dat alle vitamines en mineralen uit ons resterend voedsel in de bloedbaan terecht komt.
Een ingenieus stelsel dat gecombineerd zo'n zeven en halve meter lang is.

De productiecyclus verschilt van mens tot mens. De ene zit dagelijks "full of crap", ook zonder de bruine engel, de ander hoeft maar één keer in de drie dagen. Blijkbaar is de keutel een megabron van informatie over je gezondheid. Net als de tong, maar dat is een andere uitdrukking. "Poepen over de tong" wordt gebruikt als synoniem voor braken. Als je dit overigens doet, gaan alle alarmbellen af.

Zo wist onze buitenlandse vriend.

We ontmoetten elkaar na een jaar weer in een restaurant. Het ging binnen tien minuten van "wat zie je er goed uit" naar "ik heb al acht dagen niet meer gepoept (a.k.a. bowel movement.) Het zat hem hoog. Letterlijk.
Onder genot van heerlijke American blueberrie pancakes kwam het onderwerp dus op obstipatie. Onze vriend zat in de shit. Nu ben ik vrijelijk opgevoed en kan over alles praten, maar er zijn onderwerpen die je niet aan tafel bespreekt. Maar goed, je probeert je smaakpapillen voor een keer niet te koppelen aan je visualisatievermogen.

In het dialect zeggen we wel eens "dao mòsse sjiet aan höbbe", daar moet je schijt (of lak) aan hebben. Dat had en kon hij dus niet. Hij kreeg er ook niet de spreekwoordelijke schijt vàn. Wel voelde hij zich slechter worden met de dag. Van alles had hij reeds geprobeerd.
Van pillen die de darmen moesten stimuleren, tot klysma's en zakjes met poeder die ze voor operaties gebruiken om de darmen te legen.

Zijn vrouw vertelde enthousiast hoe dat klysmaproces in z'n werk ging, want zij propte het opzetstukje vol verve in zijn poepgaatje. She did give a shit!
Zij vertelde trots "in voor en tegenspoed" te hebben beloofd en shit happens nu eenmaal. Wel gaf ze hem de "de luxe" behandeling door het tuutje vooraf goed te dopen in Vaseline. Hij was immers hetero en bij het verstrijken van de week werd de klysma flacon groter en het tuutje langer.

Bij mij ging de honger over, dus bestelde ik een doggy bag. Nee, geen poepzakje voor de hond, maar een foam container voor de pannenkoek. Die zijn koud immers ook keilekker.

Om een lang verhaal kort te maken. Hij hoopte op een shit storm.

Ik maakte nog een grapje en zei "let's hope the shit hits the fan, right?", maar aan zijn gezicht kon ik zien dat het hem niet uitmaakte of het daadwerkelijk de ventilator raakte of het raamkozijn... de deur... spiegel... whatever. Als het er maar uit kwam.

Twee uur later namen we afscheid van elkaar. Ik met een pannenkoek in de hand, hij met een ongemakkelijke tred.

Obviously he was not shitting me. Arme kerel.

Moraal van het verhaal?

Geniet van je poepie als je kan.

De vrijwilliger

Sun, 24 Aug 2025 11:59:48 GMT

Enorme jeuk krijg ik van ze, zodra ik weer een ziekenhuis binnen wandel.

Eerlijk is eerlijk.

Het ligt aan mij.

De afgelopen jaren ben ik door omstandigheden veel te vaak in het ziekenhuis geweest, waardoor de jeuk enorm is toegenomen.

Vrijwilligers die in actiemodus staan te wachten naast de aanmeldzuilen. Daar ze bang zijn het "ze stonden erbij en keken ernaar" syndroom op te lopen, willen ze maar al te graag initiatief tonen.
De insteek is superlief. Zonder twijfel.
Vrijwillig je tijd opgeven om een ander te helpen is bewonderenswaardig.

Echter tref ik vaak de opdringerige versie. Degene die HEUL HEUL graag willen vrijwilligen en hun taak te serieus nemen. Zij spelen de hoofdrol in een Florence Nightingale musical.
De claimerige versie.
De net iets overenthousiaste miep die komt aansnellen als je ook maar naar ze durft te kijken.

Ze komen te dichtbij, zijn te gretig en bemoeien zich teveel met je. Geven ongevraagd advies en bieden hulp aan waar je het niet nodig hebt. Die menen als een politie agent de mensen te moeten dirigeren naar een vrijgekomen aanmeldpaal.
Nog erger is de kudde schapen die gezapig in een rij staan te wachten, terwijl er meerdere aanmeldpalen vrij zijn. Wachtend op het armgebaar van de vrijwilliger, zo van "deze is vrij voor je." Serieus? Je hebt zelf geen ogen?"

Zo'n hulp dat net zo overbodig is als een nietje in een banaan en onwenselijk als een fruitvliegje in de koelkast.

Ooit zal ik ongetwijfeld hulp nodig hebben, maar nu nog niet. Ik vraag wel als ik iets niet begrijp of getoond wil krijgen. Zo'n aanmeldzuil is ook geen hogere wiskunde, nietwaar?

Zo stond er ook ooit één bij het zelfcheckapparaat. Op verzoek van de specialist moet je soms voorafgaand een afspraak de bloeddruk en hartslag meten.
In eerste instantie leek deze machine onbemand, echter zat ik nog niet goed en wel op de stoel mijn gegevens in te tikken op het scherm, toen de madam naast mij kwam staan.

"Kan ik je helpen?"

"Nee bedankt."

Een vriendelijk bedank knikje en door. Dacht ik. Ook zo'n apparaat is simpel om te bedienen.

Madam bleef naast mij staan meekijken op het scherm. Alles moet AVG veilig zijn, maar zij meende over mijn schouders mijn privé gegevens te mogen meelezen.

Ik draaide mijn hoofd om, keek omhoog en zei nogmaals "ik heb geen hulp nodig, bedankt."
Ze keek mij geïrriteerd aan. Hoe dùrfde ik haar ongewenst aanbod te weigeren!
Terwijl ik op de twee aangewezen voetjes ging staan voor de gewichtmeting stond ze nog steeds op geen meter van mij vandaan. Ik besloot over te stappen naar de directe aanpak voor domme mensen en vroeg haar of het nodig was dat ze zo dichtbij stond?
Pissig schoof ze een meter naar achteren. Zij had een verhaal voor bij het avondeten.

Ook heb ik meer dan eens meegemaakt dat zo'n madam bij de aanmeldzuil ineens naast mij komt staan en ongevraagd op kinderlijke toon de logische stappen gaat uitleggen.
"Ja, het rijbewijs moet daar in... ja... zo... en dan ziet u de gegevens op het scherm... ziet u... die moet u éérst controleren." Natuurlijk verrek ik dat op dat moment en skip zwijgend deze optie. "Ja, maar u moèt eerst de gegevens controleren!"

Ik zeg dan maar niks.

Dat is beter voor haar.

Zij bedoelt het alleen maar goed.

Column Àchteròm vakantie

Sun, 29 Jun 2025 08:31:32 GMT

Limburgers weten dat met àchteròm in vele gevallen de tuin bedoeld wordt. "Àchteròm is kèrmis"wordt hier ook wel gezegd. Een tijd terug appte ik dit naar mijn Hoog Huilands sprekende collega die op bezoek kwam. Je mag ze immers best opvoeden in de Limburgse taal, zeker als ze hier wonen. Mijn collega begreep niet wat ik met "achterom" bedoelde, laat staan wat de kermis daarmee te maken heeft.

Vrij vertaald betekent het dat het aan de achterkant van het huis te doen is. Wat dan precies, dat verschilt per huishouden, maar dààr moet je wezen. Limburgers tonen hiermee hun gastvrijheid door bezoekers uit te nodigen "gewoon" door de tuinpoort te komen in plaats van de deftige voordeur.

In vorige columns heb ik vaker mijn vakantie euvels en twijfel om überhaupt op vakantie te gaan, beschreven. Ik kom steeds meer tot de conclusie dat het gras niet groener is ergens anders. Natuurlijk ligt het er ook aan waar en hoe je woont. Op vijf hoog in een drukke stad, verlang je wellicht naar een buitengebied. (Al klaagde een logerende vriendin eens dat ze niet kon slapen, "het is hier te stil.")

De laatste jaren word je echter niet vrolijk van alle doemscenario's in het buitenland. En waarom weg gaan uit onze groenrijke provincie, terwijl de rest van Nederland juist hier vakantie komt vieren? Ok, dat laatste zou wel een reden zijn om mijn "toes haven" te ontvluchten. Die Huilandse troepen die ons lieflijk dorpje binnenvallen is een column apart.

Zeker, er is zoveel moois buiten Limburg. Ik heb genoten van de cultuur in Rome en Egypte, een stalker gehad in Gambia, sensueel gedanst in Spanje, flabbergasted en onder de indruk door Amerika gereisd (en kirrend diverse vuurwapens geleegd), mij van kop tot bilnaad laten overgieten door een woeste storm op de duinen van Zeeland, op het strand overnacht in Fuertaventura, in mijn beste Frans een pain au chocolat besteld, een cougar rol vervuld in een Londense bar, geflaneerd op een nudistencamping, 't Vaticaan veroverd en de Sixtijnse kapel bezocht als Duitse toerist... dus ja, ik begrijp de verkenningsdrift enigszins.

Het is ook fijn even weg te zijn van de besognes thuis. Immers loop je het risico continu aan het werk te zijn bij een thuisvakantie.

En toch... toch... waardeer ik thuis steeds meer.

Nu hebben wij een heerlijke vlinder, bijen en vogeltuin aangelegd, dus het is zeer goed toeven bij ons "achterom." Tel daar prachtige natuurgebieden bij op zoals het Leudal, de Mijnweg, Grote Peel, de talrijke culinaire plekjes, gezellige terrasjes en cafeetjes, genoeg grote steden in de buurt om te gaan shoppen en worden omringd door meer historie, cultuur en architectuur dan je aan kunt, wat heb je nog nodig dan?

Dan heb ik het nog niet eens over de kleine pleziertjes zoals een goed matras, twee op ons afgestemde E-bikes, heerlijk vlaaien en de lekkerste caramel ijskoffie op fietsafstand!

Ach, misschien word ik wel oud en roept de lokroep der avontuur steeds minder.

Natuurlijk hoor ik wel eens vakantieverhalen met enige jaloezie aan, maar in alle eerlijkheid?

Als ik in mijn huiskloffie met mijn woordenpuzzel en een Douwe Egbert koffie met smaakje in onze achtertuin zit, beseffende dat ik niet in een kilometerslange file sta, terwijl de vogeltjes voorbij vliegen... kan het Grote Genieten beginnen.

Een hele fijne zomervakantie iedereen en kom weer veilig "toes."

De bakkerij

Mon, 23 Jun 2025 15:32:56 GMT

De bakker bakte zoete broodjes

met veel geflirt en vleierij

hij sjanste zo doodgewoontjes

met suiker, gist of glutenvrij

De oude taart was heel jaloers

en hield haar cupcakes fier omhoog

ze kweelde ‘och, mon amour’

toen de bakker haar opnieuw bedroog

Hij stoeide met de tompoes

kietelde de croissant heel fijntjes

vergreep zich aan een appelflap

verlekkerde zich aan haar rozijntjes

Het worstenbroodje was heel nuchter

aanschouwde het spel, zonder gevaar

hij zwol op, knisperde en zuchtte

“ik was erbij en cake ernaar”

Gewoon ik

Sun, 15 Jun 2025 12:17:38 GMT

Iedereen vergeten
dat wat
we willen zijn
en ook willen bereiken
zonder druk
niet bezwijken
of met een ander
vergelijken

zoals je bent
ben je goed

Voor altijd

Sun, 08 Jun 2025 11:06:26 GMT

Als stilte geluid overheerst

Vogels voorbij gaan aan hun vlucht

De vloed het strand veroverd

En de aarde stilstaat in het moment

De tijd bestaat uit hier en nu

Ben jij door afwezigheid dichtbij

Dichterbij dan de wind in mijn haren

Dichterbij dan de geur van de wolken

Voelbaar zonder tast

Ben jij in mij

In mijn woordeloze gedachten

In mijn diepste zijn…

Kleine beetjes

Sun, 01 Jun 2025 13:14:24 GMT

De hele kleine beetjes

die tellen

dat weet je

of het gaat

om een lach

een heerlijk

zonnige zondagmiddag

kuieren langs het water

luieren met je lief

die hele kleine beetjes

zwellen op in geluk

zo met een heel klein kusje

op je ziel zonder opsmuk

Weekendje Luxemburg

Sun, 25 May 2025 08:33:44 GMT

Het is een wonderlijk iets, een midweek weg van huis. In luttele tijd waan je je in een compleet andere omgeving. Verwarrend is Luxemburg wel. Afhankelijk van de ligging van het dorpje wordt er Duits of Frans of een mengelmoes van beiden gesproken.

Bij het horen van vooral "sjsjsjsjliem, sjsjlam, sjsjsjslum" wist ik, "daar zit een Duitser!

Bij een "meueutekneutefleut", was het overduidelijk een Fransman. Voltrok mijn gezicht zich tot een "WAT is dit nu?", dan waren het Luxemburgers. Zowel op de heen als terugweg was het raden in welk land we ons bevonden. Rechts een bordje "welkom in België" met vervolgens links een politieauto met daarop "Polizei"en een huis met een bord "zu vermieten."

Luxemburg is prachtig mooi met al z'n natuur. Heuvelachtige, pittoreske dorpjes omringd door beekjes, bos of uitgestrekte akkers en weilanden. Ben je, net zoals ik, favoriet wandelaar of liefhebber van rust en natuurgeluiden, dan is dit waar je moet zijn.

Ben je meer van het shoppen, dan waarschuw ik je alvast. In de regio Mullerthal-is-geen-fluit-te-doen! Vol verwondering keken we al toerend om ons heen. Geen mensen, winkels, bakkers, kappers, fabrieken, scholen of kantoren te bekennen. Alleen links en rechts wat bij elkaar gepropte huisjes en twee drogisterijen. Alleen de grotere dorpen hadden iets van een centrum én een Aldi.

Opvallend in dit kleine landje was de stijl van de huizen en het stucwerk aan de buitenkant.

Soms afgebladderd met een vervaagde kleur, een andere keer strak met een verse laag verf. Het is opvallend hoe slecht onderhouden dorpen in een ander land ineens romantisch lijken. Valt het stucwerk omlaag en stort het huis bijna in elkaar? Oude, kapotte bloembakken bij de voordeur met daarboven een aantal waslijnen vol ondergoed tussen de buren gespannen?

In Nederland zouden we hoofdschuddend wegkijken. In Frankrijk of Italië is het in combinatie met krappe, kronkelende, kuitenbrandende, steile weggetjes gemaakt van onbegaanbare kinderkopjes tussen opeengepakte huizen, vaak tegen een heuvel aan gedrukt, ineens mooi, lieflijk en vooral idyllisch. Ik snap het wel hoor. Ik val er ook voor. Wat in Nederland oude meuk is, is in het buitenland op een mooie zomerdag fotogeniek.

Ons hotel was niet wat we van de prijs verwachtten. De hobbelige roze vloerbedekking op de gang, het blauwgekleurd tapijt met bleke vlekken in de hotelkamer en een ingebouwd bed uit de jaren negentig kwamen stevig gedateerd en een beetje onfris over. De vloer kraakte en piepte en de matrassen met ouderwetse staaldraadveren, zònder bovenlaag van traagschuim, priemden zich verlekkerd tegen de het lijf in de nacht. Bij iedere omwenteling hoorde je hoe de veren zich kreunend en knerpend in elkaar drukte. Nou ja, niet alleen horen. Het was vooral het idee van een spijkerbed.

De bovenlaag was een flinterdun stofje, waardoor er een wondje op m'n arm ontstond bij het omdraaien. Zoiets is hartstikke avontuurlijk voor de knapperige jeugd. Voor ons een martelgang.

Ach ja. Voor een paar daagjes Luxemburg maakt het niet uit. Daar moet je vooral buiten zijn, erop uit trekken. Genieten van de heuvels, het groen, de spannende paadjes en wandelroutes. Van de bezienswaardigheden in de regio zoals kasteel Vianden of de indrukwekkende militaire Amerikaanse begraafplaats.

Vooral niet miemelen over een hotel dat bij het vervangen van de handdoeken een zielig dood vliegje ertussen legt. Gewoon, om te onderstrepen hoe Luxemburgers één zijn met de natuur.

Maar ja, als je dààrover zeurt, moet je misschien thuis blijven, n'est-ce pas?

Ouder worden

Sun, 11 May 2025 10:19:17 GMT

Natuurlijk heb je enig benul van verval gedurende het beklimmen van de ouderdomsladder, maar soms word je wel erg met je neus op de feiten gedrukt.

Het is niet eens dat ik naast m'n gezicht ook de hals en decolleté in de ochtendroutine moet meenemen. Het is ook niet erg dat het potje dagcrème vergezeld wordt door nachtcrème en ik het badkamerlicht heb moeten vervangen door sfeerlicht. Het duurt langer vooraleer ik 's ochtends uit de kreukelzone en toonbaar ben. Overigens mogen ze daar qua werktijden best rekening mee houden.

Vanochtend hing mijn neus boven zo'n feit. Sinds mijn twaalfde ben ik brildragend.
In de tienerjaren waren lenzen de uitkomst, totdat tien jaar terug deze droom uiteenspatte. Extreem droge ogen. Terug naar de bril.

Apart is mijn visus van 150%. Blijkbaar heb ik net zo'n bovengemiddeld zicht als piloten en zie ik meer details. Aangezien ik niet werkzaam ben als scherpschutter, heb ik geen idee wat de meerwaarde hiervan is.

De afgelopen jaren werd mijn bijziendheid echter minder. Hiep hoera! Als het zo zou doorgaan, was de hoop op een brilvrij leven dichterbij. Niet dus. Stiekem kwam er door de leeftijd verziendheid bij.

Zucht. Nou ja, dan maar varifocale glazen. Ter gewenning is het advies om de verziendheid in een bril op te bouwen. Gevolg... ik kijk nog steeds over, nee niet ìn, de glaasjes als ik kleine lettertjes moet lezen. Een knotje draag ik soms al en m'n witte haren groeien sneller dan de verfkwast kan verdoezelen. Ik ben dus een kunstgebit verwijderd van "oud, oud."

Uitwijden als een oud wijf kan ik blijkbaar ook al. Terug naar de bril!

Bij alleen verziendheid heb je een voordeel als je partner met de jaren lelijker wordt. Tijdens de sex zet je de bril af en hoppa, de man of vrouw van je dromen ligt op, naast of onder je. Staat, hangt of schommelt voor of achter je. Ik vind alles prima. Ik oordeel niet.

Bij enkel bijziendheid bel je Poetin voor de gepaste eetkamertafel. Op die afstand kun je in plaats van je partner tijdens het avondeten in de waas een Doutze of Clooney visualiseren. Ook goed te doen.

Met mijn 'bij-verziendheid' combinatie heb ik vooralsnog het meeste profijt. Zonder bril is scherp kijken alleen mogelijk binnen de tien tot twintig centimeter zone vanaf mijn neus. En die zone is alleen gereserveerd voor knappe kerels.

Maar ja, het leven bestaat niet alleen maar uit flirten. Voor een brilvrij leven moet er dus gelaserd worden. Bye bye bijziendheid en hallo kek leesbrilke. Blijkbaar is beiden corrigeren een utopie. Geen probleem! Toch?

Wel dus. Hoe breng je mascara aan bij verziendheid als je door je bijziendheid een vijftien centimeter afstand van de spiegel gewend bent?

Je hebt dan een speciale make up bril met verschuifbaar verziend glaasje nodig om dit ochtendritueel vlekkeloos te kunnen uitvoeren. Je ziet dan met één oog scherp genoeg, om het andere op te maken.

Vanochtend startte het experiment met tijdelijk bijziende lenzen in, de make-up bril op en mascara in de aanslag. Wat een ellende! Het kwastje worstelde met het brilpootje om ruimte. In enkele seconden zat de mascara overal, behalve op de wimpers! De make-up bril werkt blijkbaar alleen voor oogschaduw.

Met één maagdelijk oog en de ander in oorlogsstaat ging ik op de badrand zitten.

Een ervaring rijker en illusie armer.

Miss Pussy Lips

Sun, 04 May 2025 13:10:22 GMT

"Ik ben geopereerd aan mijn schaamlippen."

Miss Pussy Lips kijkt mij met een serieuze blik aan op het damestoilet. Nee, dit is niet de secretaresse van James Bond, maar een kennis van me. Nou realiseer ik me dat vrouwen snel een band vormen tijdens een plasronde, maar dit gaat mij wel erg vlug... en ver.

Ik kijk haar aan, was mijn handen en vertrek geen spier. Hoe moet ik hier op reageren? Stoute kabouters joelen in mijn hoofd en dagen mij uit.... zeg het! Kom op zeg het!

"Whahahahaha... heb je je vogelnestje laten verbouwen?"
" Heeft je stoeipoes een make over gehad?"
"Is je speeldoosje geverticuteerd?"

Wijs laat ik enkele seconden de revue passeren alvorens antwoord te geven. Mijn twinkelende ogen verraden dat het er in mijn hoofd heel anders aan toe gaat dan de onverstoorbare houding die zij ziet. Ik trek wat papier uit het papierautomaat en bedenk dat haar orale loslippigheid in schril contrast staat met haar vers gestuukte beneden verdieping.

Tegelijkertijd vraag ik mij af waarom ik dit moet weten? Ik heb in mijn leven veel intieme geheimen gehoord en discreet bewaard. Altijd in een veilige, gepaste omgeving op het juiste moment. Om dit nu zo plompverloren op het toilet te vertellen aan een relatief vreemde? Diezelfde dag nog blijkt het een publiek geheim, vandaar dat ik het ook u niet wil onthouden.

"Geopereerd aan de schaamlippen." Het dendert nog na in mijn hoofd.

Ik gooi de doekjes in de prullenbak en geef beschaafd antwoord. "Hopelijk gaat het nu goed met je?"

Deze keer was het wel goed gelukt zei ze.

WAT?!

DEZE KEER?!

Ze moet mijn verwarring hebben gezien, want ze licht toe dat ze dit had laten doen daar ze nog vrijgezel is. Kijk, dit snap ik! Er goed uit willen zien voor je (potentiële) partner.

Alleen denk ik dan aan de schoonheidsspecialiste, Victoria's Secret of kaarslicht in plaats van TL lampen. Ik denk aan een ronde in de wasstraat, hooguit een APK'tje, maar zeker geen grote beurt. Al kan dit laatste zowel een middel als doel zijn.

Bij haar verbaast het mij niets. Ze komt over als een high maintenance madame die er sneller botox en fillers doorheen jaagt dan Marijke van Helwegen "roekoekoe" kan roepen naar de duiven van Gert en Hermien. Zonde, want zelfs als hetero vrouw kan ik zien dat Miss Pussy Lips best een plaatje is en deze "poes" pas niet nodig heeft. Zij is er ook het type naar om de curtains bij haar carpet te laten matchen. Of te wel, haar blonde look zal ze consequent hebben doorgetrokken naar haar welgevallig mutsje. Hoe dan ook vinden we bij haar blonde doos geen originele informatie gegevens meer terug bij vermissing.

Terwijl ik een beetje ongemakkelijk met haar in de toilet ruimte sta gaan er veel scenario's door mijn hoofd. Dingen die ik me helemaal niet wil afvragen, maar als beelddenker niet kan tegenhouden. Waarom een correctie van de schaamlippen? Floot ze onbewust een deuntje bij het dragen van een rokje op een winderige dag? Of sleepten haar flappers als Jumbo oren over de grond? Smakten de lippen tijdens de fysieke daad?

Konden de partners haar deurbel niet goed vinden? Bij haar komt er vast geen machete aan te pas om wegwijs te worden in de rimboe. Bij haar niet avontuurlijk back packen in de jungle, maar een nette landingsbaan en Freggels met glow sticks die je de weg wijzen.

Ach, ik hoop dat ze gelukkig is met de ingreep. Een mens doet wat 'ie moet doen. Anderen hoeven dit helemaal niet te begrijpen of te accepteren. Als je er zelf maar gelukkig van wordt.

Ieder z'n ding.

De kittelaar fluiter

Sun, 27 Apr 2025 07:53:27 GMT

Het is een onschuldige, maar ongeneeslijke aandoening, waarbij bovengenoemde minder gekieteld wordt dan gewenst. Deze aandoening komt bij alle vrouwen voor; getrouwd, vrijgezel, hetero, Katholiek, homoseksueel, als ook de transgender vrouw en lesbienne. Val je in meerdere categorieën, dan ben je serieus de sjaak.

Onderzoek wijst uit dat de gefrustreerde kittelaar met name voorkomt bij vrouwen met een motorisch gehandicapte man voor wie een cursus "hoe vind ik de deurbel" geen overbodige luxe is. Een ander euvel zijn mannen zonder ruimtelijk inzicht die beduusd naar de Kamasutra plaatjes staren. Een overtuigd Katholiek en fervent aanhanger van coïtus interruptus, waarbij voor het zingen de kelder... uhm... kerk verlaten wordt is ook geen zegening.

Bij de Neanderthaler man, die het op het bed smijten van een vrouw voldoende voorspel vindt, is het fingerspitzengefühl ver te zoeken.

Echter, vrouwen zijn zelf ook debet aan deze aandoening. Want ga als man tijdens een one night stand maar eens zoeken bij de ongesnoeide vrijgezellin. Heb je een preutse te pakken, moet het in het donker. En wat te doen met een puriteinse griet die maagdelijk het huwelijksbootje in wil stappen? Een lesbienne die niet kan multi tasken haalt ook de finish niet. Nee, het alleen de schuld geven aan de man zou zeer kortzichtig zijn. Hoeveel verse transgenders zoeken in het her-geboortejaar niet eerst zèlf vertwijfeld waar dat verrekte ding nu ligt... of hangt... of staat?

In ieder geval... bij alle vrouwen 'lijdt' het tot dezelfde symptomen.

Frustraties! Eenieder verwerkt dit op een andere wijze. De gemeenschappelijke deler is chocolade consumptie, waarbij hetzelfde liefdesstofje fenylethylamine vrij komt. Dus een week niet gekieteld, betekent twee repen. Maar daar word je dik van, dus wat dan?

In ongerepte weidevelden op zoek gaan naar wildboeketten met alleen een keukenschort aan heeft ook een beperkte houdbaarheidsdatum.

Hoe zorg je er als vrouw dan voor dat je niet meer dan gemiddeld chagrijnig door het leven gaat? Sinds kort ken ik hét geheim!

Dé kittelaar fluiter.

Dit type opereert op de achtergrond door geruststellende deuntjes te fluiten. Een soort lounge muziek op de werkvloer. Je hoort hem wel, maar hij valt niet op. De kittelaar fluiter wandelt anoniem door het leven met een natuurlijke gave die voorbij gaat aan de mannelijke collega's, maar waarvan vrouwen bloednerveus worden.

Recent onderzoek middels een ultra sone microfoon heeft aan getoond dat deze nachtegaalnoten niet zo onschuldig zijn als ze lijken! Een geoefende fluiter kan letterlijk de lucht laten trillen. Bij de vrouw trilt daarbij niet alleen het trommelvlies. Net als vogels communiceert de fluiter op deze wijze met z'n soortgenoten en nodigt hij uit tot de paringsdans. Ter info: evolutionair gezien zijn de gefrustreerde kittelaar en de fluisteraar aan elkaar verwant. Op de evolutieladder staat de fluiter nèt onder de zanglijster.

Op de werkvloer kun je vrouwen met de gefrustreerde aandoening gemakkelijk onderscheiden. Of ze zijn graag in de omgeving van de fluiter, of eten veel crackers (vlakt vibraties uit) om zo niet in verlegenheid gebracht te worden door rode koontjes.

Vrouwen, doe er je voordeel mee! Op iedere werkvloer is wel een fluiter te vinden. Stop met de schroom en vervang Wasa door yoghurt.

Mannen, ga nu niet fanatiek ornitholoogje spelen. Dit talent is slechts weinigen gegeven.

Ga gewoon op cursus en begin met de deurbel.

Regenachtige dag

Sun, 20 Apr 2025 08:56:47 GMT

Een collega zei recentelijk tegen mij: “wat is het zompig weer hè?” Ik keek naar buiten en zei dat het “weer lekker terug naar bed” weer was.

Beter zelfs, een “heerlijke regen wandeling, lekker heet douchen en onder een fleecedeken een boek lezen" weer.

Op zo’n regenachtige dag ben ik blij dat ik geen hond heb. Ik zie ze chagrijnig langs de keuken raam lopen. Kop omlaag, verbeten gezicht, de hond achter zich aan slepend of in een continu wurggreep houdend. Iedere keer als de hond ook maar even een momentje voor zichzelf wil, wordt er hard aan de riem getrokken. ZJNOK!

Dat de hond er een whiplash aan over houdt, begrijpt het baasje niet. Zijn baasje begrijpt ook niet dat, hoe vaker hij aan de lijn trekt, des te langer het duurt.

Zo’n intens natte, miezerige regendag is ideaal voor hèt vergis moment.

Het moment dat je uit een warm bed stapt, naar het koude raam loopt en jouw partner mompelt: “wat doe je schat?” Waarop jij geïrriteerd zegt: “ik sta op om te gaan werken natuurlijk!” (Vrouwen zijn geen lieverdjes ‘s ochtends vroeg.)

Waarop jouw levensgezel je hoopvol aankijkt, de deken open schuift, knipoogt en zegt: “maar lieverd, het is zàterdag.”

Dat vergis moment van intens geluk, waarbij je weer rillend terug kruipt in warm bed, hem een kusje geeft en weer verzinkt in dromenland. Hem in gedesillusioneerde staat achterlatend. Mooi niet hoor. Dat ‘ie maar kopjes geeft tegen de bedplank. Jij hebt vrij en het jubileumjaar is net geweest.

Vrouwen!

's Avonds zijn ze te moe, door de week hebben ze hoofdpijn en in het weekend zijn ze "vrij" van diensten. Wat dat aan gaat zou je mannen best een "snoepje on the side" gunnen toch? Vrouwen willen een homovriend om te shoppen. Dan mogen mannen toch zeker een snoepje van de maand hebben? Gewoon zo eentje op uur tarief. Geen gedoe achteraf.

Natuurlijk denken wij vrouwen dat we het gebrek aan aandacht goedmaken door op zo'n druilerige middag onopgemaakt, met bril op in een aseksueel comfy huispak op de bank tegen hem aan te kruipen voor een chick flick. Gezellig!
Niet dus. Het heeft een aantrekkingskracht van een gevulde paprika. Een doorsnee regendruppel op zijn kleine teen zorgt voor meer sensatie. Ook dan mag de man niet snoepen, strelen of zijn beste verleidtrucjes tonen, want we willen niets van de romantische film missen. We zwijmelen bij kus scènes, liefdevolle friemelacties, maar geven ons mannetje een zak Dorito's om zo zijn frustraties weg te knagen.

Tijdens vijftig tinten grijs happen we in ons joggingpak naar adem. Kwijlen we bij de aanblik van het speels loverspel. Het vuur, de spanning, de passie! Bewonderen we Christian's daadkracht en doortastendheid! Willen we Anastasia zijn! Och... wat willen wij Anastasia zijn. In gedachten verbouwen we de kelder. Dromen we over zweepjes, boeien, schommelstoelen en duikplanken.

En... raken we afgeleid van de strelende handen van ons mannetje op de bank. Geïrriteerd werpen we een blik opzij. Zout op! Wij willen fantasie, geen realiteit.

Zucht, wat zijn we soms toch hypocriete trutten.

Zo'n regenachtige dag kan juist super romantisch zijn. Het tikken op de ramen, het kletteren op de terrastegels.

Wijntje erbij. Muziekje op de achtergrond.

Even samen zijn. Je mannetje een speelse knipoog geven. En een aai over z'n kopje.

Dan heeft hij geen snoepje van de maand meer nodig.

Mannen zijn snel tevreden.

Oh Shit

Sun, 13 Apr 2025 15:29:33 GMT

Een tijd geleden kochten we mooie E-bikes. Met hand en tand heb ik mij jarenlang verzet tegen deze nieuwetijds-, gemaksloze, 'ik ben te lui om even door te trappen' ijzeren ros. Toch ga ik overstag, aangezien het blijkbaar niet te doen is met een gewone fiets het tempo van een E-bike bij te houden. Daarnaast komt het verstand met de jaren.
Waarom moeilijk doen?

Deze week zijn we op de fiets naar de fietswinkel gegaan, aangezien er nog wat aangepast moest worden.

Bijna bij onze eindbestemming aangekomen doemen ineens een paar busjes en gemeentewerkers op het fietspad op. Een oudere man in een oranje vestje gebaart ons te stoppen. We kunnen niet doorfietsen. "U kunt hier in de berm naar boven en langs de busjes lopen." "Even klunen hahahaha!"

Het blijkt minder grappig te zijn en het "even klunen" mondt uit in "gatverdamme."

Beneden aangekomen, voel ik namelijk een verdikking onder mijn linkerschoen. Ik draai mijn voet om en een golf van mestlucht vult m'n neusgaten. Een dubbele portie bruin.

Terwijl ik stokjes zoek om het spul eraf, onderuit en tussenuit te krabben, staat mijn mannetje voorover gebukt van de lach. Met één voet al schrapend over het gras als een aanvallende stier bijt ik hem toe dat het morgen misschien leuk is, maar nu-nog-niet! Ik peins er niet over met deze strontschoen de spiksplinternieuwe trapper in te wijden.

"Ja, smerig hè", hoor ik de oudere gemeentewerker, laten we hem Peter noemen, zeggen, terwijl hij naar mij toe loopt. "Het ligt hier overal." "Die ouderen uit de aanleunwoningen laten hun hondjes hier uit en ruimen het niet op." Peter loopt hoofdschuddend weer terug naar de twee jongere collega's.

Wat?! Dat had je niet even eerder kunnen zeggen, handige Harrie, umh Peter?!

Ik neem wraak. Door het hoogteverschil hinkel ik naar hem toe en maak een 'schoonveeg' beweging. Hij begrijpt de hint en kijkt in de aanhangwagen. Helaas geen borstel te zien. Wel een overgrote bezem met rode haren. Peters jongere collega komt met het briljante idee om de bezem met de borstels omhoog op het fietspad te leggen. Ik kan er dan met mijn schoen overheen.
En of ik met mijn schoen erover heen ga! Het spettert alle kanten uit, met name naar Peters broek die de bezem vasthoudt. Ik begin de humor ervan in te zien. Peter iets minder.

Terwijl ik even later tegen een boom geleund verwoed sta te wroeten komt een behulpzame collega van Peter met een emmertje water. Natuurlijk draag ik vandaag stoffen schoenen. De lieverd staat te kokhalzen naast de emmer, maar ik trek ten strijde met tissues en water.

Na tien minuten hannesen ben ik er klaar mee! Ik trek de schoen uit, stap de fiets op met mijn schoen aan de hand en fiets naar de winkel. Mijn partner kijkt verbouwereerd en weet niet of hij moet lachen of met plaatsvervangend schaamtegevoel drie meter achter mij moet rijden. Alsof iemand een kerstsok opvalt!

In de fietswinkel krijg ik een papieren zak en de schoen beland in mijn stuurmandje.

Op de terugweg staan Peter en lieverd aan de andere zijde te werken. Ze kijken op en herkennen mij. "He, ben je je schoen verloren? Hahahahahaha!"

Ik lach en zwaai terug "nee hoor, ik heb er een gevonden!"

Verbouwereerde blik. Ze snappen het niet.

Stinkende groet!

Maslow daten

Sun, 30 Mar 2025 10:07:23 GMT

Mijn vriendin zei laatst dat ze volgens bepaalde mannen zaadvragende oogjes had. Aangezien ik geen aantrekkingskracht voel tot deze sekse kan ik dit bij haar minder goed inschatten. Wel zie ik een twinkeling in haar ogen die gepaard gaat met een gezonde dosis vrijheid, humor en nuchterheid wat de vleselijke geneugtes aan gaat. Zonder in details te treden is zij ondeugend met een stout randje. Praten over deze calorieverslindende hobby hoeft namelijk niet 'plat' te zijn als dit op gepaste wijze op de juiste momenten gebeurd.

Zo is het minder handig om enthousiast bij de bakker te vertellen over je laatste Tarzan aanwinst ter aanvulling van jouw uit de kluiten gewassen speeltuin collectie.
Of was het jouw laatste uit de kluiten gewassen Tarzan aanwinst bij je prachtige speeltuin collectie?

Hoe dan ook, het is tevens niet raadzaam openlijk te praten over een schroeiplek, duikplank of konijnenpak. Moet je niet willen. Moet je niet doen. Punt.

Toch hebben we geleerd dat deze passievrucht behoort tot de fruitmand der Maslow. Het is daarom dat vele fruitsmaken als stimulans bij deze basisbehoefte worden ingezet. Geslachtelijk verkeer leidt uiteindelijk tot de top van de piramide en zelfrealisatie. Je hebt het fundament nodig om als individu te kunnen groeien. De opmerking van mijn vriendin zette mij dus aan het denken.

Hoe mooi zou het zijn als we tijdens het daten met een potentiële partner openheid van zaken geven? Het maakt namelijk niet uit of je van ducttape houdt, met het licht uit repeteert of in de touwen hangt... er moet wel een fysieke klik zijn. Je moet elkaar (letterlijk) kunnen vinden op dit gebied.

Vanuit de voortplantingsdrift bezien, gaan we gemakshalve wel uit van een selectieve leeftijdscategorie. Darwin gaf tijdens de schepping wijselijk een houdbaarheidsdatum mee.
Na pak en beet 45 jaar houden je eitjes een winterslaap en heeft je leeftijdspartner zijn zaadjes ergens in een encyclopedie ten droge gelegd met luttele hoop op ontkieming.

Toch rijst de vraag bij mij, 'daten wij dan niet verkeerd?'

Er is niks mis met respect, vertrouwen, loyaliteit, maar draait het feitelijk niet om communicatie, humor en sex?

Met name praten over zinnelijke geneugtes tijdens het datingsproces blijkt toch een dingetje, terwijl het van essentieel belang is in een relatie. Hoe vaak relaties zijn stuk gelopen, omdat het op dat vlak niet op elkaar is afgestemd?

Eigenlijk is niet zo moeilijk. Zet communicatie en humor bij een date in en ga met de billen bloot (figuurlijk dan, tenzij je praktisch aangelegd bent).

Geef je eigen schatkistje een naam en stel ze aan elkaar voor. In plaats van elkaar diep in de ogen aan te kijken, werp je een doordringende blik richting het Christelijk symbool van de ander en zeg je:

"Nou, uhm, dit is Sjoerd hahaha... hoe heet jij?"
"Goh, jeetje, hahaha, die van mij heet Angela... o sorry, ìk heet Angela.."
"O, hoi Angela. Waar hou jij van?"
"Uh, Angela is een beetje speels, maar kan wel beteugeld worden... en jij Sjoerd?"
"Tja... Sjoerd heeft nooit een ochtendhumeur hahaha... Angela wel? Is Angela een beetje intttttrinsiek gemotiveerd of slikt ze veel Paracetamolletjes?"
"Nou, dat ligt eraan of Sjoerd veel biertjes drink hahaha..."

Ziehier de veiligheid om je via een pseudoniem te uiten. Scheelt een hoop geklungel, gepruts en frustraties in een later stadium.

Voor eenieder een behouden vaart op deze ontdekkingsreis!

Vega hypocriet

Sun, 30 Mar 2025 10:01:04 GMT

Stiekem wil ik reeds jaren vegetariër worden. Het werd enigszins gemakkelijker voor mij gemaakt, of juist niet, toen ik in 2010 voedingsrestricties kreeg. Geen varkens-, of rundsvlees meer. Aanvankelijk dacht ik dat dit een enorme opgave zou zijn, maar niets bleek minder waar. Ik kwam erachter dat ik, buiten rundergehakt, sowieso al geen vleeseter was.

Ik kon toen al de aanblik van varkens in vrachtwagens niet aan. En iets aan de geur en structuur van varkensvlees deed mijn maag omdraaien. De associatie met mensenvlees was te groot. Hobby kannibalist zal ik dus ook nooit worden.

De stap naar volledig vegetarisch heb ik echter nooit kunnen maken. Ik houd van kip en vis. Nou heb ik de afgelopen jaren meerdere keren meegemaakt dat mensen aangeven overtuigd vegetariër te zijn, maar dan in een restaurant vragen om een visgerecht.

De èchte vegetariers hartstikke pissig en gingen een verhitte discussie aan met de "wanna be" vegetariërs. De sfeer aan tafel was altijd erg gezellig.

De afgelopen twee weken werd ik echter opnieuw met mijn hypocriete neus op de feiten gedrukt. Meerdere malen zelfs. Ik dacht buiten mijn comfortzone het vlees te gaan herontdekken.
Immers at ik vroeger als kind ook lever en kippenhartjes. Wist ik veel wat dat was.

In die ontdekking dacht ik nog eens "kerboet" (balkenbrij) te eten. Heerlijk met zwart brood en "kruutje" (stroop). Echter werd ik tijdens het eten misselijk. We hadden een aantal dagen van te voren een vervelend Dela gesprek moeten aangaan, waarbij mummificatie ter sprake kwam en het afvoeren van bloed uit de mens. "Tja", zei iemand toen, "net zoiets als balkenbrij dus."

Deze week wilden we weer eens lekkere erwtensoep maken. Ouderwets met varkensvlees, eventueel aan het bot voor een lekkere bouillon. Mijn partner opperde echter een ander recept, waarbij een hamschijf gebruikt werd. Ik belde de slagerij voor advies bij deze wijziging.

De slager: "op dit moment hebben we dit niet, maar dinsdag slacht ik weer, dan haal ik wel een schijf van de schouder."
Gatver, de gatver! Ik wìl dit helemaal niet weten. Ik lust best een beetje vlees in de soep, maar hoef geen details over de afkomst!

Op naar een slagerij in de buurt. Het vlees in de vitrine soms confronterend herkenbaar, soms verwerkt en vermomd als "met deze uitvoering kun je jezelf voor de gek houden" vlees. We kregen netjes een hamschijf wat gelukkig meer op beleg leek dan een dier.

Mijn partner wees echter in de vitrine, "dat kunnen we ook gebruiken, varkenshiel."
Gatver, de gatver, de gatver! Ik hoef geen poot van een varken in mijn soep!
Ik heb nog steeds nachtmerries van een Poolse bruiloft met een varkenskop op tafel!

Speklappen moesten er wel komen. Prima.

De slagersmevrouw: "wilt u met of zonder zwoerd? De zwoerd is de huid van het varken." Ze hees een lapje op en ik keek naar een reepje rimpelige huid. Het leek verdacht veel op mijn eigen ouder wordend velletje. Kokhalzend bedankte ik haar. De geur in de slagerij ging langzaam richting maag en ik wilde alleen maar naar buiten.

Die 'herontdekkingstocht' was niet zo geslaagd.

We kijken komend weekend wel wat we doen met de erwtensoep.

Vanavond gaan we voor friet met een lekkere frikadel speciaal. Mijn man noemt het "mysterie meat."

Kijk, dat kan ik eten. Vlees verpakt als neutrale snack.

Probleem opgelost.

Eerwaardige Gelovigen

Sun, 23 Mar 2025 09:45:28 GMT

Vanuit mijn slaapkamerraam zie ik een gepensioneerd stelletje door het landschap richting openbare weg lopen. Ergens herken ik 't stel, maar mijn brein reikt op dat moment niet verder dan het verschonen van het bed.

De grijze wollen rok, vastberaden blik, bruine sandalen en weke tred hadden alarmbellen moeten doen afgaan. Temeer daar de man met tweed jasje, hoed op, iets in zijn handen droeg.

"Wat leuk", dacht ik nog. Ze maken een ochtendwandeling.
Al 'witte was verzamelend' loop ik door de bovenste verdieping. Vanuit de badkamerraam zie ik het stel naar mijn voordeur lopen. Speciaal naar mijn deur? Heb ik de loterij gewonnen?
Nee. Naar blijkt wel een Chrrristelijk lot.

Terwijl ik naar beneden loop, besef ik ineens waar ik ze van ken. Ooit zijn ze verschenen aan mijn andere voordeur. Hoe weten ze dat ik verhuisd ben?! Wordt mijn huis omringd door een Katholieke lucht of post-Lourdes aura? (Vroeger ben ik met het meisjeskoor op bedevaart ben gegaan.)

Toch doe ik de deur open, want beleefdheid zit in de opvoeding. Of ben ik stiekem zo'n masochist die de deur opendoet, puur om het genot van de afwijzing?
"Ik weet al wat je gaat zeggen en nee, geen interesse! Daag." Bam! Deur dicht.
Een goede (late) start van de dag zit 'm namelijk niet in allerlei Bifidus drankjes, maar 't luchten van het huis en je hart. Het eruit laten van opgekropte frustratie van de avond ervoor aan lieve zieltjes de ochtend erna... "WHOEHAHAHAHAHA!"

Anyhow... ik doe de deur open en de man zegt lachend "ik ruik de verf." "Ziet er mooi uit." Nou, dan weet je dat er iets goed mis is. Iemand die je op een doordeweekse dag zomaar aan je voordeur een compliment geeft. De vrouw doet haar mond open en mijn laatste twijfel is weg. Met een wierookadem zegt ze dat ze het over de toekomst wil hebben.

Wat kan ik hier veel op zeggen, maar ik doe-het-niet! Tevens maak ik geen grapje over een glazen bol en dichtslaande deur.

Ik leg uit dat ik hun moeite waardeer, maar geen behoefte heb aan een gesprek. "Nee", predikt de vrouw. "Dat snap ik helemaal. Bij mij mochten ze destijds ook binnen komen, maar ze moesten 'moeven' als ik hen beu was! Aan haar gezicht kan ik zien dat ze denkt het juiste te zeggen om mij over te halen. Aan te sluiten bij de "jeugd" (kop dicht!) door populistisch taalgebruik.
Haar gezicht is er een van sereenheid, oprechtheid. Eentje dat nog nadampt van de wijwaterlap die er vanmorgen overheen is gegaan.

Ze ratelt door en snapt mijn mimiek niet. Als vrouw begrijpt ze door haar passie subtiliteit niet. Meneer wel en ziet de bui al hangen. Profetisch gesproken, want een kwartier later begint het te gieten! Ik vind het niet erg. Als onze lieve Heer over water kon lopen, moet erdoor heen voor de gemiddelde gelovige een koud kunstje zijn.

Gepast beleeft, geef ik wederom aan niet geïnteresseerd te zijn in HET praatje. Ik wens hun een fijne dag en met twee omdraaiende mensen, heeft de vrouw geen andere keuze dan ook het gezonken schip te verlaten. Om vervolgens met hernieuwde moed naar de buren de gaan.

Over jezelf moedwillig laten pijnigen gesproken... helemaal in de geest en voetsporen van haar grote idool.

Welke maat sandalen had hij eigenlijk?

En toen was er licht

Sun, 16 Mar 2025 10:56:49 GMT

De verschillen tussen vrouwen en mannen zijn groot. Op het gebied van licht evenzo.

Mannen zijn praktisch ingesteld en kiezen vooral werklicht. Maar ergens in dat mannelijk brein moet er toch ook een schakel tussen werklicht en sfeerlicht zijn?

Recentelijk waren we bij het Kruidvat. De peertjes waren in de aanbieding en we hadden badkamer licht nodig. Zoals een man betaamt kwispelde hij bij de 75 watt lampen met een zo hoog mogelijke Kelvin waarde. Ik stond aan de andere kant van het spectrum te kijken naar 25 watt of een Kelvin waarde van 3000 of minder. Hij wilde koud wit, ik normaal tot warm wit. Ik vond dat ik deze keer mocht kiezen, aangezien hij de vorige maand het 'gevecht van het licht' in de bijkeuken had gewonnen.

Mijn God, kiezen deed hij! Iedere keer als ik nu in de bijkeuken kom, heb ik het idee dat een ruimteschip omlaag komt. Maar goed, de bijkeuken is praktisch, dus heb ik het maar zo gelaten.

Zoals elke vrouw sloeg ik deze overwinning wel op in mijn geheugen als argumentatiepunt bij de volgende veldslag.

Deze kwam in de vorm van de badkamer. Hoe ouder ik word, des te minder Kelvin wil ik 's ochtends op mijn snoet (ik bedoel de kleurtemperatuur, niet de man). Al wordt de tegenstrijdigheid hierbij groter de laatste jaren. Eigenlijk willen mijn rimpels sfeerlicht bij het ontwaken en ochtendritueel, maar feitelijk heb ik door mijn toenemende verziendheid juist behoefte aan TL licht.
Ik wil zien wat ik doe, maar niet geconfronteerd worden met mijn ontwaak gezicht.

In ieder geval... bij het Kruidvat was het 1 + 1, dus we kregen beiden onze zin. Zoals iedere heks van een vrouw heb ik bij thuiskomst snel het peertje verwisseld zonder iets te zeggen. En nou maar afwachten op het 'moment suprême'... "AHA! Zie je wel! Je ziet niet eens het verschil!"
Om vervolgens triomfantelijk op mijn bezem weg te vliegen. Snoeihard tegen een boom. Want in heksenland bestaat alleen sfeerlicht.

Wij vrouwen willen veelal kaarslicht. Zeker bij amoureuze escapades. Ooit verbrande een ex van mij zijn voeten bij, naar wat ik dacht, een ontzettend romantisch initiatief na een dag hard werken.
Het waren de wintermaanden. Alles was donker op de waxinelichtjes na die ik op iedere traptrede aan beide zijden had gezet. Als een verlichte landingsbaan wees het de weg naar boven.

Zucht.. Hij kreeg het voor elkaar om met z'n sokken in vrijwel ieder lichtje te trappen!
Godverend en vloekend kwam hij boven! De sfeer was daarna beduidend minder romantisch.

De keer erna was ik creatiever en besloot wijselijk geen brandende elementen meer te gebruiken. Een velletje papier met aanwijzig lag op de deurdrempel. Echter, bij thuiskomst stapte hij over het blad de woonkamer in en ging tv kijken. Mannen en opmerkzaamheid!

Nadat ik wakker werd, liep ik naar beneden. Hij keek met een verbaasde blik op "ik wist niet dat je thuis was... uh... wauw, wat zie je er prachtig uit!"
Hij in vuur en vlam, bij mij was het vuur gedoofd. Het blaadje lag in stil protest nog netjes op de drempel.

Ik probeerde het nog één met een papiertje geplakt op de deur. Het kòn niet gemist worden.

Dus wel.

Het was ook mijn schuld.

Ik had er een schijnwerper op moeten zetten.

De Duitse slaapkamer

Sun, 09 Mar 2025 12:19:43 GMT

Eindelijk is het zo ver. "Das Schlafzimmer" wordt vandaag geleverd. Een paar maanden geleden gekocht in Duitsland, dus spreken de monteurs nur Deutsch.
Engels is dan wel de universele taal, Duitsers spreken dit zelden. Nu is Duitsland bijna negen keer zo groot als Nederland, dus enige taalarrogantie is geoorloofd.

Daarbij leert der Jugend geen Engels door de nagesynchroniseerde tv programma's. Ieder zoetgevooisd stemgeluid van een internationale acteur wordt grondig en vakkundig om zeep geholpen door Duitse stem acteurs of te wel Synchronsprecher. Waarbij de klankkleur verder van het origineel af staat dan Milli Vanilli. Ooit Bud Spencer en Terence Hill in het Duits gehoord? Of Darth Vaders "Luuk, ich bin dein Vater?!"

Als ik de voordeur open, ruik ik een van de mannen, voordat ik hem zie. Het beroep monteur schijnt hand in hand te gaan met een sigaretten aura en geelachtig uiterlijk.
De afbrokkelende gezichtshuid oogt als het gebarsten patroon van een droge woestijn bedding. Ik noem hem "Sahara man." De andere doop ik om tot "Rossige Joep."

Terwijl Rossige Joep de vrachtauto uitlaadt, staat Sahara man in mijn slaapkamer. Vandaag moet "in bar bezahlt" worden, zegt hij. Een ongelukkige uitdrukking gezien de ruimte waarin we ons begeven, maar goed. Er is nog niet eens een nachtkastje om het geld op te leggen. Ik leg uit dat ik wel ein bisschen Duits brabbel, maar dat ik er altijd even "in moet komen." Door het hoog Ikea gehalte van de meubels acht ik het onwaarschijnlijk dat daar voldoende tijd voor is.

Op zich valt mijn kennis wel mee hoor. Ich spreche gut genug Deutsch om mich retten zu können...

Vrij vertaald; ik spreek net zo vloeiend Duits als een krolse kat Hongaars.

Overigens weet ik wel dat de vierde naamval bij een persoonlijk voornaamwoord voorkomt bij een voorzetsel en/of een lijdend voorwerp. Maar wat heb ik daar nu aan?

Kaum binnen vraag ik of ze "eine tasche Kaffee" lusten? "Ja sicher!"reageren de mannen enthousiast, terwijl ze het plastic en karton van de onderdelen aftrekken. Terwijl ik naar beneden loop hoor ik een boor gieren, wat geklop en geschuif. Het tempo is hoog. Als ik tien minuten later weer de trap op loop is de kast al gemonteerd.
Ik vraag lachend of het à la Ikea is?
Sahara man kijkt mij droogjes aan. Tja, hij kan ook niet anders de Duitse lieverd. "Oh nein" zegt hij serieus. Dit is toch echt betere kwaliteit. Als ik echter de achterkant van de kledingkast nonchalant aanraak, trek ik zijn mening ernstig in twijfel. Zo solide als pudding op water.

Als ook het bed in elkaar is gezet, kijkt Sahara man mij aan. Lachend wijst hij naar de sponde, " Jetzt kannst du schlafen wie eine Prinzessin auf der erbs ."
Rossige Joep zit aan de andere kant van het bed en stuitert met zijn kont op het matras. Op en neer wippend test hij de vering uit, terwijl hij mij met twinkel ogen aan kijkt. Of ik het ook een fijn matras vind?!

Flabbergasted aanschouw ik het vreemde tafereel en weet niet wat ik er van moet denken.

Laat staan zeggen.

Daar sta ik dan.

Met twee in tuinbroek gehulde Roller kabouters... in mijn slaapkamer.

De koffie nog niet afgekoeld.

Onthutst steek ik maar een duim omhoog...

Tja, du muss doch was, nah?

Gruss Gott!

Wandelmaatje

Mon, 03 Mar 2025 09:35:23 GMT

Iedereen heeft het weleens. Zo'n dubieus moment, waarbij je even met je mond vol tanden staat.

Geregeld ging ik wandelen met, nou ja, laten we haar Loes noemen. Zo na beider werktijd of in het weekend een ommetje. Het waren mijn dertiger jaren, waarbij we alle natuurlijke uithoeken van het aller-schoonste Leudal ontdekten. In tegenstelling tot andere wandelduo's konden we aan het einde niet vertellen wie nieuwe gordijnen voor de raam had hangen, maar wel waar de bever uit hing.

Loes en ik praatten altijd over koetjes en kalfjes. Gemakkelijk af te breken gesprekken eenmaal bij haar of mijn voordeur aanbeland. "... En die benen onder dat jurkje van haar... nou doei!"

Tijdens een wandeling met Loes kwam ik een bekende tegen. Zo iemand die ongevraagd nieuwsgierig blijft dralen, totdat je de ander aan haar hebt voorgesteld. Dit keer besloot ik niet als een stier te reageren, maar te voldoen aan de sociale norm.

Ik hoorde mijzelf zeggen: "nou, dit is Loes???" Met aan het einde veel "oeoeoe's" en een vraagteken. Zo'n vraagteken vraagt om meer informatie. Een vraagteken aan het einde van de naam bij een introductie geeft aan dat er een functieomschrijving volgt. Shit! Ik had gewoon moeten zeggen: "dit is Loes!" Boodschap duidelijk. Introductie klaar!

Mijn gedachten schoten alle kanten op, want tja... wat was ze van mij? Aangezien ik niet lesbisch ben, viel partner of vrouw af. Bij gebrek aan familiaire banden, was ze ook geen moeder, zus, tante, nicht of wat dies meer zij. Dus bleef alleen "vriendin" over. Maar dat was ze ook niet. Misschien in wording, maar op dat moment nog niet. Voor haar was kwantiteit in een relatie belangrijker dan kwaliteit, dus leek vriendschap nog een brug te ver.

Vrienden zijn een rode draad in je leven, maar soms moet er geprioriteerd worden tussen de status "verse" vrienden en "close" vrienden. Mijn "close" vrienden gaan voor kwaliteit. Ze hebben zelf een vol en bevrrredigend leven, waarbij ze het net zo heerlijk als ik vinden om een paar keer per jaar bij elkaar te komen om urenlang bij te kletsen.

Daarnaast zijn ze prima in staat voor eigen entertainment te zorgen voor de rest van het jaar. Als we elkaar zien is het allerhartelijkst met pure aandacht en oprechte interesse voor elkaar. In nood kunnen we bij elkaar terecht. Vriendschap gebaseerd op jarenlang respect en gedeeld lief en leed. Diepgang dus. Dit zijn vrienden die het door hun eigen invulling begrijpen als er een droogteperiode in het contact is.

De "verse" vrienden ken ik net en nog niet zo goed, maar zijn tevens een waardevolle invulling in mijn leven. Ik mag en zie ze graag. Een uitnodiging roept bij hen een "leuk, gezellig!" reactie op.
Deze vriendschappen kunnen potentieel van status veranderen naar "close."

In ieder geval...

Tijdens de introductie van Loes probeerde ik mijn vege lijf te redden door een gepaste omschrijving. De ander kan namelijk een heel andere waarde aan de relatie hebben toegekend.

Vlug zei ik dus: "....eoeoeos, m'n wandelmaatje."

Ik tevreden, nieuwsgierig aagje tevreden. De ijzige terugtocht in hartje zomer vertelde mij echter dat de functie niet naar wens was. Loes had mij blijkbaar stilzwijgend tot vriendin gebombardeerd.

Wat we ook waren, het was over.

En toen wist ik het zeker.

Ze bleek toch een wandelmaatje.

Een vriendin was namelijk niet met de Noorderzon vertrokken.

Zure lucht

Sun, 23 Feb 2025 11:08:02 GMT

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Kamerkast te koop

Sun, 16 Feb 2025 13:33:40 GMT

Het was net een foute aflevering van Tup en Joep. Uit een nabijgelegen dorp kwamen ze met een geleend busje de driedelige kamerkast ophalen die voor een prikkie te koop stond. Voorbereid waren ze overduidelijk niet.

Het hele debacle was net een slap stick.

Het startte met het achteruit de oprit oprijden door de man. Zo'n ruime vijf meter verwijderd van de eerste opritklinker kuste hij bijna een boom, schraapte het paaltje en ontweek nipt zijn vrouw. Dat laatste was waarschijnlijk een jammerlijke mislukking.
Zoals gebruikelijk stond de vrouw van het stel luidkeels aanwijzingen te roepen op de oprit.
"MEER NAAR RECHTS." "NAAR RECHTS!""UHM, IK BEDOEL JOUW LINKS!"
"DRAAIEN! JA, KOM MAAR, KOM MAAR."

Tergend langzaam reed de bus achteruit tot aan de carport. Een man, die nog het beste omschreven kan worden als "het vierkant type", sprong, of nou ja, viel uit de bus. Je moet het maar net gewend zijn om op die hoogte uit te stappen.

De vrouw kakelde een eind weg en vertelde dat de kast bij hun naar de kelder ging.

Dat kakelen verging haar snel. Na een aantal mislukte pogingen om de bovenkant langs de waslijnen en onder de garagedeur door te krijgen, stonden ze voorover gebukt uit te puffen. Het eerste deel stond op de betonnen vloer. Nu nog vier meter naar de bus en een hoogteverschil van pak en beet zestig centimeter overbruggen zonder oprijplank.

Opnieuw werd er getild en strompelend ging het richting de klapdeuren. De man achteruit lopend richting bus, de vrouw vooruit vanuit de garage.

Ineens een "BAM!" De kast lag aan de voeten van de vrouw. "Hij gleed weg", zei ze beduusd. De man geïrriteerd: "ja, je moet wel zeggen als je het niet meer houdt!" Het bovenstuk van de kast was binnen vijf minuten kapot na twintig jaar in uitstekende staat in de huiskamer te hebben gestaan.

De regie werd overgenomen door de man.

Terug in de garage voor het tweede, nog zwaardere kast gedeelte, werd dankbaar gebruik gemaakt van de aangeboden meubeltrolley. Met verbazing keek ik toe hoe de trolley aan de verkeerde kant eronder geschoven werd. Zij duwde de trolley en hij tilde het loodzware gedeelte op, wederom achteruit struikelend richting bus.

Ik wilde hen graag van advies dienen, maar ja. Daar werd ik niet voor betaald.

Het nodige getier, gegodver en gevloek later viel het kwartje.
De trolley kwam aan de man's zijde en plaatsen werden verwisseld, waardoor zij trok en hij vanuit de garage naar voren duwde. Binnen no time stonden ze voor de bus met kastdeel twee en drie.

Blijkbaar moest de beste akte nog komen. Hoe stapelen we de loodzware delen in de smalle bus?
Ik had het eerste, meest lichte gedeelte buiten de bus laten staan en als laatste erop gezet.

Maar goed. Dit was leuker.

Een live verslag:

"WACHTEN, WACHTEN!"
"NIET KANTELEN, RECHT VOORUIT."
"GODVERDE...!" "
"HET KASTDEURTJE STAAT OPEN HAR, VOORZICHTIG."
"DAT MOĖT OPEN, ANDERS HEB IK GEEN GRIP!" (Trut!) Dat zei hij niet, maar hoorde ik hem denken.
"JE MOET ME EFFE TIJD GEVEN."
"NIET DUWEN." "NIET DUWEN!"
De man snauwend: "IK KRIJG 'M NIET OMHOOG!"
(Vertel mij wat, hòòrde ik haar denken!)

Compleet ka-pot overhandigde ze mij het geld.

Terwijl ik hen uitzwaaide bedacht ik me hoe graag ik erbij zou willen zijn als deze kast de kelder in gaat!

Hormonen tornado

Sun, 09 Feb 2025 13:52:46 GMT

Herken je als man dat gevoel?

Je kijkt naar een film met een alles verwoestende tornado. Met strak gespannen billen en nauwelijks in te houden spanning wacht je af wat er gaat gebeuren. Je voelt de stress van de acteur. Het is alsof jij daar staat in die donkere lucht met hevige rukwinden.
Met grote snelheid komt de tornado op je af. Je ziet daken de lucht invliegen, schuivende auto's, een man en vrouw die zich tijdens een regenhoos krampachtig proberen vast te houden aan een lantaarnpaal, terwijl hun benen omhoog schieten in een perfecte negentig graden hoek. Angstige ogen die naarstig zoeken naar de dichts bijzijnde schuilkelder.

Dàt gevoel terwijl je in de keuken staat af te wassen met je vrouw en ziet hoe hormonen alle redelijkheid uit het brein trekken. Je voelt... dit gaat mis.

De lippen die samengeperst worden tot een streep.
De steeds groter wordende ogen.
Haar oren die door een verbeten gezicht naar achteren getrokken worden.

In slow motion zie je haar gezicht zich tot jou wenden. Je voelt de hard gesnoven wind uit haar neus op je wang. Je weet... dit gaat de foute kant op! Heel snel!

Vluchten? Waar naar toe? Ieder moment kan de tornado treffen! Het mannelijk brein kijkt naar rechts naar de hond die eerder de bui heeft aangevoeld en piepend met de staart tussen z'n poten in zijn mand ligt.

De hersenen signaleren jouw jas op een kamerstoel!
De realisatie.
Mijn God!
M'n jas.
Niet in de bijkeuken.
Niet aan de kapstok!

Met een harde klap komt de afwasborstel op het aanrecht terecht.
Briesend staat ze voor je: "KUN JE NU NIET EENS VOOR ĖĖN KEER...!"
Je klemt je vast aan een keukendeurtje en knijpt je ogen tot spleetjes, terwijl een hoos aan woede, verwijten en een litanie van alles wat je de afgelopen week niet of fout hebt gedaan op je af komt. Het dondert en bliksemt voor je ogen. Harde rukwinden. Je voelt je benen omhoog zwiepen. Je zweert een vliegende koe langs het keukenraam te zien. Uit paniek maak je dè ultieme fout! Met een piepende stem zeg je "doe 's rustig schat!"

Dan wordt het zwart voor je ogen...

Je voelt niets van de trillende keukentegels. De vuurschietende ogen. De ijspegels uit haar mond. Je verdwijnt in een geestelijke wolk van rust. Het veilige plekje in je brein, de schuilplek voor bange tijden. Het echoot "het gaat voorbij... het gaat voorbij."

Plots verandert iets in de lucht. Zo snel als de bui opgekomen is, verdwijnt het ook weer. Langzaam kruip je uit de mentale trauma kelder en open je je ogen om te baden in haar liefdevolle blik.

Ze staat voor je. Een glimlach van oor tot oor. De tornado is voorbij. Je ziet nog net een laatste druppel snot langs haar nek omlaag glijden, terwijl ze je opgewekt een natte kus geeft. "Wat sta je raar te kijken naar me!" "Trek je jas aan, anders komen we te laat op de verjaardag." Neuriënd loopt ze naar de achterdeur.

Je kijkt naar links en ziet hoe de hond opkrabbelt uit de mand. Hij kijkt je aan en gromt "ik weet het ook niet vriend, het is jouw wijfje."

Met bibberige knieën pak je de jas van de stoel.

Het was maar een jas.

In de woonkamer.

Toch?

Zalige kerst

Sat, 21 Dec 2024 13:41:22 GMT

"Nou, ik weet niet of zij er dit jaar één krijgen." Check de lijst eens?
"Ze staan er wel op Monique, maar dan met een sterretje naast de naam."
"Oké, dat betekent dat wij vorig jaar wel een kaart hebben verstuurd, maar er geen hebben ontvangen van hen." "Wij wachten dit jaar dus af, of zij uit zichzelf een kaart sturen. Anders schrappen we de naam van de lijst."

Een strategische Kerstgedachte. Wij wensen de ander alleen een Zalige Kerst en het àllerbeste toe, mìts we ook een kaart terug krijgen. Anders kunnen ze de boom in. Zijn we zo rancuneus als de pest. Verdwijnt de naam genadeloos van de lijst.
En dat tijdens de meest vergevingsgezinde maand van het jaar.

Na de grondige kruistocht naar wie er waardig bevonden wordt om een Kerstgroet te mogen ontvangen, volgt de discussie of we er een postzegel aan gaan wijden. Immers, rijzen de kosten de pan uit. Dus wordt gekeken naar wie er op loop,- of fietsafstand woont of een adresje dicht bij een combi ritje, bv een supermarkt.

Tevens volgt in menig huishouden de discussie over wie dit jaar de kaarten schrijft. Als je maar tien kaarten hebt, is dit natuurlijk een koud kunstje. Schrijf je moeilijker door een aandoening of heb je veertig, vijftig namen te verwerken (met name door de oudere generatie die iedere neef, nicht en aangetrouwde ziel wil verblijden), is dit een ander verhaal.
De jongere generatie kan niet uithelpen. Zij weten niet meer hoe een pen vast te houden.

Ieder jaar hoor ik ook discussies als wel of geen boom in de huiskamer. En gaan we dan voor een echte of kunst? Wordt er alleen binnen of ook buiten versierd? Wie is hiervoor verantwoordelijk? De man toch zeker? De vrouw zit namelijk te panikeren over het Kerst menu. Je kunt ook uit gaan eten, maar dan moet je maanden van te voren reserveren en een goed gevulde portemonnee hebben.

Kerst is plannen. Met angstige, gejaagde ogen nog de laatste, vergeten boodschappen kopen in een overspannen supermarkt.

We hebben niet genoeg, we krijgen niet genoeg.

Nee, de Kerstperiode valt niet mee. De meest gezellige, romantische tijd van het jaar voor de één is een nachtmerrie voor de ander.

Misschien valt er iets te zeggen over de toenemende tendens die te horen valt.

Niet alles willen doen, maar keuzes maken.

Alleen eerste Kerstdag opgedirkt en gefluft "gezellig" doorbrengen met familie.

Tweede Kerstdag de rust opzoeken. In een huispak de boel de boel laten. Een film kijken, frisse boswandeling maken of in een luie stoel naar buiten staren (doe je ogen en hersenen een plezier).

Even de kerstgedachte omarmen.

Bezinning.

Onthaasten.

Niks moeten.

Ik gun het iedereen.

Iedereen fijne Kerstdagen gewenst!
(Ook voor degene die mij dit niet wensen.)

Column Massage

Sun, 02 Jul 2023 06:30:00 GMT

In mijn zoektocht naar pijnverlichting heb ik verschillende, zeer uiteenlopende wijzen van heil gezocht. Als je niet eens meer een theekopje kunt vasthouden of de thee uit het kopje laat trillen van de tremoren, weet je dat je een beetje in de penarie zit.

Wanneer de reguliere geneeskunde een diagnose heeft, maar geen oplossing en je met een "daar moet je maar mee leren leven" naar huis stuurt, word je wanhopig. Een oplossing kwam vanuit de revalidatie. Anti-depressiva. De "happy pills" brengen naast een pijnstillend effect weer wat positiviteit in het leven. Iedereen met pijn weet namelijk. Pijn put uit. Mentaal en fysiek.
Voor mij voelde anti-depressiva bij deze diagnose als een kanon richten op een mug. Een plakje kaas op een wondje leggen. Krom. Onlogisch en niet helpend. Het alternatieve circuit werd geprobeerd.

Een super duur onderzoek en zeer strenge voedingsrestricties brachten de helft van de oplossing.
Ik mocht dan geen zuivel, melkhoudende producten, gist, suiker, nachtschade groenten, E-nummers, fruit, koffie, zoetstof, alcohol, eieren, zoet broodbeleg, salades, gerookt vlees, noten en zaden, runder-, varkensvlees, vleesvervangers, diverse vissoorten, kleurstoffen, aardappelen en wat dies meer zij eten, de pijnklachten verminderde in een maand van "hels" naar een acceptabel, leefbaar niveau. Ik zag weer licht.

Een ander gedeelte van de oplossing waren massages. Natuurlijk moest ik eerst 'tig masseurs uitproberen, vooraleer ik de juiste vond.

Er waren masseurs die wat motorolie op de rug gooiden en met glibberende, glijdende handen probeerden hun variant van Tibetaans kleien te doen. Waarom?

Een massage van een Aziatische vrouw die zo hard tekeer ging dat ik dacht een SM sessie te hebben geboekt was ook geen succes. Het klapstuk waren letterlijk twee knetterharde klappen op m'n rug!
Bam! Beng! En weg was dat klein monster! Mij achterlatend in een voetenbadje met kleffe zakjes theeprut. Geen massage met een happy end.

Een spirituele masseuse uit Roermond wilde mijn pijnklachten verlichten door de eerst helft op mijn lichaam te staan trappelen, de andere haar handen boven mijn rug te laten zweven. Ik liep hoofdschuddend weg. Daarvoor ben ik te nuchter.

Ten einde raad ging ik op advies van een vriendin naar een mevrouw in Weert die door massages de negatieve energie uit het lijf kon halen. Wat mijn vriendin er niet bij had verteld en waar ik al liggend in een kwetsbare positie achterkwam, was dat mevrouw de door haar opgenomen negatieve energie tijdens het "schoonmaken" van mijn lijf, kwijt moest middels hardop boeren. Bij iedere veeg boerde mevrouw een eind in het luchtledige. Ik zat in dubio. Keihard lachen of pissig zijn omwille van de wanstaltige uitlaatklep en circuit taferelen?

Blijkbaar had ik heul veul spanning in mijn lijf. Jezus Mina, wat kon die vrouw boeren zeg!
Op een gegeven moment was ik bang dat de gassen niet alleen de voorkant zouden verlaten.
Ik maakte met mijzelf de deal, "je ondergaat dit voor je vriendin, houd je fatsoen, betaalt en bent weg. Maar 1 scheet en ik spring per direct uit de stoel!"
Wat had die vrouw een geweldig beroep! Help tante Jannie boerend de winter door!

Weer een andere masseur deed niet aan spieren voorwarmen. Ze ging meteen volle petoet in de aanval, waarbij de koude spieren en pezen gillend uit elkaar getrokken werden. Geen vervolgafspaak.

Vele, vele masseurs later vond ik een masseuse die begreep wat ik nodig had. Diepe, diepe bindweefselmassages. Kermend op de tafel, maar na afloop veel verlichting. Een masseuse die haar eigen handen, knokkels en vingers zwaar mishandelt om door de superstrak gespannen spieren te komen. Je betaalt letterlijk voor veel pijn met als einddoel een gelukzalig gevoel. Waar doet mij dat aan denken?

Maakt u zich geen zorgen. Na twaalf jaar heb ik een prima balans gevonden. Met de dagelijkse pijn valt te goed te leven. Wel zoek ik nog een oplossing voor de mentale instelling van een stier. Regelmatig knal ik tegen die muur op, want 'wat anderen kunnen, moet ik toch ook ten minste kunnen? Zo niet overtreffen?!'

Wie weet of wijsheid met de jaren komt? En zo ja, begint dat na vijftig?

Column Lepeltje lepeltje deel 2

Sun, 25 Jun 2023 19:12:09 GMT

Wat echter de zwaarste stempel drukte op het nudistencamping, waardoor, waardoor ik de tent vlugger inpakte dan een betrapte man het raam uit vlucht, was op het tennisveld te zien. Nu ben ik sowieso geen tennisliefhebbert, maar om al die ‘bossage’, gerimpeld vel en rondvliegende uitstekels te zien reiken, strekken en glijden, was voor mij een brug te ver. (Nee, niet die van Arnhem.) Zo zonder broek vroeg ik mij af waar de ballen gelaten werden? Het tennisspel deed mij tevens afvragen of bij een nudistisch wereldkampioenschap turnen alleen de handen gepoederd worden?

Nou had mijn ex wel meer waanbeelden dan alleen de nudistencamping. Dat is inherent aan het 'ex zijn.'
Ik vertelde Liselotte over de keer in Gambia en de overnachting op het strand. Dat vond hij blijkbaar romantisch. Nou ligt het er natuurlijk aan in welke fase van de relatie je je bevindt. Ben je nog knetterverliefd met vlinders in je buik, dan is alles prachtig, zolang je maar bij diegene bent. Liefde maakt immers blind zei de boer en kuste het varken.
Is je relatie overrijp en schuurt en kraakt het ietsje meer? Dan is zo’n overnachting romantisch tòt aan de zonsondergang. Daarna is het ’s nachts te koud, het zand te hard om op te slapen, mis je de toiletvoorzieningen en kan het ruisen van de zee, het gesnurk van je naastliggende niet verdoezelen. Om ’s ochtends wakker te worden met zand in iedere kier en spleet van je lijf, is prima als scrub effect, maar heeft niets te doen met romantiek. Een bosje bloemen heeft meer effect.

Liselotte beaamde dat het er helemaal aan ligt met wie je zo’n nacht op het strand doorbrengt.
Het hoeft geen super knappe man te zijn. Een humoristische die je aan het lachen maakt omdat je kasteeltje onder water staat mag ook.

Liselotte verraste mij toen ze zei dat ze dat met mij best zou aandurven. En dan lepeltje, lepeltje liggen. Op dat moment had ik natuurlijk een scala aan antwoorden kunnen geven, bv. “uhm, wacht effe, ik ben niet lesbisch hoor.” Maar ik hoorde mijzelf zeggen “ben jij dan de lepelaar of gelepelde?”
Dat is natuurlijk wel een belangrijk detail. Als je beide de gelepelde wil zijn, werkt dit alleen bij een kwartet. Bij twee lepels heb je een onrustige nacht door de draaisessies.

Liselotte maakte het niet veel uit. Zolang ik maar wat warmte produceerde vond ze alles best, want zij was een koukleum. Ok, dat was dan geregeld, maar wat deden we met de appeltjes van Oranje?

Vroeger heb ik ooit bij een sport vaker moeten worstelen op de mat. Met mannen was dit geen probleem. Maar als je als heterovrouw op, onder of naast een andere vrouw geklemd zit, voelt dat toch tegennatuurlijk. Liselotte was kordaat in haar antwoord. Ik zou er niets van merken, want ze had toch niet veel 'op het schap.'

Al lachend scheidde onze wegen zich van elkaar. Terwijl ik naar mijn eigen werkplek liep, bedacht ik waarom ik graag naar het werk ga.

Vanwege dit soort fantastische collega’s die je dag opfleuren met wat gekkigheid en ‘sjeile zeiver.’

En nee, we gaan niet heftig censureren vanwege de "me too" onzinnigheden! Er is niets mis met dubbelzinnigheid, humor en verdiepende associatie als je elkaar goed genoeg kent.
Ook niet tussen man en vrouw.

Even een ad rem reactie, twinkeling in de ogen en schaterende lach.

Daar kan toch geen dertiende maand tegenop!

Column Lepeltje Lepeltje deel 1

Sun, 18 Jun 2023 17:55:54 GMT

Je kent het wel. ’s Morgens stap je uit de auto bij je werk en kom je een collega tegen, waarmee je de laatste meters bewandelt. Meestal gaat het over serieuze zaken. Soms heb je het geluk iemand te treffen die, zodra ze haar ogen open doet, “aan” is. Zo iemand die zeer snel, zeer breed associeert. Zo iemand die ervoor zorgt dat je de dag met een lach begint.

“Nou, er heeft iemand overnacht afgelopen nacht.” De blauw - witte camper op de parkeerplaats had ik ook gezien. Een ouderwets kek dingetje dat meteen aanleiding geeft voor interessante gesprekken of in ons geval, binnen luttele minuten het onderwerp van kamperen naar lepeltje lepeltje brengt.

Ik zeg tegen, laten we haar Liselotte noemen, dat ik best een rondreis zou willen maken door Amerika, Scandinavië of Australië met zo’n camper. Liselotte zegt dat dit met een schare kinderen een behoorlijk uitdaging is. Een kleine ruimte met alle voorzieningen binnen handbereik is toch praktischer als je alleen bent of hooguit als duo op reis gaat. Ik geef haar groot gelijk.
Hoe avontuurlijk het ook klinkt, hoe klein de groep, er moeten goede afspraken gemaakt worden.
De belangrijkste op nummer een is, nou ja, eigenlijk nummer twee.
Tips voor de lieve kampeerders zijn de bekende “two flusher” (meteen doorspoelen na de eerste plons, de tweede als je klaar bent), het gebruik (zwavel maskeert aroma’s) en voldoende vezels voor een soepele en vooral snelle stoelgang. Geen dank, graag gedaan.

Al lopende delen Liselotte en ik onze ervaringen. Eerder die week had een andere collega aangegeven komend weekend te gaan kamperen in een tentje met een weersvoorspelling van aanhoudende regen. Nou, dan was zo’n camper toch prima te doen! Zo'n verregende tentervaring werkt alleen als je hartstikke verliefd bent, fan van het natte hond syndroom of liefhebber van moddergevechten. Overigens werkt het zeer louterend om bij een stortbui met laarzen aan een regendansje te doen. Zo'n "singing in the rain" ervaring, maar dan op z'n "Hollands."
Nog een gratis tip voor de mannen: is je vrouw nat geworden? Zet haar dan vooral niet te dicht bij een kachel of kampvuur. Dan droogt ze te snel uit.

Terug naar Liselote. Openhartig vertel ik haar over mijn enige kampeerervaring uit een ver, ver verleden. Onder invloed van mijn ex probeerden we een nudisten camping uit in Frankrijk. Wel of geen kleding was optioneel, maar ja, dan val je meer op door het bedekte dan het naakte.
Echter drukte een aantal zaken behoorlijke stempels op het heerlijke gevoel van vrijheid blijheid.

Je mannetje in zijn geboortepak op de knieën door de tent naar buiten zien kruipen was stempel één. Ik had dan geen klokken horen luiden, maar wist wel waar de klepel hing. Laag over het tentzeil.
Gebruik je als koppel geen tentzeil en is je vrouw al ver gevorderd qua leeftijd, dan zie je alleen twee vers getrokken geultjes in het gras richting tentuitgang. Geen probleem. Alleen even opletten bij regen!

Naakt barbecueën vond ik ook best een risico. Een motorisch onhandige vrouw met een vleestang omringd door worstjes? Die van de winkel zijn niet van echt te onderscheiden toch? Nou ja, hooguit als je op een keurmerk let, hetgeen die natuurlijke aanhangsels niet hebben. Het zal ze een worst wezen.

Tevens was ik niet gecharmeerd van de aanblik van naakte senioren op de fiets. Hartstikke leuk als alles strak in het pak zit, maar als de zwaartekracht sneller gaat dan het algemeen verval, moet je uitkijken dat er geen wapperend vlees tussen de spaken komt. Dat maakt toch net meer lawaai dan de ratelende kaarten die je vroeger op je kinderfiets had.

Wat echter de zwaarste stempel drukte op de nudistencamping, waardoor ik de tent vlugger inpakte dan een betrapte man het raam uit vlucht, was...

To woke or not to woke

Sun, 11 Jun 2023 20:52:24 GMT

We kunnen er niet meer om heen. De 'woke' maatschappij. We moeten "wakker" worden. Ons bewust zijn van racismeproblematiek en sociaal onrecht jegens minderheden in de samenleving. Tenminste, dat was het uitgangspunt.

Een uitstekend motto voor een meer verdraagzame wereld.

De 'woke' maatschappij als tegenbeweging van polarisatie. Hartstikke goed. Ik hang de vlag uit.

Het lastige aan dit principe is dat het gaat om iemands mening, iemands gevoel. En juist dat is zeer persoonlijk. Daaraan kunnen we geen collectief ontlenen. Het 'woke' zijn wordt vaak gebruikt voor iemands persoonlijke agenda. Het is tot een verkapt excuus verworden voor mensen die het niet met je eens zijn.

Is het overgevoeligheid of een misplaatst gevoel van superioriteit? Als ik iets zeg dat niet in jouw denkbeeld past, hoeft dit nog niet discriminerend of racistisch te zijn. Dat jij iets ongemakkelijk vindt, is niet perse mijn probleem. Jouw tegengestelde mening maakt het niet tot waarheid. Als jij je beledigd voelt, betekent het niet dat je gelijk hebt.

Het tegenstrijdige aan de 'woke' maatschappij is dat we door bepaalde mensen of groep een mening of gevoel opgelegd krijgen. Daar waar gepretendeerd wordt op te komen voor het "anders" zijn, voor het "iedereen mag zijn zoals hij, zij of het is", worden we allemaal in hetzelfde krappe hokje gestopt. Ons wordt door de strot geduwd dat we het vooral eens moeten zijn met de zogenaamde voorvechters die opkomen voor het kwetsbare individu.

"Zo moet je denken, niet anders."

"Dit draag je als 'woke' burger uit, anders ben je racistisch."

Maar wacht even. En ik dan? Heb ik als blanke, heteroseksuele vrouw geen bestaansrecht?

Weegt mijn mening en gevoel minder zwaar dan die van jou? Mag ik niet eerlijk zeggen dat ik enkel op blanke, anti metro mannen val zonder heuptasje en witte sokken in open sandalen? Iedereen wordt geboren met een voorkeur, een type waar je op valt. Dat wil niet zeggen dat de rest hierdoor minderwaardig is. Sterker nog, daar waar je je niet tot aangetrokken voelt , zijn vaak je beste vrienden.

Kijk, ik heb er geen moeite mee dat iemand 'anders' is (o jee, daar gaan de 'woke' alarm bellen af!). Met 'anders' bedoel ik afwijkend van de gemiddelde Nederlander. Oei, oei, oei... ook fout!
Oké, laten we de welgeplaagde koe eens bij de horens vatten!
Noemen we het trouwens nog een koe of is het een vierpotige melkmachine? Nationaal zwart, wit knuffeldier? Een beest met Afrikaanse en Jan de Bouvrie vlekken?

Van mij mag je het allemaal. Je hele lijf behangen met ijzerwerk. Jezelf laten ombouwen tot vrouw, man, konijn, whatever. Trouw lekker met een geit als je wil (mits met wederzijdse toestemming). Identificeer jezelf als aap of koningin. Beiden hebben toch schijt aan onderdanen. Je bent hartstikke mooi als je honderdvijfennegentig kilo weegt of Patricia Paay op je gezicht laat tatoeëren. Je mag met zeventig jaar beha loos door het leven of als tiener zeggen dat je je vijfenzestig voelt en graag AOW ontvangt. Maar mag ik het ook verwarrend vinden dan?

Recentelijk zag ik een video waarin een jongeman tegen een menswezen zei "fijne dag meneer."
Dat menswezen ging helemaal door het lint en vroeg tierend of die jongeman dan niet kon zien dat hij borsten had en daardoor een vrouw was?! Met die logica is dus iedere man met een bierbuik zwanger.

Natuurlijk ga ik een respectvol gesprek aan over jouw levenskeuzes en opvattingen. Sta jij dan ook open voor mij? Mag ik gewoon 'ik' zijn?

Ik ben bang dat 'woke' een container begrip is geworden om respect voor de meest absurde zaken af te dwingen. Het schiet zijn doel jammerlijk voorbij, waardoor het ten koste gaat van de oorspronkelijke insteek.

Iedereen is bang voor 'woke.' We leggen onszelf een censuur op, snoeren ons de mond.

Brengen onze vrijheid van meningsuiting in gedrang.

Alsjeblieft.

Leg mij jouw ideeën niet op.

Laat mij gewoon 'mij' zijn.

Je zult zien dat ik dan veel 'woker' ben dan gedacht.

Het natte broek effect versus de tengelföhn

Sun, 04 Jun 2023 11:34:04 GMT

Het zou zomaar de titel kunnen zijn van een erotische serie, ware het niet dat het hier gaat om een effect dat optreedt op de werkvloer. Nou hoor ik u denken, "wacht even, het ligt er maar aan over welke werkvloer je het hebt." Dit zou zomaar kunnen leiden tot een discussie of het maken van achttien plus films onder de categorie werken valt, maar dan moet ik u teleurstellen. Daar gaan we het vandaag niet over hebben. Bah, ik schaam me over uw wanstaltige gedachten!

Waar het wel om gaat? Om een spiksplinternieuw schoolgebouw en de achterliggende bijborende filosofie. Bedacht door iemand die gebouwen ontwerpt die niets van doen hebben met praktische werkomstandigheden. De uitgedragen filosofie omvat een duurzaam, CO2 vriendelijk milieu, waarin papiervermindering een van de uitgangspunten is met daarnaast het tegengaan van papierverspilling. Prachtig. Ik ben fan!

Echter hebben we het over het verbannen van papieren handdoekjes op het toilet. In plaats daarvan hangt een ogenschijnlijk mooie aanwinst in de vorm van een handdroger. Zo'n ding waar je je handen verticaal in dient te stoppen.
Ze noemen het een handdroger. Ik noem het een krachtige, smerige föhn voor je tengels. Onderzoek wijst namelijk uit dat deze blaaskaken minder hygiënisch zijn dan papieren doekjes, omdat de gemiddelde bezoeker zijn handen minder dan twee en twintig seconden droogt, waardoor de handen niet helemaal droog zijn en bacteriën zich sneller kunnen verspreiden. Daarnaast vallen alle onhygiënische druppels op de bodem waar ze blijven liggen, zodat de bacteriën een heerlijke broeiplek hebben.

Met een papieren doekje kun je tenminste de klink vasthouden om de deur te openen. Iedereen weet dat de deurklink het meest smerige onderdeel is van een toilet. Nu was je als brave burger netjes je handen, droogt ze met de tengelföhn om vervolgens een uitermate vieze klink vast te pakken met rondzwervende bacteriën van de voorganger die het minder nauw neemt met de hygiëne na toiletbezoek.

Een andere reden dat de papieren doekjes zijn verdwenen is het feit dat de jeugd nog niet goed kan mikken en de doekjes meer ernaast gooit dan in de prullenbak. Maar ja, als je maar een emmertje ter grote van een fruitmandje neer zet, vraag je om problemen. Boze tongen beweren ook dat de doekjes gebruikt zouden worden om de toiletten te laten verstoppen. Tja, daar heeft de jeugd natuurlijk ook een antwoord op, namelijk het gebruik van wc papier. Gaan we wc papier nu ook verbannen?

Misschien is een bidet het antwoord op alle problemen. Minder papier verbruik, geen gedoe met verstopte toiletten of overvolle papiermandjes. Alleen heb ik het hygiënisch principe van een bidet nooit begrepen. Daarnaast zou je met een beetje creativiteit omgedraaid op zo'n bidet kunnen gaan zitten als vrouw. Weg zijn de collegiale zuurpruimen, welkom vrolijke watergenieters!

Nou vraagt u: "wanneer begin je nu eens over dat natte broek effect?"

Oké Einstein. Moet ik het serieus uitleggen?

Wil je geen gebruik maken van de tengelföhn of met je handen wapperend de druppels op iedere vierkante centimeter van het toilet laten belanden, zit er maar één ding op. Je handen afvegen aan je broek of jeans. Hartstikke hygiënisch.
Gratis tip van tante Doelia: om ervoor te zorgen dat de natte plekken niet opvallen draag je bij voorkeur donkere kleuren.

Let maar eens op als u morgen gaat werken.

Wie draagt licht en wie donker?

O, nog een tip. Ziet u iemand met een rok of jurk? Dat zijn de klinkvervuilers. Immers is de stof te dun om de handen aan af te vegen en de wasbak onveilig daar iedere verdwaalde druppel een vlekje achterlaat!

Deze collega's zijn hartstikke veilig in de omgang hoor.

Schudt alleen geen handen.

De Groene Sok

Sun, 28 May 2023 10:41:22 GMT

Je kent het wel.

Op vakantie betreed je nieuwsgierig je hotelkamer. Zo'n kamer kan een vakantie maken of breken. Het is jouw privé eiland tijdens je verblijf. De rustomgeving om even bij te komen. Belangrijk is een schone kamer. Niet 'thuis thuis' schoon, want dat mag je niet verwachten.

Aangekomen in een Amerikaans hotel maakt de balie meneer ons tijdens het inchecken meteen duidelijk dat "house keeping" alleen op verzoek schoonmaakt. Prima. Ik prefereer het zelfs. Een vreemde in mijn tijdelijke stekkie als ik er niet ben voelt raar. Alsof je 's ochtends thuis de voordeur open zet, voordat je naar het werk gaat.

In een oogwenk keur ik de kamer goed. Een tafeltje met stoel, dressoir met TV, koelkast en voldoende loopruimte. In de badkamer een ruime wastafel en genoeg washandjes, gezichtshanddoeken, medium handdoeken en badlakens. Gelukkig niet zo'n preuts Nederlands gedoe. Alleen het super laag toilet, waarbij ik eenzelfde houding moet aannemen als bij een lokroep der natuur ìn de natuur, kan mij niet behagen. De ondiepe "tubs" heb ik ook nooit begrepen. Als je erin wil liggen moet je kiezen tussen je schouders onder water of je benen. Waarom dan geen inloopdouche? Maar goed, vrouwen en zeuren.

Hetgeen meteen opvalt is de vloerbekleding. Die oogt niet zo fris. Witte rafels liggen op de grond, een verdwaalde M&M onder de tafel en donkere vlekken maskeren het ooit roodachtig tapijt. Er zou gepoetst moeten zijn na de voorganger. Leve de meegebrachte slippers! Echter is de matras geweldig, waardoor ik de eerste dagen de vloer kan negeren. In Nederland zijn de matrassen dun, slap en liggen los. Het is meer een dikke handdoek.

Het matras ten spijt, gedurende de week staat de vloerbedekking mij steeds meer tegen. De balie wordt gevraagd om een stofzuigsessie. Dit wordt meteen geregeld! Echter zie ik 's middags bij terugkomst wel nieuwe handdoeken en een opgemaakt bed, maar ook dezelfde witte rafels en M&M. Terwijl ik nonchalant het laaghangende bedsprei rechttrek, zie een groene sneakersok tegen de bedplank liggen. Zo'n net uitgetrokken, opgefrommeld exemplaar. Ernaast ligt een plastic kapje van een trimmer.

De manager aan de balie reageert verontwaardigd, bied haar verontschuldigingen aan en zegt dat er opnieuw gepoetst gaat worden! We gaan maar op pad om het poetsmeisje ruimte te geven. Tegen de avond komen we terug. Gelukkig. De witte rafels zijn weg, alsook de sok. Dacht ik.

Omkijkend naar het gelach van m'n mannetje zie ik waar hij naar wijst. De groene, vieze sok ligt pontificaal op de bedsprei! Triomfantelijk straalt het uit "hier ben ik dan!" Yak! Met een tissue verwijder ik het groene monster en negeer de plastic trimmer kap die nog fijn naast de bedplank ligt. Wat echter mijn toorn wekt is de verdwenen XL, 'giant' Hershey chocoladereep die naast de TV lag. Na alles te hebben afgezocht, tien keer gecheckt te hebben, is het duidelijk. Iemand had honger.
Wij waren het niet.

Wederom grote verbijstering bij een andere balie manager. Dit kan echt niet! Ik leg uit dat het niet om de chocolade gaat. We kunnen heus wel een reep betalen. Het gaat om vertrouwen. De manager komt naar onze kamer en neemt de M&M, plastic kap mee. De groene sok wordt uit het badkamer emmertje gevist. Als bewijs. Bij de klachtbrief die ze al had geschreven en neergelegd bij het hoofd van dienst over het "nieuwe poets meisje."

Duizendmaal excuses en de belofte dat onze kamer de volgende ochtend door het hoofd van dienst zèlf wordt schoongemaakt. Voor ons hoeft het niet meer, maar het hotel staat erop. 100% tevredenheidsgarantie en anders niets!

De volgende dag komt ons een verfrissende zweem van hygiëne tegen moet, zodra we de kamer betreden. Alles ziet er picobello uit! Wat een genot.

Om het hoekje kijkend zie ik een fantastische verrassing! Op m'n bed twee Hershey bars als zoenoffer. Met een glimlach van oor tot oor en met een halve Amerikaanse 'hug' bedank ik de manager en het hoofd van dienst. Wat ontzettend lief!

De twee repen heb ik overigens geclaimd.

Het was dan wel ònze kamer, de verdwenen chocolade was mìjn ongemak.

Moederdag

Sun, 21 May 2023 12:33:16 GMT

Vorige week vierden we een speciale dag om onze moeders in het zonnetje te zetten. Een extra lintje voor het moederschap. In de meeste gevallen zeer verdiend.

Natuurlijk snap ik het doel van deze feestdag.

Toch twijfel ik over de beweegredenen van deze dag. Naar mijn idee is het immers iedere dag moederdag. Voor mijn gevoel verdient mijn moeder iedere dag een bosje bloemen. Ze mag iedere dag in het zonnetje gezet worden.

Het is met name, net zoals Valentijnsdag, een verkapte commerciële dag. Bloemen, chocolade, verzorgingsproducten, echt alles wat maar geassocieerd mag, kan en moet worden met Moederdag is ineens een stuk duurder. Voor deze ene dag. Bijzonder inderdaad.

Voor mij hoeft dit allemaal niet. Het is te gek voor woorden dat we er collectief aan herinnerd moeten worden om onze eigen moeder in ere te houden.
Waardering te tonen voor haar zwoegende jaren, waarbij ze overstromende emmers liefde en geduld strooide over haar uitdagende kinderen. Om opgelegd respect te tonen voor de waarden die ze onze leerde, de wijze levenslessen. Ons met een lekkere corrigerende tik op de luier de juiste weg op zwiepte. Met onweer in haar ogen ons herinnerde aan waar de grens ook al weer lag en in het gareel hield door duidelijke regels. Handhaving behoefde in mijn tijd niet perse een blauw uniform te dragen. Een bloemetjesschort was voldoende.

Goed voorbeeld doet volgen met een scheut wijze raad was (en is) mijn moeders "leading by example." De altijd reikende hand om ons overeind te helpen als we weer eens struikelden op weg naar volwassenheid. Natuurlijk stond een kruiwagen behangplaksel altijd klaar in de garage. Echter werd het zelden gebruikt. Hooguit om het, zijn tijd te ver vooruit, lelijke bruine-oranje-groene behang te vervangen door inmiddels sterk achterhaalde bloemenmotief. Mijn moeder wist dat warmte, gezelligheid en 'er voor je kind zijn' duizendmaal meer effect had dan straf.
Zij navigeerde ons met humor en ondeugd door moeilijke jaren heen. De kapitein met het kompas waar we op konden vertrouwen.

Wij hadden zo'n moeder die altijd een warme kop thee en een 'sjnae paeperkook' (snee ontbijtkoek) of koekje klaar had staan na schooltijd. Die ons weer vergaf als we haar mokkend negeerde en stampvoetend naar boven liepen om huiswerk te maken. Een moeder die op zondag steevast vers getrokken rundvleessoep (op zaterdag gestart) en een driegangen menu op tafel zette rond de middag. Met kinderen die deze traditie fanatiek om zeep hielpen, want WE WILDEN UITSLAPEN!

Mijn God, warm eten om 12.00! Wat dacht ze wel niet!

Een moeder die 's ochtends vrolijk fluitend naar beneden kwam om onze boterhammen te smeren. Met altijd stiekem iets lekkers in de broodtrommel stoppend, zoals een mini Bounty. Totdat het gegrom en gezeur van humeurende pubers zorgde voor een berustend terugtrekken in de donkerste uren van de ochtend. Een vrouw met een hart groter dan een patiënt met cardiomyopathie. De kinderen altijd op nummer één zettend, zichzelf ergens in de top tien achterlatend.

Een moeder die mij ooit opwachtte bij het treinstation met een bosje bloemen na een weekendje Londen. Haar liefde viel af te lezen in haar stralende, licht tranende ogen die zeiden, "heerlijk je weer te zien lieve schat, welkom thuis. Ik heb je gemist." Een moeder die mij op latere leeftijd nog steeds verbaast met haar onuitputtende raad en levenservaring. Een krachtig mens met een enorme compassie voor de ander. Een doorzettingsvermogen in zware tijden waar een triatlonner jaloers op zou zijn. Een vergevingsgezinde oermoeder met een onuitputtelijke bron van liefde in de achtertuin.

Zo'n moeder heb ik.

En die zou ik maar 1 dag per jaar eren?

Welkom in het Leudal

Sun, 23 Apr 2023 12:00:01 GMT

Dat valt te lezen op het bord op zondagmiddag. Ik vraag mij nog steeds af waarom ik als "local" deze dag koos om te gaan wandelen in het bos. De zondag is immers notoir voor massaliteit. Ik wilde juist gaan voor rust, ontspanning, stilte. In plaats daarvan gaf het Leudal mij schoonheid, inspiratie en een lach. Geen verkeerde ruil.

Terwijl ik op een "rustig"plekje aan het water zat, schreef deze column zich vanzelf.

Het begon met een gillende vrouw op de fiets die schreeuwde "oooh, hier is los zand, whoeoeoe!"
Goed zo! Los zand is het antwoord van moeder natuur op de te hard voorbij zoevende senioren op een E-bike. Als je zelf geen rekening houd met je leeftijd, doet zij het wel voor je!

Even later kwam er een Duits koppel voorbij gesjezen. De vrouw deed eer aan het cliché en riep hard "RRRĖCHTTS!" naar haar man. Arme sloeber. Ik wist meteen wie de (korte) broek aan had.

Twee blonde jongetjes werden vermanend toegesproken door een Hollandse mevrouw "nee, jullie gaan niet naar beneden. Die mevrouw zit daar voor haar rust!" Een Hollander met manieren. Ik pinkte een traantje weg.

"Nou, ik zei tegen hem, denk daar de volgende keer maar eens over na jongen!" Meneer blauw shirt stond even stil bij mijn brug.

Ik vond het tijd om verder te lopen.

Een ouder stel, petje en zonneklep, hij de rugzak om, zij met wandelstok, stond stil bij een kruising. Met routekaart. Twijfelend werd door de man (belangrijk detail) de linkertak gekozen die ik ook nam. Nog geen tien meter later liepen ze mij weer tegemoet. Met kaart toch de foute richting gekozen. Ik zeg niks. Ook niet toen ik een (wederom Hollandse) vader met kaart op de fiets tegen zijn gezin hoorde zeggen "kijk, daar rechtdoo-ur ligt de Friedesse molen.

" Lieve schat, het is de Léumolen! Met zo'n navigator in je gezin plan je een tripje naar Maastricht, maar eindig je in Lutjebroek.

Blijkbaar was blauw shirt verder gelopen en had een kortere route genomen. Ik zag hem op een bankje zitten "ik word dan boos en denk dan, die komt vanzelf wel weer terug. Hij neemt zelf wel weer contact op!" Hij stond op en liep verder, druk pratend. Benieuwd naar de afloop volgde ik hem. Mijn blaas won het echter van de nieuwsgierigheid, dus nam ik afscheid van blauw shirt en besloot tot een kortere route naar huis. Afgeleid door de lokroep der natuur verloor ik mijn oriëntatie. Ik had letterlijk een rondje gelopen en passeerde wederom de prachtige molen. Vooruit leek een langere weg dan terug. Dus ontstond het eeuwenoude dilemma. Loop je vooruit of ga je terug in het leven? Optimistisch besloot ik vooruit te lopen en het hoofdpad te nemen.

Terwijl ik "mijn" brug naderde hoorde ik vrouw één zeggen: "Poeh, nou ik zit."
Vrouw twee antwoordde sarcastisch "da's fijn voor je!" Een man zat naast vrouw één en probeerde tevergeefs vrouw twee te sussen door naar een plekje naast hem te wijzen. Woest beet ze hem toe: "daar ligt allemaal mos! Dadelijk zit dat allemaal in mijn kleren!"
Ik liep al bukkend tussen de dames en de overvliegende scherven door. Een mijnenveld in een 'zen' omgeving. De natuur wint het nooit van de mens en zijn ego.

Met ferme tred liep ik het bos uit. Ik passeerde meneer rugzak en mevrouw wandelstok weer (hoe dan?), een stel met wandelwagen met een 'Fifi' erin (waarom dan?) en kon nog net aan de kant gaan voor een irritante "PING!"
Ik week beleefd uit, maar wel naar een verharde kant. Het mulle zand liet ik over aan de senioren. Rustig maar. Ik ben niet hatelijk, maar draag bij aan een goede balansoefening.

Bijna het bos uit zag ik een klein, lief torretje over de grond kruipen. Zo'n nietig en lelijk ding. Niet alles van moeder natuur is een succes. Sommige moeders kunnen dit beamen. Houden van doe je evengoed. Dus stapte ik over het torretje heen en liet hem in zijn waarde.

Heerlijk, zo'n middag bos!

Een gebroken lans voor de lastige jeugd

Sun, 16 Apr 2023 14:54:05 GMT

In het onderwijs heb je leerlingen die je voor altijd bij blijven. In positieve en minder positieve zin. Dat de laatste categorie toeneemt, waardoor deze leerlingen minder memorabel worden is een neerwaartse tendens.

Helaas zien we de afgelopen jaren een doelgroep die, door privé omstandigheden, een loodzware rugzak met zich meedragen op veel te jonge leeftijd. We hebben het dan niet meer over een 'simpele' echtscheiding, een sociaal of financieel zwakker milieu of een autisme, ADHD diagnose.

Dat is inmiddels zooo 2014.

Nee, we kampen met pubers die zich op jonge leeftijd moeten zien te redden in de grote, boze buitenwereld. Die op zichzelf moeten gaan wonen (met een snufje "begeleiding"), dealen met ouders in de gevangenis, terminaal zieke of overleden ouders of moeders in de prostitutie. Pubers met een posttraumatisch stress syndroom door een gewelddadig (vlucht-, misbruik) verleden, die kampen met identiteitscrisissen, zelfverwonding en zelfmoordneigingen.

De door het leven in de steek gelaten kinderen. Pubers die eigenlijk beschermd moeten opgroeien op hun weg naar volwassenheid in een warm, liefdevol, stabiel nest met alle zorg, stimulans en aandacht die ze verdienen.

Een doelgroep die je het bloed onder de nagel vandaan halen, maar het gedrag eigenlijk niet kunt kwalijk nemen. Een groep jongeren die een speciale onderwijsvorm, of behandelsetting nodig hebben, maar die we door de invoering van Passend Onderwijs steeds vaker tegen komen in het regulier voortgezet onderwijs. Immers ieder kind heeft recht op "normaal" onderwijs. Dat zo'n kind zich, al om zich heen slaande, door de verplichte scholing moet worstelen is van minder belang.

Docenten die deze kinderen bij een reeds overbelast onderwijssysteem binnenboort moeten houden, maar met mentale blauwe plekken niet meer weten hoe te handelen, zijn ondergeschikt aan het doel. Zeker, sommigen leerlingen redden het alsnog met de liefdevolle, intensieve en vooral geduldige begeleiding van alle disciplines voor handen; docenten, counseling, conciërges, ambulant begeleiders, een zorgteam en ga zo maar door, want "it takes a village to raise a child."
Andere kinderen vallen helaas in ongenade en heftig door de mand. Ellenlange wachtlijsten binnen de regulier zorg en afschaling van speciaal onderwijs zijn de ondergang voor deze jongeren.
Tussen deze leerlingen en docenten ontstaat logischerwijs wrevel, terwijl beiden verschrikkelijk hun best doen.

Deze pubers weten ergens wel hoe ze zich horen te gedragen, maar kunnen het soms domweg niet, daar de rugzak te vol zit. In die rugzak zit geen zelfvertrouwen, liefde, eigenwaarde en hoop.

In die rugzak zitten Onzekerheid, Angst en Afwijzing. Vaak een diepgeworteld wantrouwen jegens henzelf, de volwassenen om hen heen en de toekomst. Het hele lijf fungeert als een exploderend vat aan emoties dat er schreeuwend, vloekend en tierend uitkomt. Met als gevolg kritiek en sancties daar waar behoefte is aan aandacht, complimenten en eigenwaarde in plaats van het "er niet mogen zijn." Het zijn kwetsbare kleine meisjes of jongetjes verpakt als schreeuwlelijkerts. Die zich groot moeten maken, zichzelf overbluffen om te overleven en te verhullen wat werkelijk speelt. Of zich juist terugtrekken en alles opkroppen in een lijf dat kapot gaat van verdriet en eenzaamheid.

We kennen allemaal de verhalen van Remy die alleen op de wereld was, het meisje met de zwavelstokjes. Het zijn de verhalen van nu.

We kennen de sprookjes van Sneeuwwitje die wakker gekust moest worden en Assepoester die haar pump nagedragen kreeg. Beiden vonden een prins die de belofte en potentieel in hen zag en haar de moeite waard vonden.

Hoe anders is het in de echte wereld.

Wat ik iedere dag zie en met heel mijn hart respecteer is het doorzettingsvermogen van deze jongeren. Soms is dit niet zichtbaar. Het risico op afwijzing en naar huis sturen bij negatief gedrag is logisch, terwijl vloekend op school zijn toch betekent dat zo'n jongen of meid "er is." Against all odds.

Tevens hulde voor alle onderwijs 'krachten' die iedere dag weer met deze jeugd aan de slag gaat.

Hen kansen biedt en een luisterend oor.

Het onderwijs anno 2023.

Chapeau!

Bloesem in 'n digitale wereld

Sun, 09 Apr 2023 12:22:22 GMT

In een tijd waarin de wereld stil staat

het leven zonder elkaar door gaat

waarin iedereen opgesloten binnen

de lente niet opmerkt, die lieflijke vlinder

het moois dat buiten straalt

't zonnetje dat het winterstof van de natuur haalt

Waar rust en ruimte mist voor bezinning

van wat ooit was en weer komen gaat

misschien dat de mensheid zich ooit

opnieuw laat doordringen

en de 'had ik maars'

niet alleen uit goede voornemens bestaat

Er komt een tijd van 'zen', bewustwording, zien en notie

een tijd van stilte, vergiffenis

waarbij in 't oog van alle commotie

het licht zich verheft, vanuit duisternis

waarbij we zonder elkaar, met elkaar verweven

teruggaan naar de kern, en onze harten spreken

Vanwaar uit niets, iets komt tot bloei

zoals een knopje tot een nieuwe bloesem groeit

als dit voorbij is, weet ik het zeker

staan we stil bij jouw pracht en praal

word je met nieuwe ogen vol ontzag bekeken

en is al het andere scheissegal!

Samen

Sun, 02 Apr 2023 10:50:02 GMT

De warmte vloeit in overvloed
De kilte is de tijd voorbij
Waar eenheid geborgen stilte vult
Lig ik naast jou en jij naast mij…

De sex discussie

Sun, 19 Mar 2023 11:15:00 GMT

"Ik heb ook een stem!" zei hij ad rem

en zag zijn nederlaag beginnen

verbaal biologisch verzwakt

maar volleerd maniak

dacht hij door ego te winnen

Het mannelijk censuur, een eeuwig kwetsuur

is een lang, lang leven beschoren

genetisch beperkt

door 't huwelijk gebrandmerkt

was hij al op voorhand verloren

Tot hij haar vond, de volmaakte mond

met roze lippen, muisjes stil

hij blies gebakken lucht

het ventiel erop met een zucht

"en nou geen gezeur over die morning after pil!"

Het Düsseldorf tripje

Sun, 05 Mar 2023 11:15:00 GMT

Enkele daagjes erop uit om even niets te doen. Als ik thuis blijf zie ik toch steeds iets in huis wat ik kan, mag, moet of wil doen. Te ver van huis gaat helaas niet, dus zoeken we iets dat voldoende buitenlands klinkt om onszelf voor de gek te houden.

Aangezien we pas na drie uur kunnen inchecken gaan we eerst naar een historisch gebouw 'Classic Remise' in de buurt van het hotel. We ontdekken dat niet alleen de auto's onbetaalbaar zijn, maar ook de koffie en cappuccino. De snelle en peperdure bolides zijn niet alleen een lust voor de oog van de man, ook het vrouwenhart gaat sneller kloppen bij de aanblik van waanzinnig mooie oldtimers. Kunstwerkjes uit de jaren zestig waarbij de huidige auto’s zich uit schaamte terugtrekken onder de carport. Bij een Rolls Royce van een half miljoen krijg ik bijna een hart verzakking. Ik kijk manlief poeslief aan. “Als we het huis verkopen en in de auto gaan wonen lukt het financieel toch wel?” Hij denkt er jammerlijk anders over.

Overigens ontmoet je tijdens zo'n tripje vaak memorabele figuren.

De eerste is de hotelincheckmeneer, Hans, of wel Hansje, want hij lijkt nog niet droog achter de oren. Hansje overhandigt mij een formulier. Of ik even mijn gegevens wil invullen?
Ik vraag waarvoor dit is. Hansje: “voor jullie veiligheid.” Ik kijk verbaasd en vraag wat hij bedoelt. Opnieuw herhaalt Hansje dat het voor onze veiligheid is. Met een glimlach vraag ik hoe dit papiertje mijn veiligheid waarborgt, “wat gebeurd er als ik dit formulier niet in vul?” De jongeman geeft ferm aan “dit is bij ieder hotel in Dusseldorf verplicht!” Gelukkig heb ik vanochtend mijn anti heksen spray gehad, dus blijf ik rustig en onderteken het formulier. Arme Hansje is blijkbaar alleen getraind om dit antwoord te geven zonder heldere argumentatie. Verkapte uitleg zonder inhoud of logica. In gedachten druk ik hem een paaseitje in de hand, waarbij de opdracht gevend drie pirouettes te maken, twee keer op z’n linkerbeen te hinken, terwijl het Duits volkslied te boeren… uit oogpunt van veiligheid. Maar ja, mijn Duits ist nicht so vloeiend.

Na het inspecteren van de hotelkamer, het leeghalen van het koffer en overal verspreiden van onze zooi om ons een thuis gevoel te geven, lopen we de stad in op zoek naar avondeten. We besluiten een gok te wagen bij een Irakese grillroom. Ik grap dat het klinkt als een “ken je die mop van een Nederlander en Amerikaan die in Duitsland een Irakees restaurant binnenlopen?", maar de ober heeft zich alweer omgedraaid.

De tweede avond maken we kennis met Markus die een echt Duits restaurant vol schnitzelgerechten op der, die, das Speisekarte heeft staan. Lekker recalcitrant gaan wij voor de Putenstreifen met noodles en een salade. Markus weet dat we een gemixt internationaal duo zijn en vertelt dat hij tijdens de Carnaval in Utrecht bijna negen euro heeft betaald voor een biertje. Dus, hadden ze in de keuken gegrapt, moesten ze die Holländerin zeker vijftig procent erbij tellen. Maar die Holländerin kan ook tellen, dus dat grapje gaat er niet in.
Wel geven we door een onfortuinlijke miscommunicatie een riante fooi, waar we te laat achter komen als Markus geen wisselgeld terug geeft.

Als laatste zien we Mathilde tijdens onze ontbijtjes. Een gedegen Duits vrouwmens, net zo breed als groot, dus zeg maar vierkant. Mathilde marcheert met haar typisch kort kapsel door de eetzaal om de tafels af te ruimen en met steeds hetzelfde doekje resoluut alle etensresten op de grond te vegen. Aangezien ik alle kruimels altijd netjes in mijn hand veeg en op het bord laat vallen, vraag ik mij waar de grens ligt voor Mathilde. Mogen wij, om haar te helpen, naast kruimels ook overgebleven eier-, of worst-, jam-, of koffierestjes op de grond gooien? Of staat er, net zoals de ballenjongens op het tennisveld, een jonge knul met kruimeldief te wachten in een donker hoekje om op commando snel te voorschijn te schieten, te kruimeldieven en weer te verdwijnen in een hoekje?

Ach ja, Mathilda deed mij verlangen naar ons eigen huis met een schone vloer...

Das Heimatgefühl naar je eigen stekkie, nicht war?

As woensdag

Sun, 26 Feb 2023 18:07:30 GMT

Voor de Katholieke onder ons was afgelopen woensdag, Aswoensdag.
De dag voorafgaand de vastenavond (Vastelaovendj) en veertig dagen voor Pasen.

Aswoensdag is een dag van vasten en onthouding. Na dagenlang feesten, beesten en zuipen is het tijd voor gebed en stilte. Met name de stilte moet een zegen voor de trommelvliezen zijn na dagenlang te zijn geteisterd door House muziek. Met Carnavalsmuziek heeft dit oorverdovend gebonk al lang niets meer van doen. Ik hoorde een jurylid ooit zeggen dat de omgebouwde bierwagens tijdens de optocht getolereerd moesten worden. Anders kregen ze geen optocht meer bij elkaar. Dat de omgeving zwaar de dupe is en het Carnavalsplezier ontnomen wordt door deze ramentrillende herrie is blijkbaar van ondergeschikt belang. Dat je je eigen huis moet ontvluchten en het lawaai in tegenstrijd is met het aantal toegestane decibel moet kunnen, alsook permanente gehoorschade.

Of er tijd genomen wordt voor een gebed is ook maar de vraag. Voor de afvalligen onder ons die het Onze Vader en Wees Gegroet niet meer kunnen oplepelen zal onze lieve heer heus een oogje dichtknijpen en genoegdoening nemen met aandacht voor je naaste en soberheid. Aangezien een pilsje bijna onbetaalbaar is geworden komt soberheid na deze dure dagen als geroepen. De laatste jaren is "voordrinken" populair geworden om de rijzende kosten te dekken. Waarom je je met vrienden bij iemand thuis in een halve coma moet zuipen voor het uit gaan, heb ik nooit begrepen. Sinds wanneer is dronkenschap een voorwaarde om plezier te hebben tijdens Carnaval?

Terug naar Aswoensdag. Degene die niet laveloos liggen te ronken in een greppel vinden hun weg naar de kerk, waarbij de priester op deze dag een as met een kruisje op je voorhoofd zet om te manen tot bezinning, boete en bekering. Beetje hypocriet vanuit de kerk, gezien alle aantijgingen in de laatste decennia. Bezint eert ge begint geldt namelijk ook voor de prekers. "Practise what you preach!"

Opgevoed in een Katholiek gezin namen wij in de vormende jaren de periode van veertig dagen vasten serieus. Tupperware emmers werden tevoorschijn gehaald, waarin het snoepgoed ging dat we natuurlijk evengoed kregen. Het was de kunst om niet stiekem in de emmer te graaien. Dat de emmers onder onze bedden stonden, maakte het vanuit een "uit het oog, uit het hart" principe wel gemakkelijker. Na veertig dagen vergeleken we dan wie er het meeste snoep over had. Misschien misten we door deze wedstrijd het oorspronkelijk Chrrristelijke doel, maar we leerden dat we best voor een tijd zonder snoepgoed konden. Dat we daarna de gehele inhoud in een onmogelijk korte tijd naar binnen propten en groen en geel stuiterend door het huis gingen, was een beetje in strijd met het religieuze uitgangspunt. Alhoewel je kunt beargumenteren dat we zo blij waren met de herrijzenis van Jezus, dat dit toch gevierd moest worden met een halve emmer suiker.

De prangende vraag is nu wat "onthouding" inhoudt op Aswoensdag. Geen sex op deze avond is in principe voor de Carnavalisten wel een uitkomst. Harie junior zal door het alcohol percentage nog in benevelde toestand als een halve zool erbij hangen. Voor de niet feestende Katholieken met functionerende onderdelen rijst echter de vraag "wat is sex?" Bill Clinton is een lichtend voorbeeld dat dit een discutabel principe is. Waar eindigt voorspel en begint sex? Voor veel mannen is het herkennen en uitvoeren van deze twee sowieso een raadsel. Wat mag je nog wel en niet op Aswoensdag?
Om nu meneer pastoor om helderheid te vragen aangaande de definitie van sex lijkt me ook geen goed idee. Die mag waarschijnlijk nog niet eens met een vinger in een appeltaart dippen.

Ach, ik heb ook de antwoorden niet.

Aswoensdag... ik vind het maar een moeilijke dag.

Carnaval op School

Sun, 19 Feb 2023 10:59:38 GMT

Na afloop van de carnavalsviering, loop ik met een lieve collega vanuit de gymzaal naar buiten. Ze kijkt mij aan en zegt: "Tante Doelia, je gaat er geen column over schrijven hè?"

Ik zeg "nee, ik heb een ander onderwerp, maar denk "dat is een goed idee!" Goed beschouwd laat zo'n carnavalsochtend op school een mooie weerspiegeling van leerling gedrag bij docenten zien. Net als bij leerlingen kun je de docentenclub bij een carnavalsviering opdelen in drie categorieën: de actieve feestvierders, passieve observanten en de auti brigade.

De eerste club komt helemaal van top tot teen verkleedt, geschminkt en uitgedost naar school en verplaatsen het feest na schooltijd naar de stad om daar los te gaan tot diep in de nacht. Je herkent ze alleen aan hun stem of loopje. Deze docenten houden de sfeer er in de gymzaal goed in, springen en hossen met de leerlingen, staan achter een verkoopkraam ijverig op een tamboerijn te rammen en genieten met pretlichtjes in hun ogen. Dit is de groep docenten die zich aan de dress code houdt en helemaal opgaat in de tijdelijk omgetoverde habitat. De uitbundige groep die populair is bij jongeren met dezelfde passie, nml... de traditie enthousiast in ere houden! Docenten en leerlingen vieren samen feest en dat schept een band. Dat doen ze goed. Dat doen ze vol overgave! Zonder deze groep geen carnaval.

De tweede groep, de observanten dragen een bescheiden carnavals kledingstukof iets dat wellicht carnavalesk lijkt... een hesje, hoed, badjas, een half konijnenpak of iets met een tijgerprint. Zij zijn niet geschminkt, nog herkenbaar en houden zich liever op in de rustige gedeeltes van het gebouw.
Ze staan buiten het gedruis, maar nog binnen muziekafstand orde te houden als uitsmijter bij de buitendeur of controleur bij de trappen en toiletten. Ze flippen Halal hamburgers en bakken ranzige, overheerlijke frikadellen, waarmee ze voor een goede zuip bodem zorgen voor de actieve feestvierders die na school meer alcohol dan Aspartaam in hun bloed gaan hebben.
De betrouwbare docenten, die hang jongeren rustig in het gareel houden door leuke gesprekken, waardoor ontspannen aan een fijne leerling-docent relatie gewerkt wordt.

Als laatste is er de auti-brigade. Dit zijn de docenten die wars zijn van carnaval. Die het an sich wel waarderen en er smakelijk om kunnen lachen, maar zich liever in een iglo op Tahiti bevinden ten tijde van het feest. Voor deze groep is de combinatie knallende muziek, discolicht, drukte en hossende mensen teveel prikkels. Zij vallen uit de toon door het dragen van hun normale kledij, zonder fratsen, toeters of bellen. Het hoogst haalbare ten aanzien van een carnavalstuniek is een Tirolerpakje of Buck Rogers tenue in de slaapkamer. Aangezien ze dit weten, houden ze zich liever op in ruimtes die het verst van de rood-groen-gele dampkring verwijderd zijn. Alwaar ze in de computerruimte een groep jongeren heel gelukkig maken door hen in relatieve stilte een computerspel te laten spelen. Wel met elkaar, want Carnaval is een sociaal feest. Deze docenten kweken een goede verstandhouding alleen al door het aankijken van leerlingen. Stilzwijgend wordt begrepen: "ik snap het, ik ben ook zo."

Traditie dat hand in hand gaat met diversiteit.

Alaaf!

Drie dagen in de Zorgfabriek (dubbele column)

Sun, 12 Feb 2023 13:32:19 GMT

Voorafgaan de ingreep op donderdag is op woensdag de opname voor een bloedtransfusie in het MUCM. Voor de zekerheid bel ik het Laurentius voor de bloedwaardes. Gelukkig vallen de waardes mee en is een bloedtransfusie in Maastricht niet nodig. Waarom niemand ons dan gebeld heeft kan niet uitgelegd worden. Wat nu te doen ook niet. Blijkbaar moet ik als leek bellen en afstemmen met het MUMC. Met Maastricht wordt een later tijdstip voor opname afgesproken, "wij geven dit door aan de afdeling mevrouw." Twee uur later krijgen we een telefoontje van het MUMC "waar blijft u?"

Aangekomen in Maastricht moet bloed afgenomen worden. De dag van te voren zijn reeds 7 buisjes afgenomen door Roermond voor dezelfde waardes ten behoeve van de opname. Echter is hier geen sprake van communicerende vaten, dus heeft Maastricht geen gegevens. Opvragen doen ze niet, dus bel ik naar Roermond, vraag de gegevens op en mail ze door naar de specialist in Maastricht.
Echter had ik net zo goed een kilo bananen kunnen bestellen. Maastricht neemt geen genoegen met de uitslagen van Roermond. Wederom moeten er eerst vijf buisjes bloed worden afgenomen, of nee, toch drie, of nee toch vijf. Drie buisjes worden gevuld en om half drie 's nachts wordt mijn moeder gewekt voor de resterende twee buisjes. Het komt zich niet op een buisje bij een patiënt met zeer ernstige bloedarmoede. "Mocht er vandaag bij ons lagere waardes uitkomen dan doen we tòch een bloedtransfusie vòòr de ingreep om risico's te verminderen." Volgens de specialist is de gezondheidstoestand namelijk zeer zorgwekkend.

De volgende dag wordt nà de ingreep een unit bloed aan het infuus gehangen. Wat maakt het ook uit, nietwaar? Een bleek en kwetsbaar hoopje mensch ligt in bed, mentaal versuft van de narcose en fysiek in pijn. Een blonde verpleegkundige komt aan het bed: "mevrouw, gaat u vandaag naar huis?" Mijn moeder geeft aan zich niet goed te voelen. Blondie: "ik moet het wel nù weten of u naar huis gaat!" Ik zeg: "ik neem haar in deze toestand niet mee naar huis." Mijn ogen schieten vuur!
De verpleegkundige draait zich om en zegt kortaf "ik hoor het wel als u zich bedenkt."

De opdracht voor het avondeten is vloeibaar. De dame vraagt: "wilt u een kop bouillon met beschuit?" Mijn moeder geeft aan dat ze alleen heldere vloeistoffen mag hebben. De dame weet het beter. "Wij hebben gehoord dat u ook aardappelpuree mag hebben en appelmoes." Mijn moeder herhaald wat de arts vanmorgen heeft gezegd en zegt dat ze misselijk is. Graag alleen een kopje bouillon en thee alstublieft.
De dame geeft niet op. "We hebben het nagevraagd en u mag dit wel. Wilt u anders pudding?"
Met een zucht plak ik nieuwe vuurpijlen in mijn ogen en geef aan dat de arts duidelijk was vanochtend. Opbouwen van water, thee naar melk, naar yoghurt naar aardappelpuree. Alleen bouillon en een kopje thee graag. De bouillon werd neergezet. De thee werd vergeten.

Gefrustreerd loop ik naar beneden om thee te halen in de kantine en het bestelde medicatiepakket bij de apotheek. Gisteren met spoed doorgegeven door de specialist.
De assistente kijkt mij aan, tikt in de computer en bladert door de pakjes achter haar.
Ze kijkt op het lege mapje, waarop een rood en geel velletje geplakt. Op beiden staat 'spoed, wordt 09/02 opgehaald.'
Drie uitroeptekens erachter.
Geïrriteerd draait ze zich om naar een collega "je zou toch denken dat dit duidelijk genoeg is! Er staat op dat de patiënt het vandààg komt ophalen!" Ze kijkt mij aan "excuses, iemand heeft niet opgelet, u kunt morgen..."
Mijn blik zegt echter genoeg. Jullie fout, jullie oplossing. Beloofd wordt dat het die avond nog naar de afdeling gebracht wordt. Ik vraag of het ook echt goed komt? "Niets persoonlijks, maar er is al veel mis gegaan gisteren en vandaag." "Het komt goed", verzekerd ze met een lach. Niet helemaal gerustgesteld loop ik naar de kantine voor een belachelijk duur slurpje thee.

Terug op de kamer staat een grote papieren tas van de apotheek op het nachtkastje.
Gelukkig. Gebracht. Geregeld. Voor de zekerheid check ik de tas waar een verpleegkundige bij staat en zie dat er iets cruciaals ontbreekt. Op naar de apotheek. Dezelfde vrouw slaat haar hand voor de mond en begint te lachen. Excuses, het wordt 's avonds nog geleverd op de afdeling.

De volgende ochtend, op de ontslagdag, wordt mijn moeder alleen op een krukje in de douche gedumpt, zonder verschoning, zonder hulp. Ze is zwakjes en duizelig, maar de verpleegster hanteert het argument "u moet dit thuis ook zelf doen!" Dit is echter niet zo en daarnaast "waar krijg jij voor betaald slecht invoelende theemuts?!" Het is maar goed dat ik er niet bij ben en wapenbezit verboden is in Nederland.
Gedurende de hele ochtend ontvang ik in totaal twaalf telefoontjes over zaken die geregeld hadden moeten zijn, maar niet zijn. De apotheek is haar belofte niet nagekomen en heeft niets geleverd gisteravond. De verpleegkundige: "de apotheek weet van niks. Ze hebben u de tas meegegeven. Daar moet het in zitten." Buiten het feit dat het pakket geleverd is door hèn, ben ik na vele telefoontjes klaar met de verantwoordelijkheid van hèn die bij òns wordt neergelegd.
"Mijn moeder vertrekt niet zonder het onderdeel, anders hebben wij een groot probleem tijdens het weekend! Dit medicijn is verdorie letterlijk een zaak van leven op dood." Ik hoor later van mijn moeder dat de verpleegkundige de telefoon een paar centimeter van haar oor heeft gehouden.

Zowel de apotheek als de verpleegster weten niet waar ik het over heb. Kan ik misschien een foto doorsturen?

In de voorbereiding van vertrek naar huis vragen we (ik hang nog aan de lijn) naar de ontslagpapieren en ontbrekende tabletten van vanochtend (nog zoiets). De verpleegster " ik schrijf het strakjes op papier en voeg deze toe aan de ontslagformulieren." Ik vraag welke tabletten het zijn, "voor het geval het mis gaat." Nee, het gaat niet mis verzekert ze. Het wordt opgeschreven.
Prima, maar staat de nieuwe medicatie dan wel op de lijst of is er een recept? De verpleegster checkt de computer "weet u de naam? O ja, dat heeft uw moeder gisteravond en vanochtend al gehad." Overigens waren ze vergeten dit aan mijn moeder te vertellen, waardoor ze na de ingreep last had van "onverklaarbare" symptomen.

Vlak voor het naar huis gaan belt moeders "jij hebt de ontslagpapieren zegt de verpleegkundige?" Verbaasd zeg ik dat ik deze niet heb. "Die heeft de arts gisteren ingevuld en aan jou meegegeven zeggen ze hier."
"Nondedju! Ik heb niks! Heeft u wel het geschreven papiertje met de ontbrekende tabletten erop?"
Natuurlijk niet. Moeder moet vanuit de parkeergarage terug naar de afdeling.
Daar weten ze van niets. De lijn is open en ik hoor een andere verpleegkundige zeggen "mevrouw, ik heb geen idee wat u bedoelt. Doris? O die is nèt met lunchpauze gegaan. U zult op haar moeten wachten, want ik weet hier niets van af. De lunchpauze is over driekwartier afgelopen."
Driekwartier in een pijnlijke zithouding.

Op de Iphone ontvang ik een melding via de mail. De zorgvuldig geplande vervolgafspraken met de specialist zijn verzet naar dagen dat ik moet werken. De planning zit er niet mee: "wij kunnen geen rekening houden met uw werk. De patiënt moet zelf voor vervoer zorgen." Nijdig pareer ik "de patiënt hèèft het vervoer goed geregeld, maar jùllie gooien alles om!"
Stilte aan de andere kant. Ik word doorverbonden. Een uiterst vriendelijke vrouw biedt haar excuses aan "iemand bij ons heeft een fout gemaakt." Een nieuwe afspraak wordt gemaakt. Een half uur later hang ik dankbaar op voor de individuele lichtpuntjes in de massaliteit.

De misère is echter nog niet voorbij. 's Avonds zie ik dat het recept van het nieuwe medicijn ontbreekt niet bij de ontslagpapieren zit en het is vrijdagavond!

Welke review het MUMC van ons krijgt? Raad eens?

Disclaimer: deze column is niet gericht aan alle liefdevolle, hardwerkende, betrokken verpleegkundigen en specialisten. Overwerkt en onderbetaald heb ik oprecht met jullie te doen.

Afstand

Sun, 29 Jan 2023 12:05:18 GMT

wat doe je

als twijfel heerst

als hij beweert

van jou te houden

onzekerheid klauwt

met grote klauwen

blijf je trouw

aan wat ooit was

zoek je

uit alle macht

naar houvast

verbijt je hete tranen

vervangen

door een wankele lach

wat doe je

als twijfel heerst

je voelt en weet

dat het te laat is

toch zoekt naar betekenis

naar de snik

die er niet is

die niet meer zal komen

die hij niet

aan jou zal tonen

verder dan

verloren dromen

is hij in de toekomst

zonder jou...

Leeftijdslabel

Sun, 22 Jan 2023 11:30:00 GMT

En hoe oud was hij? Hoe oud was zij?
Het valt mij al jaren op dat dit dè vraag der vragen is bij een condoleance.

Het is de eerste vraag die in gedachten, of hardop gesteld wordt, nadat je iemand een hand geeft.
De hand die eigenlijk bedoeld is als een hart onder de riem, maar soms als een steek in de rug voelt. De ander wil medeleven tonen, maar door deze vraag verworden lieve intenties een oordeel.

"Hoe oud was hij?"

De gemeende interesse wordt plotsklaps weggevaagd door een goedbedoelde, maar onbeduidende vraag. De ontvangen empathie verliest aan kracht.

"Negen en zeventig."

En dan? Wat zeg de ander daarna? Wat denkt hij of zij?

"Ooooooh, maar dan is het toch niet erg? Dan mag het ook toch? Dat is toch een mooie leeftijd om te sterven? Dan heeft hij toch een lang leven achter de rug?"

Als aanhanger van ons huidige regeringbeleid hoor je zo iemand denken: "dat werd dan ook eens tijd! Zo'n oudje kost teveel. Mijn zorgpremie wordt veel te hoog!" De regering heeft immers ook een beleid, waarbij natuurlijke selectie hoog in het vaandel staat. Dure operaties op hogere leeftijd doen we dus niet meer. De risico's zijn hoger dan de potentiële (kortdurige) baten, dus ome Henk van tachtig jaar heeft pech.

Dit is een gemakkelijke en bijna logische gedachtegang. Tenminste, als het geen geliefde uit eigen kring betreft.

Terug naar die ene vraag der vragen. Waaraan voorbij gegaan wordt is jouw relatie tot de overledene. Wat hij/zij voor jou betekende. Hoe groot het verlies is. Hoezeer het gemis aan je vreet. Natuurlijk is het anders als een kind van zeven overlijd of een moeder van twee en negentig. Verstandelijk weet je dat het eerste tegennatuurlijk en wreder is dan het tweede.

Het hart van de zoon van de twee en negentig jarige moeder vertelt hem dat het geen moer uit maakt. Aan een persoonlijk verlies kun je geen leeftijd hangen.

Een vraag naar leeftijd heeft niets, maar dan ook helemaal niets te maken met het rouwproces, het verlies van een geliefd iemand, een intieme vriend, een onmisbare moeder. Hoe oud je zelf ook bent, hoe oud de verloren gegane ziel ook is, het blijft een keihard, definitief afscheid. Nooit meer een knuffel, bemoedigend woord, kopje thee, samen babbelen.

Er is alleen gemis. Intiem gemis. Donder op met je leeftijdslabel!

Over een hele tijd kun je weer logisch denken, weet je dat het erbij hoort. Maar nu nog niet.
Afscheid kan mooi zijn, waardig en intiem, maar ook rauw, onverwachts en hartverscheurend.
Een permanente breuk van je hart.

Het is zwaar om het condoleance gesprek te moeten aangaan. Meestal weten we niet wat we moeten zeggen om de ander te troosten, weten we ons geen houding te geven bij de aanblik van rouw. Het gaat er echter niet zozeer om dàt je iets zegt, maar dat de ander zich gesteund en begrepen voelt. Het is geen schande om te prevelen "ik weet niet zo goed wat te zeggen."

Een stevige hand, warme knuffel of indringende blik van mededogen kan ook genoeg zijn.

Woorden zijn soms overbodig, maar àls we iets willen zeggen, vraag dan niet meteen naar de leeftijd. Zeg iets in de trant van...

"Heel veel sterkte gewenst in deze moeilijke tijd."

"Hopelijk vind je troost in mooie herinneringen."

"Heb je iets nodig?" "Kan ik iets voor je doen?"

"Ik vind het heel erg voor je, wat moet het zwaar voor jou zijn."

"Je vader was een geliefde collega op het werk."

Of het simpele "ik ben er voor je als je mij nodig hebt."

Wil je het helemaal met een zwart lintje afmaken, vraag dan over een tijdje nog eens hoe het gaat.

Dan komt medeleven pas ècht oprecht over.

Vaak wordt dit vergeten, want het leven gaat door.

Ook dat is een natuurlijk proces.

Maar dat weet je pas als het gemis is verworden tot een liefdevolle herinnering.

Spiegeltje spiegeltje aan de wand

Sun, 15 Jan 2023 13:21:21 GMT

Bij binnenkomst bleek dat de trainster zich goed voorbereid had middels kleine spiegeltjes op de tafeltjes, gelamineerde kaartjes en een mooie powerpoint presentatie. Van alles had ik mij voorgesteld bij deze work-shop "Leren van je leerlingen."

In onderwijsland word je doodgegooid met allerlei nascholingen. Ik begrijp de insteek heus wel. Je moet je als professional, net als de leerling, verder ontwikkelen, met de tijd meegaan en een open vizier houden. Om het kostenplaatje te drukken wordt vaak gebruik gemaakt van interne organisatie trainingen. Soms gaat dat goed. Vaak niet. Dat ligt niet alleen aan de trainer overigens. Tijdens zo'n training wijkt de doelgroep docent als publiek niet veel af van een lastige leerling met concentratieproblemen.
Dat ligt weer niet alleen aan de docent. Het "moetje" is veelal na een lange werkdag en de onderwerpen lijken aan te sluiten bij de realiteit, maar doen dit dan toch weer niet of missen de vertaalslag naar de praktijk. Dus zit je daar met een "wat moet ik hier morgen mee?" kater.

Terug naar het "leren van je leerlingen." Achteraf bezien had ik beter naar de work-shop virtuele realiteit kunnen gaan, want behoefte aan een alternatieve werkelijkheid had ik wel. Met de beste bedoelingen stond de vriendelijke trainingsmevrouw bevlogen te praten over "spiegelen." Het ging echter niet om het spiegelen van leerling gedrag naar de docent in de rol van pedagoog of didacticus. Nee, de kern van de boodschap was "wat jou raakt in het gedrag van de leerling, kun je herleiden naar jou als professional op persoonlijk vlak."

Bij de kennismakingsronde moesten we een gelamineerd kaartje met afbeeldingen op gevoel uitkiezen. Als ik er een met de afbeelding van chocolade of George Clooney had gelegen, was ik iets dichter bij mijn gevoel gekomen. Bij het bespreken van ieders kaartje bleek het echter te gaan om de link tussen de afbeelding, jouw gevoel, maar dan in je tìenerjaren! Huh? Had je dit niet beter van te voren kunnen zeggen? Dan had ik een afbeelding van een ijzerwarenhandel gekozen (beugel, bril en rolstoel).

Bij mij aangekomen kon ik heus wel iets Freudiaans analyseren over een voor mij onbeduidend kaartje. Ik bedoel, dat kan ik ook over een banaan, maar gelukkig redde een llieftallige collega mij door het hooghouden van haar kaartje met hierop een vurige rossige meid. Ik flapte als Ginger eruit: "nou, vroeger werd ik veel gepest, maar ik heb er niets aan overgehouden", hahaha.

Klaar.

Trauma verwerkt.

Mag ik gaan?

Vervolgens werd gevraagd om met kernwoorden iets op te schrijven over een naar jouw idee perfecte leerling (doorzetter, vrolijk, aardig voor anderen) en een 'bloed onder je nagel leerling' (discussie aangaan, kort lontje, uitdagend gedrag).
We moesten met snorkel op heel snel, heel diep gaan door te kijken wat deze woorden met ons als persoon te maken had. Want, "wat je raakt bij die leerling, zei iets over jezelf."

Qué?!

Natuurlijk sloten de superlatieven naadloos aan bij mijn karakter en was het spiegelen hiermee in volledige cohesie met de opdracht, maar herkende ik de negatieve zaken van de leerling in mijzelf? Niente! Als docent kùn je betrokken raken, geroerd zijn en empathie tonen, maar dat wil niet meteen zeggen dat als je iets observeert en constateert bij een leerling, dit een onverwerkt trauma bij jezelf is. "Tet's total otter cook", zou onze Louis zeggen.

Tergend langzaam liep de lieve mevrouw iedere kandidaat af en evalueerde de kernwoorden. Bij mij aangekomen kwam het over als een geforceerde, gedwongen psychologische banksessie. Mijn nonsens radar liet het echter niet toe. Wroeten waar het niet zit, werkt niet voor mij.

Op een beleefde manier gaf ik aan "ik kan hier niets mee", "ik begrijp het doel van deze oefening niet." De trainster lachte en suste gerustgesteld dat dàt natuurlijk ook kon.
Mijn gevoel van "WHAT THE PIEEEP, DOE IK HIER IN GODSNAAM!", maar dan verpakt met een zalvend lintje mocht er gelukkig zijn van haar.

Voor volgende week heb ik mij aangemeld voor de work-shop "gereformeerd bakken met twee linkerhanden."

Ik ben benieuwd.

Goede Voornemens 2030

Sun, 01 Jan 2023 19:24:22 GMT

Meestal gaan goede voornemens over afvallen en gezonde voeding. Lief zijn voor lichaam en geest. Wat het hele jaar niet gelukt is, nemen we ons wederom op oudejaarsavond stellig voor als doel voor het nieuwe jaar. Wat het hele jaar niet gelukt is, nemen we ons voor terwijl de wafels, oliebollen, de champagne, borrelnootjes, bittergarnituur, bier en wijn op tafel staan.

Stiekem denk ik dat goede voornemens slechts een slap excuus zijn om voor de laatste keer alles wat niet mag naar binnen te proppen en je volledig plat te zuipen. Want… morgen gaan we toch beginnen! Maar ja, morgen is nieuwjaarsdag, dus dat is een uitzondering. Op nieuwjaarsdag vieren we het nieuwe jaar met familie... en gebak. Dus starten we "tweede nieuwjaarsdag."

Alhoewel, zoals altijd hebben we teveel eten in huis gehaald dat gaat bederven. Die wafels en oliebollen zijn te duur om weg te gooien. De flessen moeten leeg. Dan kunnen we net zo goed nog even proppen tot maandag.

Maandag is dan toch echt de grens!

Nou ja, geen keiharde grens. Want als we gaan beginnen, doen we het ook voor het echie! Dus moeten er eerst gezonde boodschappen in huis gehaald worden en wil je als fanaat niets ongezonds meer in huis hebben. Om duurzaam je eetgewoontes te veranderen en nachtelijke schansspringen te voorkomen, moeten culinaire verleidingen de deur uit. Ieder afvalprogramma begint met het afschuimen van de keukenkastjes, koelkast, diepvries en verborgen plekken. Want in de hoekjes zitten de koekjes zeggen ze altijd.

Echter is anno 21ste eeuw alles in een grijze zak in de container dumpen een doodzonde! Wat dan? Reeds geopende producten kun je niet aan de voedselbank schenken. Dus mag je in Januari nog even de tijd nemen om de producten geheel verantwoord te verorberen. Hoezee voor het verkleinen van onze “foot print.”

Kijk, dan is het Februari. Een nieuwe maand, een nieuwe kans! DAN gaat het toch gebeuren jongens!

Tja... in Februari en Maart neemt de carnavals hysterie toe! We weten allemaal dat feestjes en in carnavalspakje met een zuur gezicht op een selderijstengel staan knagen, niet werkt. Misschien kunt je de volgende ochtend fris en fruitig een uurtje joggen, maar dit is contradictio in traditio.

Nee, bij carnaval hoort drinken, doorzakken. Friet, shoarma, een broodje bakpao of "kerboet" als beschermende bodem. Gaat de carnavalist calorie inname compenseren door calorie verbranding? Zes biertjes werk je namelijk niet weg met wat gehos en een polonaise. Zes biertjes betekent ruim een uur op de hometrainer zwoegen.
Of denken de mannen calorieën te gaan verbranden door een potje punniken onder de bedlakens? Want hoe hoog ze zich ook op de amoureuze ladder schatten in beschonken toestand, de ouweheer dronken, de jongeheer dronken. Fransje junior reageert niet meer helder en hangt er nutteloos zwijgend bij.

Tip: wil Frans senior toch de Julio Iglesias uithangen, sop Fransje junior dan met z'n koppie in een kopje espresso. Zolang senior nog in een roes verkeerd, heb je als vrouw meer plezier van junior (heb ik van horen zeggen).

Terug naar de goede voornemens!

Waar het op neerkomt is dat de lente een prima moment is om te beginnen met een gezonde levensstijl. Velen zien April toch al als startpunt naar een “Summer proof” lichaam. Echter, kunnen je dat wel bereiken in een tijdsbestek van pak en beet twee maanden? Een crash dieet betekent immers vaak los vel en we willen wel strak blijven tijdens het afvallen.

Om los vel tegen te gaan werken extra kilo’s juist als natuurlijke Botox.

En wat als de trend van de zomer vol, rond en strak wordt in tegenstelling tot dun, gerimpeld en los?

Een goed excuus om dan toch ècht in het najaar te beginnen. Al weet iedereen dat afvallen tijdens de winterkost-, en feestmaanden pittig is.

Maar toch... toch zijn goede voornemens geen waardeloze beloften.
Goede voornemens geven blijk van goede intenties.
Om iets in positieve zin te veranderen.

Met die gedachte kijk ik uit naar 2030.

Een mooi overzichtelijk getal.

Een prima moment om te starten.

Wie doet dan met mij mee?

De Kerst nachtmis

Sun, 25 Dec 2022 11:38:13 GMT

Het is weer zover.

Klokslag tien uur 's avonds zitten we in de kerk voor de nachtmis.

Losgerukt van Netflix en de Iphone achterlatend betreed ik een wereld van serene rust.

"TING, TING!"

Meneer pastoor is 'in the house.' De congregatie herrijst vanuit de kerkbanken.

Ik aanschouw het geheel en laat de vertrouwde indrukken op mij inwerken. De krakende banken, de penetrante wierookgeur, het droge kuchje in de verte, het steels observeren en oordelen van de binnenlopende medemens, het onderling gefluister dat stiekem toch meer oren bereikt dan bedoeld. Lang leven de echo!

Vertrouwd is ook het mannenkoor dat met z'n deprimerende orgeltonen en onvaste stemmen een doemsfeer creëren vol Chrrristelijk schuldgevoel. De denderende klanken overschaduwen je gemoed en verzwaren je geest totdat je bent nedergedaald naar de catacomben van innerlijke zonden. Nee, vrolijk is zo'n mis niet.

Op mij heeft het echter een ander effect. Ik weet niet of het de opgelegde stilte is of het feit dat ik word geacht mij vroom te gedragen. M'n gedachten dwalen af naar het onmogelijke.

Zo om mij heen kijkend zie ik dat de kerk een PR bureau heeft ingeschakeld om nostalgie in ere te houden. De rotsvaste overtuiging van gelovigen valt of staat met eeuwenoude traditie. Verandering is een onwelkome gast in het huis des heren, dus om de schijn van oude gloriedagen hoog te houden en zoveel mogelijk gelovigen aan te trekken, zijn er bij iedere mis acteurs aanwezig. Zij worden betaald om de kerkbanken te vullen en murmelen op gezette tijden met pastoor mee. Ze zijn zo goed dat ik nauwlettend moet speuren om er een paar uit te pikken. Ik spot twee nep "kuchers" en ook een leidsman. Een John Wayne die de parochie leidt door als eerste te gaan staan en zitten. Immers heb ik, net als de anderen, geen idee wanneer zo'n moment aanbreekt.

Gehoorzaam en gedwee ondergaan we het ritueel van staan, zitten, prevelen, staan, zitten, knielen, zitten en lopen.

Overigens weet ik uit betrouwbare bron dat bijvoorbeeld een "kucher" twintig euro per mis krijgt, waarvan de helft tijdens de collecte afgedragen moet worden als stimulans voor de steelse blikken die op de collecteschaal geworpen worden. We zijn roomser dan de Paus, maar blijven een controlerend dorps volk.

Intussen prevel ik als vroom Katholiek meisje de gebeden mee. De jaren van keiharde training werpen z'n vruchten af. Uit de nevelen der jeugd openbaren de woorden zich en lepel ik het Onze Vader op, terwijl ik intussen een dropje in mijn mond stop. Ik verrek het namelijk om in die droge wierooklucht te gaan hoesten. Ik krijg er immers niet voor betaald.

Wanneer pastoor predikt over de liefde tussen de man en vrouw kijk ik angstvallig om mij heen. Er staat toch zeker iemand op die schande roept over deze bekrompen liefdesvisie?! Mannen kunnen toch ook van mannen houden? En panseksuelen van transgenders? Fursona's mogen toch zeker geiten knuffelen?

In deze setting is het nog geoorloofd zoiets te zeggen. Het dak valt niet naar beneden. Er is geen strijd. Niemand raakt gewond of komt in opstand.

Kreunend hijs ik me omhoog vanuit knielhouding om het bloed weer door mijn benen te laten stromen voor de communiegang. Ik zou nooit een goede non zijn.

Tijdens het stapvoets file geschuifel bedenk ik hoe handig die anderhalve meter afstand tijdens Corona was. Stel je voor dat degene voor jou net een flinke bonenschotel op heeft?

Dan is de stille wandelgang naar de hostie lang... erg lang. En ook minder stil.

Terwijl ik me bij de hostie afvraag of pastoors handen net zo rein als zijn geweten, passeer ik de biechtstoelen. Stiekem bedenk ik me wat pastoors vroeger aan zonden te horen kregen en of ze zich hierdoor bij thuiskomst geïnspireerd aan de maagd verlekkerden? O nee, wacht, dit is de Katholieke kerk!

De maagd bleef maagd, de misdienaars niet.

Zaaalig Kerstfeest!

Daten met collega's

Sun, 11 Dec 2022 14:06:33 GMT

Deze week was er tijdens de pauze ineens de vraag "zou je hèt met een collega 'doen'."

Met 'hèt doen' bedoelen we natuurlijk niet Tibetaans kleien, meer een liefdevolle uiting van 'aux naturel' kneden.

De vrouwen waren het er al snel over eens dat ze zo helemaal niet over mannelijke collega's dachten. Natuurlijk maak je qua uiterlijk en karakter onbewust onderscheid tussen een smakelijk hapje, een frivool speelmaatje of een uitgebluste, 'hang de spiegel maar binnenstebuiten op' type.

Ook in het onderwijs heb je allerlei soorten en smaakjes. Met de een heb je een betere klik dan de ander. Dat heeft vaak niets te maken met een kneedpartij, maar meer met een gemeenschappelijke interesse, overtuiging, beroepsmatige mening of gevoel voor humor.

Sowieso valt het in het onderwijs nog niet mee op je werkplek iemand aan de haak te slaan. Buiten de vraag of je dat ook moet willen. Ik ken verhalen van geliefden op de werkvloer die elkaar het leven zuur maakten net voor de scheiding. Daarin tegen ken ik ook koppels, waarvan je niet zou denken dat ze samen de afwas doen, laat staan de lakens 's avonds delen.

Voor het geval je wel een date op de werkvloer zoekt, loop je in het onderwijs tegen praktische zaken aan.

Allereerst zie je elkaar vrijwel niet. Je bent voor en na schooltijd en in de pauze bezig met werk, veelal in je lokaal. De luttele momenten dat je even ontspannen met collega's kunt kletsen, worden meestal gebruikt voor overleg of casuïstiek bespreking. Op een teambuilding dag moet je geluk hebben om in het activiteitengroepje van je romance te belanden. Lukt dat, dan nog is het de vraag of je lekkere collega het type is dat werk voor die dag kan loslaten om je diep in de ogen te kijken. Als je pech hebt, tref je het type dat blijft leuteren over vakinhoudelijke zaken, schoolplannen, of de nimmer kloppende taakbelasting. Bij zo'n type moet je meer moeite doen om hem of haar te verleiden. Parfum is te subtiel en voor diepe decolletés hebben wij met de huidige jongere modetrends blinde vlekken ontwikkeld. Alcohol erin gieten wil wel eens helpen.

Daarnaast valt het niet mee een geschikte plek te zoeken om stiekem af te spreken. Vroeger had je in oudere gebouwen sinistere, uitdagende nisjes, vergeten opbergruimtes of schemerige printhokken. Op vandaag moet alles transparant, open en met een schijnwerper erop. Steelse blikken, gestolen kussen, stiekeme kontkneepjes zijn verleden tijd.

Werk je in het basisonderwijs dan ben je als hetero vrouw de sjaak. Geen vent te bekennen in velden of wegen. Het basisonderwijs is als een vrouwengevangenis. Je moet noodgedwongen van smaakje veranderen als je wilt knabbelen onder werktijd. Als hetero man waan je je in een stoffige versie van Temptation Island, al is het zwembad wel vervangen voor een zandbak.

Vergrijzing als negatieve factor voor daten in het onderwijs. Moet ik dit nog uitleggen? Kan ik wel, maar doe het niet.

Verder geldt op kantoor het gezegde "macht erodeert", sorry "erotiseert." De machtspositie als verleiding. Nou, daar worden we in een educatief platgeslagen organisatie niet meer warm of koud van. In het onderwijs is er eerder sprake van "left-right" dan een "top-down" beleid. Vrijwel iedere docent is ook nog voorzitter, coördinator of leider van 't een of ander. Daarnaast zijn zelfsturende kernteams de laatste hippe trend, dus iedereen is verantwoordelijk. Iedereen is de baas.

Tja, de belangrijkste is misschien wel de "woke" maatschappij. We zijn collectief bang geworden voor "me too" taferelen en ongewenste sensualiteiten. Het belang van een onschuldige dubbelzinnige opmerking, een portie humor, een ondeugende por, of "ik ben er" arm om je schouder voor de werksfeer lijkt te zijn vergeten.

Mijn voorstel: iedere week loten we voor "het lekkertje van het team." Hij of zij wordt die week vogelvrij verklaard en mag geaaid en geknuffeld worden. Je voelt vanzelf of er dan een vonk overspringt. Nu zullen jullie allemaal een "nog niet in duizend jaar!" collega in gedachten hebben.

Geen probleem. Dan hangen we die week een brandweer kalender op!

Oer poessie

Sun, 27 Nov 2022 19:27:39 GMT

Ongetrimd en ongeschoren
ging aan haar een trend verloren
met 't bloeiende gras
en 't dichte struikgewas
had zij geen last van
fluitende flaporen

Verdronken geest

Sun, 20 Nov 2022 15:03:42 GMT

voor de eenzame dwaler

is geen pad onbemind

zoekend in gedachten

waar geluk het kruispunt vindt

als de echo weerkaatst

van 't hart naar de ziel

worden klanken gevonden

omklemt grotesk, heel fragiel

met de kringen in het water

reikt de brug de overkant

vindt de dwaler zichzelf terug

totdat hij weer in drijfzand strandt...

De vouwwas discussie

Sun, 13 Nov 2022 12:34:02 GMT

Een mooie zondag.

Klusje: de vouwwas.

Situatie: hij zit aan tafel en kijkt toe hoe zij vouwt.

Hij: "Tjonge, jij vouwt de was als de beste!"

Zij: "Hmmm, jij wil alleen maar onder de was vouwen uitkomen."

Hij: "Nee hoor, kijk eens hoe jij die handdoeken vouwt!"

Zij: "Nou ja, ze moeten toch in de kast passen, nietwaar?"

Hij: "Klopt, maar jij maakt zo’n mooie stapels."

Zij: "Tja, eigenlijk maakt het mij niets uit hoe ze in de kast liggen. Als ze maar in de kast komen."

Hij: “Uhuh"

Zij: “Hoezo?"

Hij: "Alsof het niet precies op jouw manier moet."

Zij: "Nee hoor, zolang de deur maar dicht kan."

Zijn mond gaat open en sluit weer zonder commentaar.

Zij: "Nu we het er toch over hebben. Weet jij welke handdoek waar hoort?"

Hij: "Wat bedoel je?"

Zij: "Nou ja, in de keuken, badkamer of bijkeuken?"

Hij: "Die je nu vouwt moet in de badkamer."

Zij: "Fout. De gerafelde handdoeken die bijna versleten zijn moeten in de bijkeuken."

Hij: "Oké."

Zij: "En deze?"

Hij: "Dat is er ook een voor de bijkeuken."

Zij: "Heeft die rafels dan?"

Hij zucht...

Zij: "Dit is een keukendoek."

Hij: "Hoe weet ik nou of dit een keuken handdoek of badkamerhanddoek is?"

Zij: "Dat zie je aan de kleur."

Hij: "De kleur?"

Zij: "Ja. Deze is licht blauw, dus komt die in de keuken. Licht blauw en grijs zijn de nieuwe handdoeken voor in de keuken."

Hij: "Maar we hebben toch ook andere kleuren in de keuken?"

Zij: "Klopt."

Stilte... vrouwenlogica.

Hij: "Waarom begin je opnieuw met vouwen?"

Zij: "De naad moet aan de binnenkant zitten."

Hij: "De naad?"

Zij: "Ja, zie je. Dit is de naad en die vouw je altijd naar binnen. Net zoals het beddenlaken."

Zijn ogen rollen.

Hij: "Serieus?!"

Zij grijpt in de wasmand.

Zij: "Tjonge, dit zijn nou niet bepaald sexy onderbroeken hè? Lijken net vlaggen."

Hij: "Moet dat dan?"

Zij: "Blijkbaar moeten wij vrouwen altijd het sexy ondergoed dragen en bij mannen gaat het om comfort?"

Hij: "Dan draag je toch geen ondergoed?"

Zij zucht...

Zij: "En als jij nu eens mijn ondergoed zou dragen?"

Hij: "Wat?!"

Zij: "Als vrouw kun je best gelukkig zijn als je de string achterstevoren draagt."

Hij trekt een blik van afschuw. "Dat gaat toch schuren?"

Zij: "Nou, dàt is dan het moment om het ondergoed uit te doen voor een 'blote kont jeans' dag."

Hij kijkt naar links en wordt afgeleid. "Wat doet die ene sok hier?"

Zij: "Dat moet jij weten. Jij hebt toch de droger leeggehaald? Trouwens. Ik heb het over "blote kont jeans" dag en jij begint over een sok?"

Hij grijpt naar de sok en kijkt aandachtig. "Waarom komen sokken altijd binnenstebuiten uit de droger?"

Zij: "Geen idee, het ondergoed en truien komen ook binnenstebuiten uit de droger."

Hij: "Ik draai in het vervolg alles binnenstebuiten voor het in de wasmachine gaat"

Zij: "Maar dan moet je ze toch evengoed een keer draaien?"

Hij: "Droog is gemakkelijker draaien dan nat."

Niks tegenin te brengen.

Hij: "Maar waar is die andere sok dan?"

Zij zucht weer...

Zij: "Waar dènk je dat de andere sok ligt?"

Hij: "Hoe moet ik dat weten?"

Zij: "Nou, het zijn geen mysterieuze plekken waar de sok kan liggen, toch?"

Hij: "Geen idee."

Lees: ik heb wel een idee, maar geen zin om op te staan.

Zij: "De droger misschien?"

Hij: "Daar ligt het zeker niet."

Zij: "De wasmachine dan?"

Hij: "Laat maar, ik heb nog drie verdwaalde sokken in de la. Eén daarvan past wel daarbij."

Zij: "Of je kijkt nù even in de wasmachine!"

Zucht... (slof, slof...)

Zij roept na. "Wel bukken hè?!"

Hij: "Wat?"

Zij: "Je moet je wel bukken en even de trommel laten draaien!"

...

P.S. Laatste update: er liggen nu 4 verdwaalde sokken in de lade.

Sauna

Sun, 06 Nov 2022 10:58:08 GMT

in alle vormen en alle maten

klein gevormd of groot geschapen

staand en hangend, recht of krom

bungelend, deinend

links of rechtsom

veel of weinig

een Louis Vuitton of zadeltas

grapefruits, theezakjes

'n piekje of zendmast

fris en heel fruitig

stevig in de grondlak

gerimpeld en zuinig

'n aanbouw met afdak

'n oerwoud of haagje

gekleurd, "ge-ladyshaved"

kippenvel of behaaglijk

frigide nicht of regelneef

pin ups, siliconen

pronkend in parmantige groet

buigen vol respect

bij littekens van "overlevers moed"

ieder draagt z'n eigen velletje

vrij van elk censuur

wees trots op wat je hebt

de kracht van ieder figuur

'n dagje sauna opent je ogen

zet je naaktheid in perspectief

vergelijken is totaal onzinnig

schoonheid is "in the eye of the beholder"

en gelukkig maar relatief...

De Flex Werk Plek

Sun, 30 Oct 2022 13:00:33 GMT

In het onderwijs worden nieuwe gebouwen ingericht met flexibele werkplekken. Het sterk achterhaalde idee klinkt als de tippelzone van een straat prostituee die tenminste een vaste lantaarnpaal als werkplek heeft.

De docent scharrelt in de open ruimte rond, op zoek naar zijn favoriete lantaarnpaal. Dé paal waar het werklicht goed is, schaduw de wallen onder de ogen verhult en er rust is om voor de klant te werken. De plek om zaken 'af te werken.'

Iemand met een kantoorbaan heeft bedacht dat dit een briljant ontwerp is. Iemand die administratief werk doet en papier als klant heeft. Natuurlijk gaat het alleen maar om het besparende kostenplaatje, want een aparte werkplek voor iedere vakgroep is te duur. Dat dit zich op lange termijn gaat wreken en juist meer geld gaat kosten is niet relevant. De Flex Werk Plek wordt verkocht alsof het een verrijking gaat zijn tijdens ons dagelijks werk. Nuchtere docenten prikken door deze "halleluja" bubbel heen en realiseren zich ten volle wat hun te wachten staat.

Het is bekend dat er nadelen kleven aan dit concept.

Geluidsoverlast door open ruimtes en afleiding zijn twee grote risicofactoren voor overbelasting van het reeds overprikkelde brein. Wie dit niet gelooft loopt gewoon een weekje mee. Pubers zijn niet zo sereen in het wild. Met game console en headsets zijn ze thuis nog prima te knagen. Op school overstemmen jungle geluiden, een kakafonie aan roepende, schreeuwende, stoeiende jongelui. Om maar niet te spreken van luidruchtige collega's. Dit gaat op den duur irritaties geven en ten koste van de teambinding.

Natuurlijk kunnen gemetselde muurtjes in het gebouw ook niet meer. Nee, peperduur glas is het toverwoord. Want dat is hip, modern en past bij onze transparante maatschappij. We moeten zo transparant zijn dat we ons niet eens even ongegeneerd aan onze bevallige kont kunnen krabben als we jeuk hebben of ons gezicht op standje "ik heb een kut dag, laat-mij-met-rust!" kunnen zetten. Alles moet worden gezien, gehoord, ervaren. Met, bij, over en naast elkaar in een tijd, waarin AVG juist privacy promoot.

Het onderwijs werkt niet met papier. Het is mensenwerk met een kloppend hart. Met emoties en gemoedstoestanden. Met volwassenen en leerlingen met eigen karakters, gedragingen en behoeftes. Waar moet je naar toe als je even rustig met een leerling wil spreken? Of je hart wil luchten bij een collega? Ouders wil bellen over hun zoon of dochter? Lokalen zijn er te weinig, aangezien het gebouw berekend is op een sterke leerling daling ergens in de verre toekomst. Vergaderruimtes moeten van te voren gereserveerd worden. Openbare ruimtes zijn niet geschikt voor een privé gesprek.

Wat als je maar tien minuten tijd over hebt om bijvoorbeeld even je mail te checken tussen lessen door? (Zie vorige column over pauzes.) Vooraleer je alles hebt uitgestald en de werkplek op ergonomische wijze hebt ingesteld kun je weer inpakken. Dat laatste is sowieso een utopie. Met 'allemans' plekken lukt het je door tijdgebrek niet om ergonomisch te werken. Waar blijf je zonder vaste werkplek met je boeken, toetsen, nakijkwerk, ingeleverde werkstukken? O ja, daarvoor zijn de praktische trolley's aangeschaft. Echter is over het hoofd gezien dat iedere docent een kleine aanhangwagen nodig heeft. Zo'n trolley is als pleister plakken op een schotwond. Het werkt niet.

Daarbij wordt de trolley zo overladen dat de gezondheid overbelast wordt door het trap op, trap af gesjouw. De lift nemen is in tegenstrijd met de 10.000 geadviseerde stappen per dag. Daaaag duurzame inzetbaarheid!

Vitaliteit hoeft niet veel geld te kosten!

Denk klein, neutrale kleuren en lounge muziek. Serene, tranquille docentenkamers en werkruimtes. Dàt is pas zen! Even alles loslaten. Niets zien. Niets horen. Je geest tot rust laten komen. Opladen in isolatie om vervolgens met een glimlach terug te keren naar de jungle.

Ik had het mis.

Wij zijn geen Rambo of Rocky, maar de educatieve prostituees van de maatschappij!

Breed inzetbaar!

Geld verdienend met de mond.

En gehecht aan een eigen (af)werkplek.

De erger trien

Sun, 16 Oct 2022 19:08:11 GMT

"Jij kunt je, net als ik, ook ergeren aan niks hè?", zei een vriendin laatst tegen mij.

Nou loop ik niet als een blij ei door het leven, maar om te zeggen dat ik met een donker gekleurde bril door het leven ga, is ook ver bezijden de waarheid. Mijn glas is echt wel half vol en geluksmomentjes ervaar ik in de meest simpele dingen.

Ik ken ook mensen wiens glas immer vol en schoon is, die fluitend door het leven gaan, waarbij het levenspad met rozenblaadjes bedekt lijkt. Tenminste, dat pretenderen ze.

Kijk, ik ben eerlijk. Soms is het leven kut en zijn er kleine ergernissen. Gewoon even lekker mopperen en niet, zoals zoveel vrouwen, alles opkroppen om het later op een onverwacht, niet gerelateerd moment in een en al verwijt uit te storten.

Mopperen kan juist enorm opluchten. Druk maken om kleine dingen, hoeft niet te betekenen dat je een zinloos leven leidt. Het is juist in balans. Kleine ergernissen halen de blues uit je brein en verfrist en zuivert, net als een huilbui kan doen. Weg met de vertroebeling en open staan voor geluk.

Zo nadenkend over haar opmerking, klopt het dat ik mij soms heerlijk kan opfokken om niks.
Ben ik overgevoelig? Overprikkeld? Ben ik als roodharige te gepassioneerd of temperamentvol? Trek ik mij te zeer de ellende van de wereld aan, waardoor de draagkracht minder (lees, het lontje korter) wordt? Kan ik niet tegen onrecht? Heb ik geen tijd voor onzin?

Of maken kleine ergernissen mij gewoon vrouw? Dit laatste betwijfel ik. Nou ja, niet dat ik geen vrouw ben (nog zo'n irritant iets, niet en geen in dezelfde zin), maar soms begrijp ik ergernissen van vrouwen niet. Waarom zou ik de wc bril niet voor de man omhoog doen? Waarom is borsthaar "jakkes?" Sta je ook te kokhalzen als je je oksels of benen scheert?
Waarom is het zo'n onoverkomelijk probleem als hij de handdoeken niet vouwt zoals jij dat wil? Koop een ander rekje. Je man gedraagt zich als een kleuter? Zijg neer voor zijn voeten in aanbidding, want wie wil nou een droogkloot in de relatie? Start dat kussengevecht! De laatst gehoorde klacht; "hij geeft mij dezelfde bloemen op onze trouwdag als het wekelijks boeketje." Ik - zeg - niks!

Overigens erger ik mij dan weer aan deze vrouwen, dus de cirkel is rond.

Nog een ergernisje. "Small talk" bij de kapper of schoonheidsspecialiste. Lullen om niks. Buiten het feit dat ik het volstrekt nutteloos vind mijn hart uit te storten bij een vreemde, is het zo dat vele vrouwen echt niet kunnen multi-tasken! Zo'n kwebbelmuts die tijdens het waxen na het aanbrengen van de warme hars beide handen als doventaal inzet, terwijl ik alleen maar denk: "trek nou aan dat lapje trut!" "Trekken!" "NU!"

De standaard vragen met minder gelaagdheid in dan 'n bakje Tiramisu. Of je "lekker" vrij bent? Hoe het weer is? Of je op vakantie gaat, Waarheen? Met wie? Hoe lang?

Nog een hekelpunt.

Verjaardagen, ofwel legitieme kruisverhoorfeestjes. Niet allemaal hoor. Alleen de verplichte interventies, waarbij een familielid, die je een jaar niet gezien hebt, naast je komt zitten met een nieuwsgierige glimlach. Terwijl de lippen zich begerig tuiten voor de vlaai wordt tevens de vraag der vragen gesteld. "En? Hoe gaat het nog met je?" Pardon? Je wil een heel jaar samengevat? Dacht het niet! Of je bent actief onderdeel van mijn leven en dan weet je het antwoord al. Of niet en mis ik de intrinsieke impuls ook maar iets uit de doeken te doen .

Welke ergernis hebben we nog?

O ja, is er werkelijk geen andere plek op de wereld om je beslommeringen te bespreken dan het gangpad van de supermarkt, het midden van een zwembad of op de parkeerplaats? Mijn brein komt dan in destructie modus en wil zoveel en zo snel mogelijk poppetjes om zeep helpen op de meest creatieve wijze. In mijn hoofd tel ik de mensen die ik raak met m'n karretje, benen of auto. Met badmuts, ouder dan 34 en blond haar is een bonus punt.

Nee, dan het verkeer. Een lang gekoesterde wens is een James Bond auto met herlaadbare raketten aan de voorzijde om suffe mutsen van de autoweg te knallen die inhalen onder het snelheidslimiet! En waarom gebruiken mensen die verrekte invoegstroom niet zoals het hoort?! Die linkerstrook is in 't leven geroepen om te gebruiken, niet te blokkeren! Nee, je hoeft geen aso move uit te halen door je met een rotsnelheid er tussen te proppen, maar om als een recalcitrantie koe blöd aan het begin van de invoegstrook te blijven staan?

Wat nog?

Mensen die hardop telefoneren. Ik vind dat ik dan actief mag meedoen, mijn mening moet geven of op z'n minst mag vragen "waarover WE aan het praten zijn." Als dit namelijk niet de bedoeling is, snap ik de reden van luchtvervuiling niet.

Bijna klaar...

Dé zomer ergernis. Onzekere motorrijders die bij het stoplicht continu gas geven.
"VRRROEM!" "VRRROEM, VROOOEM!" Ja, we hebben je gehoord... en gezien. Wellicht een 21 eeuws gevalletje van het Napoleoncomplex op de ijzeren ros? Is gas geven nodig uit angst dat straks de motor afslaat bij groen? Of zitten de leren broekjes zo strak dat de naar adem snakkende piemeltjes met iedere extra "VRRROEM!" even wakker geschud moeten worden met een testosteron piekje?

Nog eentje dan...

'Soft close' deurtjes! Niets is minder geloofwaardig dan wanneer je bij een ruzie even wil laten blijken hoe boos je bent en het deurtje zichzelf met een knipoog sluit, "ik doe het zelf wel even lieverd, jij bent nu te boos."

Zo dat lucht enorm op!

Hoe het met mij gaat?

Stukken beter nu.

En met u?

Hemeltjelief, wat doet u nu!

Sun, 09 Oct 2022 17:01:23 GMT

In deze tijd is het apart of misschien wel doorgewoon dat je extra hulptroepen inschakelt als je behoefte hebt aan fysiek contact. Gewoon, via een belletje. Van te voren geen gedoe met moeilijke vragen over wel of geen Corona klachten, maar langskomen. Tarief: € 95,00 per half uur.

Snel verdiend hoor ik u denken. Misschien wel ja, maar ik heb het er graag voor over. De g ê ne voorbij is de nood hoog en de redding nabij!

Zoals gebruikelijk is er van te voren een kort gesprek. Even in kaart brengen wat de behoeftes zijn, op welke specifieke plekken verlichting moet komen en een terugblik op de vorige sessie. Heb ik toen naweeën ervaren? Deed het ergens pijn? Eerlijk gezegd let ik daar nooit op. De bezoekjes zijn altijd dusdanig heftig dat ik in een compleet andere mentale staat naar huis rijd. Ook het verplichte half uurtje op de bank liggen om bij te komen en mijn lichaam rust te gunnen doe ik zelden.

Vooraf wordt overigens altijd netjes afgestemd waar het fysiek contact deze keer gaat plaatsvinden. Geen verrassingen of spontane acties, maar op een skelet de plekken aanwijzen. Het is wellicht niet het meest prikkelende voorspel, maar goed. Het gaat er om dat je voorbereid wordt op de daad die gaat komen. Dat kan op een sensuele wijze, maar dus ook praktisch. Een daadkrachtige man van weinig woorden. Prima.
Als een gentleman vertelt hij tijdens het aanwijzen tevens wat hij allemaal van plan is. Wat hij met mij gaat doen. En dat is niet misselijk. Dat is veel. Uit ervaring weet ik dat hij veel specialisaties heeft. Die vijf en negentig euro gaan per slot van rekening niet naar de melkboer.

Na het gesprek gaat het dan toch echt gebeuren. Alles gaat, op één kledingsstuk na, uit en ik mag alvast een liggende houding aannemen. Vrome handjes bedekken de eerste minuten de vrouwelijke rondingen, want ook al is het niet mijn eerste keer, het blijft onwennig.
Het begint altijd met het nodige por en duwwerk, gecombineerd met strijkbewegingen. Vervolgens volgt het standaard verzoek "spreid je benen maar." Ik doe wat gevraagd wordt, maar spannend vind ik het wel! Er rest mij niets anders dan volledige overgave aan hem. Luisteren naar de connaisseur en commando's opvolgen. Voor een stier geen gemakkelijke opgave, maar hij weet hoe om te gaan met mijn type vrouw! Jezus mina wat heeft die man een talent! Ik weet niet wie harder werkt. Hij voor het geld of ik voor verlichting!

In rap tempo laat hij mij alle hoeken van het kussen zien! Ik buk, draai, rol op m'n buik, dan weer op m'n rug, ga in foetushouding liggen, terwijl ik in de tussentijd probeer mijn rondvliegende appeltjes te bedekken. Gelukkig is het kussen waar ik op lig van plastic, dus lekker hygiënischer. Per slot van rekening ben ik niet zijn enige klant, want hij is goed. Erg goed. Zo ook nu. Zoals altijd. Zo goed dat ik het wachten vooraf tot ik aan de beurt ben voor lief neem.
Onvermoeibaar gaat hij door. Hier en daar moet ik wel een handje helpen, maar dat vind ik niet erg. Het moet immers van beide kanten komen, toch?

Uitgeput, maar in pure staat van verlichting schraap ik mijzelf na afloop bijeen en kleed me aan.
Een beetje wankel op m'n benen loop ik naar buiten met zijn streng advies nadenderend in mijn oren. "Thuis eerst een half uur gaan liggen om bij te komen!"
Volgens mij heb ik bevestigend geknikt, maar dat weet ik niet meer zeker. In een roes knik ik naar de volgende klant en rij naar huis.

Over 2 maanden ga ik weer naar hem toe.

Zijn naam vertel ik niet.

Ik hou 'm lekker voor mijzelf.

Ik geef slechts één tip aan de mannen.

Wordt orthomanueel arts!

De vrouwen staan voor je in de rij!

Onderwijs en pauzes

Sun, 02 Oct 2022 10:35:46 GMT

Een hypocritische titel. Immers, de titel doet voorwenden alsof pauzes in het onderwijs ook daadwerkelijk bestaan, terwijl de praktijk een tegenstrijdig beeld laat zien.

Voor iedereen die overtuigd is van het feit dat onderwijsmensen teveel vakanties hebben, het volgende. Mensen die niet in het onderwijs werken en "heb jij alweer vakantie" zeggen zijn immers òf jaloers, dom of hebben echt geen weet van de werkelijkheid.

Natuurlijk zijn er andere banen met een vergelijkbare moeilijkheidsgraad, hoge verantwoording en aanzienlijk stressgehalte. Die ook eenzelfde Rocky Balboa incasseringsvermogen vereisen. De zorg of hulpdiensten als politie of ambulance buiten beschouwing gelaten, kom je veelal uit bij het hogere segment van de bedrijfstak. Inherent hieraan een significant hoger salaris.

"Dan had je maar een ander beroep moeten kiezen!"
Klopt.

Toch mag de scheefgroei een stem hebben. Het zijn met name de "mensenwerk" banen die qua salaris achtergesteld worden. Leerkrachten vragen niet eens om salaris verhoging, maar werkdruk verlaging. Het streven naar "duurzame inzetbaarheid" staat in schril contrast met de dagelijkse realiteit. Voor de beelddenkers, stelt u zich de leerkracht als Rambo voor die door een Kärcher tegen de tegelmuur wordt gespoten. Protest is er zeker, maar dan wordt gewoon een waterkanon ingezet. De leerkracht schoon, het probleem opgelost. Voordat de doorgespietste trommelvliezen weer heel zijn, is er immers een effectiever algoritme voor de normjaartaak uitgevonden.

Het onderwijs is simpelweg geen beroep dat voor iedereen is weg gelegd als je kwaliteit en leerlingzorg hoog in het vaandel hebt staan. Of het nu gaat om de sprintjes die getrokken moeten worden van vakantie naar vakantie, het geduld, finesse en pedagogische ervaring om adequaat om te gaan met pubers en kritische ouders of simpelweg het gebrek aan pauzes.

Officieel hebben we drie pauzes op een dag. Een luxe ware het niet dat hier in de praktijk niets van terecht komt. De ochtend en middagpauze van een kwartier zijn een lachertje. Voordat je vanuit het lokaal de vakgroepkamer bereikt hebt om je spullen neer te leggen, je fruit te pakken of je blaas te legen (op het toilet dan, niet de vakgroepkamer), kun je je weer omdraaien. Even in de teamkamer zitten is helemaal een utopie.

Op papier heb je voor een gezellig onderonsje met collega's de lunchpauze van een half uur. Ook op papier zou dat je moment van rust kunnen zijn. Punt is echter dat je zonder overdrijven tien minuten kwijt bent om van lokaal naar je vakgroepkamer naar de teamkamer te lopen.
Mits geen collega of leerling je aanspreekt, je geen kopieerwerk of surveillancedienst hebt, iets moet doorgeven aan de onderwijsbalie of telefoontjes naar ouders moet plegen, zou je in principe nog twintig minuten over hebben.

Nou ja, maak daar maar tien minuten van. De "alle methodes, werkboeken, toetsen en laptop verzamelen, naar het lokaal lopen, opstarten en klaarstaan bij de deur om de leerling te begroeten" routine moet ook tijdens de pauze gebeuren.
Leerlingen mogen niet te laat komen, leerkrachten dus ook niet.

Als je geluk hebt is niemand je voor met kopieerwerk, anders komen er gemakkelijk vijf minuten bij om naar een andere kopieermachine te lopen. De tien minuten die je in theorie over kùnt hebben worden meestal benut om in de teamkamer ad hoc af te stemmen over een klas of leerling.

Als mentor ben je de Sjaak en word je vogelvrij verklaard. Eén stap in de teamkamer en frustrerende ervaringen, vragen en incidenten over jòuw klas en jòuw leerling vergallen je eetlust. Bij positieve geluiden blijft je bammetje evengoed onaangetast in de trommel, want het niet beleefd om met volle mond te praten.

Gelukkig zorgt het gejaagd gevoel wel voor een brok in je keel, dus met het "volle" gevoel zit het wel goed.

Nou zul je zeggen... jeetje! Da's toch niet te doen?

Dat klopt, dat is het ook eigenlijk niet.

En toch doen we het.

Iedere dag.

Wij zijn Rambo.

Ėn Rocky!

Niet - te - stoppen.

Onderwijs versus modebeeld

Sun, 25 Sep 2022 18:35:00 GMT

In het onderwijs leren wij de kleuters de anatomie van de mens door het liedje:

"Hoooofd, schouders, knie en teen, knie en teen
Hoooofd, schouders, knie en teen, knie en teen
Oren, ogen, púntje van je neus
Hoofd en schouders, knie en teen, knie en teen"

Niks aan de hand zou u zeggen, ware het niet dat dit een hopelijk achterhaalde interpretatie van de werkelijkheid is. Prima dat een kleutertje leert waar zijn oortjes en neusje zitten. Belangrijk, daar hij dan tijdens de tienerjaren weet waar hij een kilo ijzer kwijt kan of als twintiger inzicht heeft waar de meeste ruimte is voor tattoos.

Willen we kleuters echter goed voorbereiden op de puberjaren, zullen we het liedje moeten aanpassen. Immers verschuift de aandacht van het naïef knietje naar onvervalste promotie voor alle ronde, uitstekende, in het oog springende blubber content.

Mijn voorstel?

"Booorsten, billen, buik en been, buik en been

Booorsten, billen, buik en been, buik en been

Croptops, topjes, diép decolleté

Booorsten, billen, buik en been, buik en been"

Ga er als leerkracht maar aan staan. Half ontblote torso's is schijnbaar (niet blijkbaar) de maatschappelijke norm, dùs moeten wij niet zo preuts zijn. Het is een lastige kwestie, dus bedekken we het met de mantel der fatalisme. We negeren daarbij het feit dat het vrouwelijk geslacht steeds jonger in de rijpheidsfase komt. Een brugpieper met cup -A is verleden tijd. We kennen allemaal meiden die met 12 of 13 jaar zeer goed weten hoe zich te kleden om eruit te zien als een 17 jarige. Wulpse rondingen in een strakke crop top of een decolleté waar de Grand Canyon jaloers op is.

Mijns inziens een gevaarlijke ontwikkeling, gezien het "me-too" tijdperk waarin we leven. Als mannelijke of vrouwelijke leerkracht loop je een verhoogd risico om in een zeer penibele situatie terecht te komen. Eentje die je reputatie en carrière schade kan toebrengen. O wee als jouw ogen zich tijdens de les per ongeluk richten op pontificaal aanwezige uitsteeksels!

Tieners zijn op vandaag zeer goed gebekt en huiveren niet om ongenuanceerd en ongefundeerd, zonder enig benul van consequentie, een leraar voor viezerik of erger uit te maken. "Vind je zeker lekker om naar te kijken hè?" De macht ligt bij hen die het hards roepen en handig zijn in social media. Een groepje meiden erom heen die het woord verspreiden en de media heeft weer een smeuïg verhaal. Einde loopbaan.

In het onderwijs hebben we een pedagogische taak. We worden geacht de jeugd normen en waarden bij te leren, goed en fout, oorzaak en gevolg. Waar staan we dan met kledingvoorschriften? Om sociale polarisatie in deze "woke" samenleving tegen te gaan, zou invoering van schooluniformen geen slecht idee zijn. We weten immers dat de hersenen van jongeren pas volgroeid zijn tussen de 20 en 25 jaar. Iedere ouder weet dat je keuzes moet maken voor een kind vanaf de geboorte, hen moet beschermen, bij moet brengen wat wel en niet kan.
Net zo min als een 4 jarige kan inschatten dat het niet goed voor zijn gezondheid en ontwikkeling is om iedere dag Mc. Donalds te eten, zo kan een 12 tot 16 jarige ook niet inschatten wat de gevolgen zijn van hetgeen hij of zij uitdraagt en roept.

Gelukkig gaan we nu de koude seizoenen in. Al zal het mij niks verbazen als jongedames in croptops naar school komen met daarover heen een dikke winterjas met dure bontkraag. Ga daar maar eens de discussie over aan! Vraag je de winterjas uit de doen in de klas, ben je op z'n best een lastig kutwijf op z'n slechts een 'pervert' die een telefoontje van moeder kan verwachten.

Wat is de maatstaf? Wie bepaalt die?

Indien wij slaafs blijven volgen in plaats van leiden hebben we in de toekomst leerlingen op school die geen kleding willen dragen, maar fervent aanhanger zijn van "body paint."
"Maar mevrouw, wat zeurt u nu! Alles is toch bedekt?"

Iedereen mag zijn zoals hij, zij of het denkt te willen zijn toch?

En als iedereen het doet?

Conservatieve groet

De kofferbak verkoop

Sun, 18 Sep 2022 10:51:44 GMT

In Amerika hebben ze een gezegde "try to put ten pounds of crap in a five pound bag."

Of te wel je probeert tien pond aan zooi in een vijf pond plastic tas te stouwen.

Zo voelde het in ieder geval toen ik de klep van de auto voorzichtig dichtdeed. De hele achterbank en kofferbakruimte was volgepropt met spullen voor de verkoop. Ieder hoekje, gaatje, gleufje en kier gevuld tot aan het plafond. De achterruit kon ik als bestuurder niet eens meer zien.

Een maand van te voren had ik dé grote opruim gedaan in en rondom huis. Nu ruim ik wel vaker grondig op, maar dit was het summum der opruimdriften! Alles werd onder de loep genomen. Een jaar niet gebruikt? Hoppakee, op de stapel. Een jaar niet gemist? Zonder pardon de deur uit! Ik vroeg mij af hoe ik überhaupt aan al deze spullen gekomen ben. Ik ben verre van een verzamelaar en vrij zuinig qua aankoop. Ook hanteer ik het beleid "iets geërfd, iets de deur uit." Komt er een Tupperware bakje van moeders erbij, dan vliegt er ook iets de deur uit. Mijn kelder producten staan doodsangsten uit als ze mij van de trap horen komen. Van wie uit de gelederen moeten we nu afscheid nemen?

In ieder geval had ik genoeg spul verzameld voor de verkoop. Online vlotte het iets minder, dus ging ik overstag na het zien van de kofferbak verkoop folder. Maagdelijk enthousiast sleepte ik het spul, dat van de kelder naar het tuinhuisje was verplaatst, weer van het tuinhuisje naar de auto. Je moet er wat voor over hebben en daarbij... het zou een geweldige verkoop worden!
Grotendeels modern, vaak nieuw spul of in ieder geval "in" en aantrekkelijk voor de ander.

Op het terrein aangekomen deed ik voorzichtig de autodeuren open. Helaas ging het toch fout. De zwaartekracht won het van mijn reactievermogen. Zul je altijd hebben. Jaren ongedeerd en veilig op zolder gestaan en nu wil je het verkopen sneuvelt het!

Terwijl ik het zeil op de grond legde, keek ik om mij heen naar de concurrentie. Ik was een zware amateur onder de professionals. Jezus mina, fanatiekelingen die niet uit eenmalige noodzaak allerlei meuk aanboden, maar er hun weekend hobby van hadden gemaakt. Droogrekken, vouwbare tafels, uitschuifbare rekken, aanhangwagens, openslaande deuren van busjes, campingstoelen, giga vloerzeilen en kraampjes. Ik was met m'n auto en zeiltje duidelijk geen ervaringsdeskundige!

Opnieuw werd al het spul weer uit de auto gehaald en op het zeil gelegd. Vervolgens werd alles nog een paar keer gereorganiseerd, waardoor ik ieder item van opruim tot verkoop zeker 6 keer in handen had gehad.
De verkoop verliep in de ochtend vlotjes. Ik was echter verbijsterd over de bedragen! Voor een dubbeltje eerste rang zitten gold blijkbaar voor dit evenement. Snel stelde ik mijn verwachtingen bij, haalde overal de prijskaartjes vanaf en besloot het maar op mij af te laten komen.

Er werd gekeuveld, gegekt, oude bekenden begroet, bij gekletst en heerlijk gehandeld. Acht uur later stond ik echter verbaasd te kijken naar wat er nog over was. Zeker 60% moest weer terug in de auto. Hoe het in Godsvredesnaam mogelijk was dat de auto nà de verkoop voller leek dan bij aankomst vanochtend, ging mijn verstand te boven.

Lichtelijk teleurgesteld en moe reed ik naar huis en opende de kofferbakklep. Met een diepe zucht zonk de moed mij dieper dan diepst in de schoenen. Ik zou toch potdikke niet voor de zevende keer dat rot spul in mijn handen gaan hebben?!

Toen begreep ik ineens de meerwaarde van een vlooienmarkt!

Het gaat namelijk niet om de verkoop ter plekke. Het hele proces draait erom dat je emotioneel durft los te laten! Ont-spullen voor gevorderden. Om de gloeiende kleren dat ik niet nog eens àlles naar het tuinhuis terug ging sjouwen!

Ik pakte vier manden en ging recyclen. Wat vanochtend nog vijf euro "waard" was, ging rigoureus in de manden.

Weg met dat spul!

Dag meuk!

Goedenavond grijze container!

Hallo goede doelen!

Bonjour recycle bakken!

Heerlijk, opgeruimd staat netjes.

Opgeruimde groet!

Opstart van het schooljaar

Sun, 11 Sep 2022 16:29:10 GMT

Starten in het onderwijs na de zomervakantie is geen sinecure.

Je gaat van een relaxt "cocktail in de hangmat" vibe naar tempo Max Verstappen. De omschakeling is groot. Zeer groot. Aan het einde van dag twee is het vakantiegevoel weg en sta je vol adrenaline met vermoeide ogen verward te kijken bij de auto.

Herfstvakantie. Nog 6 weken...

Bij het ontbijt ontmoet je je favoriete collega's met een brede lach en welkoms knuffel.

De gedoog collega's krijgen een "aaah,... jij bent er ook weer... uhm, nou... hoi!"

Natuurlijk ben je opgelucht dat iedereen er weer is. Al was het maar vanwege het feit dat er geen lessen uitvallen en interne vervanging nodig is. Externe vervanging is namelijk een utopie.

Echter, voordat je aan schooldag 1 begint moet 's ochtends na het douchen een keuze worden gemaakt. Wordt het de gedegen oma-, opa onderbroek, een hipster of string?

Kies je voor een stevig fundament waar je op kunt vertrouwen, dat gezag uitstraalt en je niet afleidt? Ga je voor de gulden middenweg, een compromis met iets minder stof dat bij jouw visie en laverende aanpak binnen het onderwijs past? Of ga je voor het kekke flosdraadje dat je sexy zelfvertrouwen geeft en je out of the box laat denken?

Pensioen snuffelaars maakt het niets uit. Die ruiken vrijheid en komen zonder onderbroek. Zij starten in hun blote kont en hebben alles al gezien en beleefd. Meewarrig kijken ze naar de jongere generatie die voor de tigste keer het uitgevonden, herkauwde en uitgespuugde wiel naar de laatste versie moet liften. In hippe termen wordt het nieuwe beleid gepresenteerd. De oudere collega's herkennen hierin hun versie uit de jaren tachtig.

Niets staat stugger stil in zijn ontwikkeling dan onderwijs innovatie.

Nou zult u zich misschien afvragen wat een onderbroek keuze en inherente gemoedstoestand te maken heeft met de start in het onderwijs?

Ik vertel het u.

Als leerkracht moet je "in je kracht staan" (mag ik een spuugzakje alstublieft?").

Alleen lesgeven schijnt een peulenschilletje te zijn en is niet meer afdoende.

Een kudde hormonale pubers rustig, gemotiveerd en aandachtig bij de les houden, waarbij tussen neus en lippen door de rollen van gastheer, presentator, didacticus, pedagoog en afsluiter uitgevoerd dienen te worden, doen we immers fluitend met twee vingers in de neus. Het intensief begeleiden van leerlingen, zodat ze een kansrijke toekomst tegemoet gaan is een vanzelfsprekendheid.

We zijn namelijk uitmuntend excellent of niet geschikt.

Dus krijgen we extra taken zoals bijvoorbeeld: mentor, vakgroepvoorzitter, zorg coördinator, sectieleider, stage begeleider, lid van het examen comité, surveillant, achterwacht, faalangsttrainer, leerjaar coördinator, remedial teacher, intern begeleider, beleidsmaker, leerlingbegeleider, decaan, activiteiten regelaar, maatwerktraject coördinator, warme overdracht begeleider, dyscalculie en dyslexie expert, public relations vrouw, veiligheidscoördinator enzovoorts.

O wacht. U begrijpt mij verkeerd. Het is niet simpelweg één taak erbij. Denk meervoudig... taken.

Iedere taak heeft een A-4 aan werkzaamheden, waarvoor je logischerwijs de helft van het benodigd aantal uren toebedeeld krijgt. Per slot van rekening hebben wij ook het weekend waarin we in dienst kunnen staan van het hoger doel.

Natuurlijk wordt er door leerkrachten gemopperd en geprotesteerd.

Natuurlijk is de werkdruk hoog. Maar we gaan door!

We moeten wel. We hebben dit beroep bewust gekozen en doen het met hart en ziel. (Nou ja, de meeste dan.)

We willen graag. De behaalde successen door een leerling maken ons trots en zijn onze zonnestraaltjes gedurende de dag.

Een leerling van struikelende, pukkelige brugpieper naar gediplomeerd semi adolescent te brengen is sjiek. Punt. Klaar!

Wij als team staan namelijk voor, naast en achter de leerling!

Geen dank. Graag gedaan.

Kusje op 't voorhoofd

P.S.

Kerstkado tip 1 voor de directie: een cargo afritsbare werkbroek. Bij multi tasken, multi taken en multi competenties hoort namelijk een multi tool outfit.

Kerstkado tip 2: een snelzeiker. Scheelt weer tien seconden. Hebben we tijdens de pauze in ieder geval tijd om het plastic dekseltje van de yoghurt af te likken.

Als een boer met kiespijn

Sun, 04 Sep 2022 09:46:57 GMT

Bij de meeste mensen zorgt het noemen van de kaakchirurg ervoor dat de moed sneller in de schoenen zakt dan een spartelende zak beton in drijfzand.

Ook ik sta niet te trappelen na slechte ervaringen met een Duitse kaakchirurg die de vorige keer als volleerd "Rammstein" fan rücksichtslos een paar verdovingsspuiten erin knalde.

Zo'n kaakchirurg heeft geen populair beroep. Toch is het niet zo moeilijk om een ervaring meer relaxt te maken. Een vibrerende massagestoel lijkt mij uit ten boze, maar een achtergrondmuziekje, warme muurkleuren, een vaas tulpen (geen Chrysanten), een flatscreen boven je hoofd met een film naar keuze, zoiets? Tenslotte betaal je als patiënt ook voor de opleiding, vakantiehuisje op de Veluwe en facelift van de vrouw.

Aangezien ik in een recalcitrante (kont tegen de krib) bui was, deed ik op weg naar de afdeling een sociaal experiment.

Bij binnenkomst moest ik mij laten registreren, dus op naar de registratiebalie. Misschien ligt het aan mij, maar bij een spervuur aan vragen of kwijlende nieuwsgierigheid ben ik zeer gesloten. In het woord "privé gegevens" zit de verklaring van mijn recalcitrantheid.

Naam? Geboortedatum? Huisarts? Verzekering? Verzekeringnummer? Identiteitsbewijs? ..?
Het registratiemeisje wil alles van mij weten.
Mogen de gegevens gedeeld worden? "Nope."
Heb ik een telefoonnummer voor in het systeem? "Non."
Een e-mail adres? "Niente."
Of ik even naar links wil kijken voor de foto? "NEIN!"
(Met een glimlach, want het registratiemeisje kan er ook niets aan doen.)

En dan begint het pas.

"Uw foto is niet doorgekomen" zegt de aanmeldbalie vrouw 1 met een nasale stem.
"Dat klopt" zeg ik.
Een vragende blik.
"O, u wil bewust geen foto?" vraagt zij.
"Ook dat klopt" zeg ik weer.

Je moet het voor de gein eens proberen. Niet uitweiden of sociaal gebabbel, maar beleefde korte antwoorden. Betamelijke communicatie noem ik dat.

"En er staat geen mailadres", gaat zij verder. "Beneden hadden ze moeten aangeven dat u dit niet wil." Ik zwijg, want wat moet ik met deze informatie? Een identiteitskaart wordt gevraagd.
"We moeten het controleren om misbruik te voorkomen" zegt Nasaaltje.
Serieus? Wie wil er nu in mijn plaats naar de kaakchirurg?!

Toch mag ik verder naar de volgende aanmeldbalie mevrouw. Ook zij kijkt verbaasd naar het scherm en vraagt: "Vindt u het een probleem om even naar beneden te lopen en een foto te maken?"
Ik: "Ja."
Stilte...
Zucht... toch maar uitweiden.
"Dit is een bewuste keuze."
"O, maar dit symbool bij uw naam betekent dat u zich niet geregistreerd heeft."
Stilte...
Wat moet ik zeggen? Ik ben hier om een kies te laten trekken, niet om administratieve fouten op te lossen.

Terwijl ze in conclaaf gaat met registratiemeisje, kijk ik verbaasd naar het naar het zwart met witte privacy bordje. "In verband met privacy wordt u verzocht achter de lijn te gaan staan."
Allereerst zie ik echt geen lijn en daarbij staan de wachtkamerstoelen letterlijk NAAST de balie op lollie afstand. Bovendien en ik-maak-geen-grap!, worden alle privacy gegevens die van gene zijde telefonisch worden doorgegeven hardop door de baliedames herhaald. "Geboortedatum 04-07-1968? Adres, Vanderbiltstraat 83?

Maar goed, het moment suprême komt dan toch echt. De ingreep zelf wordt uitgevoerd door een vriendelijke chirurg uit België. Het verschil met der Deutsche expert groter dan de geografische afstand. Helaas kan ook hij met zijn zalvend accent niet voorkomen dat bij de tweede verdovingsspuit mijn vuisten strakker gespannen staan dan een Wassenaars gezicht. Een doek wordt over het hoofd gelegd en na wat geknars, gekraak, duw en trekwerk is het voorbij.
Ik voel hoe borsteltjes de kanalen schoonvegen (verdoving werkt natuurlijk pas echt op de terugweg) en de hechtingsdraad die langs mijn mond bengelt.

€ 1,10 later sta ik verdwaasd in het zonlicht te zoeken naar mijn auto om naar de apotheek te rijden.

De apothekers assistente kijkt mij fronsend aan. Snel bedek ik met mijn linkerhand de voor mijn gevoel overhangende kangoeroebuidel. Tja, vrouwen en overdrijven. De reflectie van de schuifdeur toont slechts een goed gevuld hamsterzakje. Maar ook de oorzaak van de frons.

Hetgeen terug staart blijkt een slecht gefokte kruising van een Sint Bernard met Sylvester Stallone.

Vlug rij ik naar huis, uit de openbaarheid.

Lijkt mij beter.

Voor iedereen.

Vreemdgaan op de Veluwe

Sun, 28 Aug 2022 12:47:34 GMT

Komende uit een prachtig natuurgebied als het Leudal voelt fietsen in de Veluwe als vreemdgaan.

Je gaat naar een vergelijkbare omgeving voor een vergelijkbare activiteit, maar neemt een andere (oudere of jongere) fiets. Je voelt je niet ongelukkig met jouw vertrouwde fiets, maar de gelegenheid doet zich voor en die pak je.

Tijdens dit vreemdgaan ervaar je de opgewondenheid van het verkennen van nieuw natuurgebied. (Interpreteer dat laatste zoals u wil.) Het is spannend, anders en je ontdekt nieuwe kanten van jezelf. Voor even krijg je de illusie dat het gras inderdaad ook groener is aan de andere kant.. Je hoopt tijdens wel dat je “oude” fiets er niet achter komt dat je een vreemd zadel bestijgt. Interpreteer ook dit zoals u wil.

Helaas word ik op dit avontuur genadeloos gestraft. Doordringende kontpijn.
Het nieuwe zadel zit bij lange na niet zo lekker en is ook niet ingesteld op mijn lieftallige derrière. Nee, het nieuwe zadel is strak, hard en niet vergevingsgezind. Bij iedere hobbel jodelen de zitknobbels het uit van de pijn. Apart hoe je nooit zo in de gaten hebt welke fysieke onderdelen je hebt, totdat je er genadeloos mee wordt geconfronteerd.
Daarnaast is het niet bevorderlijk als je twee keer in je jeugd het stuitje zwaar gekneusd hebt gehad en tijdens de tienerjaren dezelfde kont botten doormidden zijn gezaagd ten behoeve van wat sleutelwedstrijd aan beider heupen. Ik had beter moeten weten.

Optimistisch, naïef of ondoordacht week ik gisteren af van de egale gebaande wegen. De lokroep der natuur schalt immers net wat harder voor vrouwen met het Neanderthaler gen. Daarbij, wie volgt nu nummertjes op als je eindelijk op vakantie bent?! Vakantie betekent afwijken van protocollen en het slaafs opvolgen van een route die iemand anders voor jou heeft uitgezet. In het onderwijs bewandelen we door het jaar al voldoende de gebaande wegen van het bestuur, inspectie of directie.

Het gevolg van de recalcitrante houding was wel dat we vele uren in het bos over hobbels, bobbels, stenen, wildroosters, wortels, takken en de nodige kuilen en gaten hebben gefietst. Onverharde wegen die geen rekening houden met een gevoelige kont.

Vandaag voel ik tijdens het bestijgen van het zadel de zinderende pijn. Mijn kont schreeuwt het uit “oooooh, hell no!” Een pijnscheut trekt vanuit de zitbeenderen naar voren.
De schaamlippen zijn echter niet onder de indruk. Die tintelen nog vrolijk na van de fietstocht van gisteren. Stuiptrekkend werden zij deze ochtend wakker. Fluiten konden ze gisteren al na vijf kilometer niet meer. Leuk weetje. De linkerlip was eerder verdoofd dan de rechter. Communicatie onderling was ook niet meer mogelijk, aangezien ze na iedere gefietste kilometer steeds harder begonnen te lispelen. Tijdens rustpauzes ontwaakten ze lichtelijk uit hun roesje, maar helemaal wakker worden deden ze pas vanochtend.

Nee, vreemd gaan valt nog niet mee. Het lijkt allemaal leuk en speels, maar de realiteit is vaak hard. Keihard. Zadelhard.

Overigens zien we onderweg een camera crew op het fietspad staan, waarbij we in ons enthousiasme bijna hoogleraar neuropsychologie Erik uit zijn maatpak fietsen. Als lichtend voorbeeld dat beweging in de natuur goed voor de gezondheid van je hersenen is, verruil ik de “kontpijn grimas” voor een “wat is het toch heerlijk genieten glimlach.” Alles voor de wetenschap! Terwijl ik hem voorbij sjees en beleefd groet, vraag ik mij af of hìj ooit op deze wijze vreemdgegaan is. Vermoedelijk zouden er dan enkele disclaimers bij zijn video's staan. Hoe zou hij reageren als ik hem aansprakelijk stel voor mijn kontpijn?

Een uur later kom ik thuis. Onherroepelijk volgt spijt van het vreemdgaan als ik op een stoel probeer te zitten. De ondoordachte actie wordt gelogenstraft. Wat had ik mij ook bedacht? Dat het ergens anders beter of fijner zou zijn?
Nee, na het proberen van verschillende ongemakkelijke standjes op het nieuwe zadel, verlang ik terug naar mijn oude ingereden fiets met het comfortabele zadel.

Misschien minder spannend of sexy, maar niets zit zo lekker!

Escort lady

Sun, 21 Aug 2022 09:49:51 GMT

"Escort lady"

the lady in red

had time to spare

she was for sale

with her body to share

her minutes meant money

but with ugly guys

it was 'wrap it up honey'

no room for lies

one guy didn't listen

and wanted to linger

she reached for her top

and looked on the clock

while grabbing the money

she flipped him the finger

Zomer nudist

Fri, 12 Aug 2022 16:14:06 GMT

een kontje
een kontje
met de billen bloot
daar stond je
heel hoog op de fiets
in je poedelnaakt niets
was 't zadel te heet
voor je korte lontje

Bella bella

Sun, 07 Aug 2022 13:30:00 GMT

"Bella fresco"

mi amore, mi amore

zonder jou ben ik verloren

jij bent alles what I need

mijn zonnestraal

ook als het giet

mijn vrouw, mein Schatz

en inspiratie

ik volg jou, oh ti adore

m'n levensgids en navigatie

I love you elke daag ein bietje more...

Buiten de lijntjes kleuren

Sun, 31 Jul 2022 16:56:07 GMT

Het valt me op.

We willen allemaal zoveel.

We moeten allemaal zoveel. Moeten! Moeten! Moeten!

We vergelijken ons suf.

Terwijl een ieder van ons in al zijn individualiteit naakt wordt geboren.

Naakt... ongekleurd...onbevangen... puur.

Na het geboren zijn begint het proces van molding. We groeien op in een maatschappelijke koker met oogkleppen als visie. Ons land lijkt natuurlijk liberaal. Iedereen heeft keuzes. En toch is het veelal eenrichtingsverkeer. Bewandel geen ander pad, want dan ben je een buitenbeentje.

Heb je als buitenbeentje geluk en talent, valt het positief uit. Plas je als doorsnee burger buiten de kaders, word je in een hokje gestopt, buitengesloten of gediagnosticeerd. Onopvallend door het leven gaan, gaat niet als "out of the boxer." Daarvoor wordt teveel gekeken, vergeleken, gelet op afwijkend of normoverschrijdend gedrag. Dus doen we er alles aan om niet op te vallen. We spiegelen ons gedrag, uiterlijk en opvattingen meer dan we willen toegeven. Als iemand op de werkvloer een opleiding gaat volgen, een andere taak gaat vervullen of carrière switch maakt, krijgen we een opgejaagd gevoel. Moeten we dat ook niet doen? Liggen we anders niet achter op schema? Zijn we minder belangrijk?

Ons brein wordt een topografisch landschap aan invloeden van de ander.

Tegen wil en dank lopen we het risico kuddeschapen in een individueel jasje te worden. Het is logisch dat het ontworstelen aan de waan van alledag moeilijk is. We proberen het heus wel. Met kleine opstandjes, discussies of tegendraadse acties. Toch blijft navigeren een delicate kwestie. Het nemen van een andere afslag wordt niet als wenselijk ervaren en heeft consequenties.

De routekaart als blauwdruk van je leven ligt immers al vast.

Opgelegd door sociale of professionele invloeden. De dag dat je besluit het anders te doen en het lef hebt uit het verwachtingspatroon te stappen schuurt rakelings tegen "de burn out dag." Doen alsof vreet energie en laat je niet zelden gesloopt en gefrustreerd achter. Ben je er tijdig bij en word je besluit ook nog geaccepteerd en toegejuicht door je peers vlieg je vol adrenaline de deur uit naar een nieuwe, soms onzekere toekomst. Dat laatste maakt minder uit. De adrenaline houd je geest open en hoopvol.

De hopeloos vastgeroeste peers laat je vertwijfeld achter. Ze zwaaien je hunkerend na. Zij zijn nog niet zo ver. Zo'n dapper besluit vergt moed, inzicht en tijd.

Je hoort vaak dat levensveranderende daadkracht of een openbaring pas ontstaat bij een indrukwekkende of emotionele gebeurtenis. De botsing met de muur. Niets werkt meer ontnuchterend dan fysieke kortsluiting of een einddatum in zicht.

Soms vraag ik me af of ik het leven leid dat ik wil leiden?

Dat gevoel van "als dit mijn laatste dag is... doe ik dan wat ik wil doen?" Of ben ik een droom aan het najagen? Een ongrijpbare realiteit, waarbij ik voorbij ga aan het geluk van alledag? Heb ik zin om de dag te beginnen als ik mijn ogen open doe? Verheug ik me op iets of bepalen de klok en agenda mijn ritme? Kan ik nog genieten van simpele dingen als de geur van regen? Of een heerlijke knuffel?
Is die knuffel dan een 3 seconden knuffel of een bewust omarming, waarbij je alles even loslaat en je overgeeft aan jezelf en de ander?

Herken je dit? Ik zeg niets nieuws. Ik heb ook de antwoorden niet.

Mensen die buiten de lijntjes kleuren moeten geen dikkere lijntjes krijgen om er binnen te blijven. Het is geen kwestie van precisiewerk. Het bewust opzoeken en over het randje gaan is creativiteit. Vrijheid van geest. Doen waar je gelukkig van wordt.

Je hoeft geen leider te zijn om een nieuwe weg aan te leggen. Als volger in de achterhoede kun je soms veel beter onopgemerkt een andere richting inslaan.

De maatstaf ligt bij jezelf, niet de ander.

Singuliere groet

De perfecte man

Sun, 17 Jul 2022 15:00:38 GMT

In Amerika hebben ze een gezegde:

"to keep a man, you must be a maid in the living room, a cook in the kitchen and a whore in the bedroom."

Ruw weg vertaald: "om een man geïnteresseerd te houden moet je een dienstmeisje in de woonkamer, een kokkin in de keuken en hoer in de slaapkamer zijn."
(De rollen en kamers niet te verwarren.)

Tjonge, dat is nogal wat hoor ik jou als vrouw zeggen.

Maar streven we niet allemaal naar de perfecte mix?

Misschien bestaat de perfecte man/vrouw niet en is monogamie een utopie. Wellicht kunnen in een relatie niet alle rollen vervuld worden door 1 persoon en is het daarom dat men op vandaag vaker wisselt van partner als onderbroek. We willen alle smaakjes, maar vinden dit niet in één ijsje.

Wij vrouwen weten... Niet iedere man is stoer, grappig, verzorgd, lief, sterk, eerlijk, romantisch, rijk, mannelijk, gevoelig, intelligent, klushandig, empathisch, ondeugend, literair onderlegd, trouw, zelfverzekerd, galant, humoristisch, behulpzaam, onbevreesd, knap, goed in bed en heeft een six pack. Je mag in je handen knijpen als je er 4 van de 24 kunt afvinken. En laten we eerlijk zijn, daar zijn we blij mee! Want een perfecte man betekent ook voldoen aan de maatstaf van de perfecte vrouw. En die opgelegde maatstaf voor de ander is zelden haalbaar voor jezelf. Daarbij, wil DE vrouw niet altijd wat te klagen hebben?

Hoe ik aan deze gedachten kom?
Door kluswerk aan huis maakte ik laatst de deur open voor de timmerman. Aangenaam voor het oog, breed geschouderd met een gulle lach. Ik nam even pauze van de huishoudelijke taken. Een handige kerel aan het werk zien zorgt namelijk nog steeds voor een warme gloed in mijn hart. Bij gratis zou het in vuur en vlam staan, maar met 'zwart' kom je al een heel eind. Denk aan waakvlammetje.

Het was een heerlijke ochtend met een lentezonnetje en fluitende vogels. Er werd gemeten, gezaagd, getimmerd, waarbij het zweet speels over de borstkast drupte.

Verleidelijk...

Totdat...

... hij vroeg of hij naar het toilet mocht. Hij ging voor de grote boodschap en liet voor mij een "gatverdegatver" achter! Weg harpmuziek, hallo gasbel waar de gemiddelde koe trots op zou zijn!

Maar ja, wat willen wij vrouwen dan?! Wanneer zijn wij wèl tevreden?

Laten we uitgaan van kwaliteiten. De buitenkant en persoonlijkheid worden toch naar smaak gekneed in het eerste jaar.

Stiekem willen vrouwen 'alleen maar' een intellectueel die over meer kan praten dan de stoeptegel bij de voordeur. Een bonk die voor je opkomt en z'n mannetje staat bij een 1 op 1 vuistgevecht. Een vent die als voorspel gromt "brace yourself" en je na afloop lang knuffelt. Een heer die de deur voor je opent en de jas klaar voor je openhoudt. Een aangepaste realist die geen winden laat, maar het niet erg vindt als jij het wel doet. Een Neanderthaler die na een werkdag thuiskomt en zegt "vrouw, ga zitten! Ik steek de bbq aan" om vervolgens uren naar je te luisteren.

Een held die in gang 9 staat voor maandverband met vleugeltjes, waarna hij met gezwinde spoed galoppeert naar de dichtstbijzijnde Rousseau. Een mannelijke Martha Stewart met strakke wasvouwen en nette handdoekstapeltjes. Een alleskunner die verleidelijk loenst naar de afwas, terwijl hij met ferme grip de stofzuiger hanteert.

Zoiets?

Rationeel gezien weten we dat dé ideale man niet bestaat. Toch hebben we een wensenlijstje van hier tot ginder en staan we continu in de "verbeterstand."

De man is simpel.

Hij vraagt slechts 3 rollen van de vrouw.

Slechts drie dames!

Is dat nou teveel gevraagd?!

Stagiaire in de zorg

Sun, 10 Jul 2022 07:33:12 GMT

In het nieuws vanochtend: “stagiairs worden ingezet als goedkope (lees) gratis arbeidskrachten."

Tja, in de zorg en onderwijs was dit in mijn tijd al. Hoe zwaarder het beroep, des te minder geld is er. Je doet het maar “uit passie” is de gedachte. Rijk in financiële zin ben ik er niet van geworden.

Wel heb ik in de zorg de nodige levenservaring opgedaan die mij goed van pas kwam tijdens de schoolstage. Je leert relativeren door de nederigheid van je beroep en kwetsbaarheid van de mens.

Op de opleiding leerde ik hoe bedlegerige te verzorgen, een bed te verschonen met iemand erin en het wassen van een bewoner. Wij oefenden voor dit laatste op poppen 'Harry en Truus met de verwisselbare geslachtsdelen.' Je kon kleine Harry aan z’n staart oppakken en “PLOP!” het hele geslachtsdeel kwam eruit. Bij Truus ging dat minder vlotjes.
De docente gaf ons een gouden tip tijdens het wassen van mannen:

“denk eraan… wat gaat staan, gaat ook weer liggen.”

Dit bleek zo te zijn. Als verpleegster was ik grondig. Daar was geen halfhartige poging tot staande ovatie tegen op ”gewassen.” Leuke momenten waren er ook toen ik als 16 jarige een man waste, hij omlaag keek en zei “hij is in de oorlog eraf geschoten.” Ik had meer het idee dat junior verlegen was, maar wat wist ik er nou van?

Tijdens de stage werd mijn curriculum verder uitgebreid met toiletbezoek verschoning. Mijn kettlebell oefening was een volle incontinentiemat! Verder taken als het geven (niet voeren!) van eten, bed klaar maken van bewoners, kunstgebitten poetsen, verschonen van een stoma middels het “kaasplakje”, met als toefje op de taart het leegmaken van het sputum bakje. Vind je het rochelend geluid al ‘gatver’, probeer dan zonder kokhalzen de blubber uit de bakjes te vegen.

Op feestdagen moest ik werken en bij een nachtdienst stond ik alleen op de afdeling (mocht niet, gebeurde wel). Op Kerstdag 1990 moest ik een vloekende non tot bedaren brengen en een andere bewoner, waarvan de geest dwaalde in oorlogstijd op afstand houden. De arme man registreerde de vastgebonden non in de huisstoel niet en zwaaide gevaarlijk met zijn wandelstok.
Feestelijk werd het tijdens de maaltijd toen de rode kool en aardappelpuree als een waterval over menig slabber, blouse, broek, schoenen en vloer ging. Wie moest dit weer opruimen?

Eén nachtdienst werd spannend toen een bewoner een ander naar de keel greep en optilde tegen de muur. Ik was alleen en overblufte mijzelf door hem vermanend als een kind toe te spreken en hem naar zijn kamer te sturen. Bij deze lieverd waren de dementie boeken in de tijd omgevallen naar zijn kinderperiode. Het werkte. Hij liet los en vertrok. Terwijl ik de andere man terug naar zijn kamer begeleidde zag ik vanuit mijn ooghoek dat er eentje uit bed ontsnapt was en de kamerplant bewaterde met een goudgele straal. Kortom, heerlijke tijden.

Bovenal ben ik een specifieke begeleidster met gitzwart haar en geverfde lippen nooit vergeten. Ik mocht van haar alle vervelende klusjes opknappen. Toen de pieper af ging en het nummer van een notoire bewoner zichtbaar was, ging zij pauze houden. Met een zucht schraapte ik mijn moed bij elkaar. Voor de liftdeuren dichtgingen keek ze mij aan en beet mij toe “denk eraan, je bent mààr een stagiaire hė?”

Was ik in die tijd jaloers op mijn broer die betaald stage liep in een elektronica winkel? Jazeker! Maar toch heb ik er niet lang bij stil gestaan.

Levenservaring is onbetaalbaar.

Ik leerde ook hoe stagiaires tijdens mijn onderwijsperiodes vooral niet te behandelen.

Het krijtbord veegde ik zelf wel uit.

Na het afvegen van vele derrieres was dat namelijk een peulenschilletje.

Leudal avontuur

Sun, 26 Jun 2022 14:42:58 GMT

Het is altijd mijn geluk geweest op te groeien in het Leudal en stellige overtuiging hier te blijven wonen.

Vorig weekend besloot ik tot een hernieuwde kennismaking met deze groene omgeving. Per slot van rekening leef ik als Leudaliaan in een natuurgebied waar vele 'buitenlanders' (= alles over de Limburgse grens) hun vakantie vieren.

Op zaterdag had ik met een vriend ook een forse route gewandeld. Zondag dacht ik de andere zijde te nemen. Wijselijk besloot ik niet toe te geven aan mijn oerdrift om vooral die kleine, overgroeide paadjes te nemen. Ze prikkelen mijn fantasie en geven rust, maar als eenzame wandelaar ben ik dan toch kwetsbaarder voor gespuis ... en teken. De middenweg was de drukte vermijden, maar met voldoende wandelaars, zodat ik altijd gevonden zou worden.

Het was een studie op zich om andere wandelaars en hun bepakking te zien. Kinderwagens, rugzakken, waterflessen, plaids, witte fluffige hondjes, wandelstokken, voedselwaar, vrouwen en kinderen werden meegesleept. Met of zonder zonnebril, hoedjes, bescherming, in wandelschoenen en op slippers. Ik was ook voorbereid met m'n huissleutel en 2 papieren zakdoekjes. Als Leudaliaan begroette ik iedereen in "ons Leudal." In gedachten hoorde ik de Hollanders bij thuiskomst zeggen, "Oh, Limburgers zijn zooo aardiGGG!" Het merendeel waren Hollanders of Pruuse, maar daar kunnen zij ook niets aan doen.

Overweldigd door het mooie groen palet, het water, de fluitende vogels en al het klein grut, liep ik een onbekende route. Afgeleid liep ik het ene pad na het andere af. Zo halverwege hoorde ik de lokroep der natuur. Geen sinecure om als vrouw ongezien jouw water door Gods land mag laten vloeien met loerende brandnetels en steekvliegen. Het was dus een kleine overwinning toen dit een geslaagde actie bleek. Het papieren zakdoekje werd netjes meegenomen.

Na de zoveelste bocht met een nieuw uitgestrekt pad, begon ineens mijn rechterhiel te prikken. Bij iedere gelopen meter voelde ik de blaar groeien. Midden op een zandpad de schoen uit. Helaas had ik een gat in het voetbed èn sok gelopen. Wat nu? Mijn reserve Wolky zooltjes en naaisetje zaten natuurlijk in mijn andere broek. Het zojuist opgeborgen zakdoekje bleek mijn redding! Het gat werd opgevuld, zodat de tocht vrijwel pijnloos vervolgd kon worden. Het was nu wel noodzaak om zo snel mogelijk op een hoofdpad terecht te komen, daar ik buiten het bos nog stuk te gaan had naar huis. Het pad werd smaller en smaller, de begroeiing dichter. Door de kronkels en pracht en praal om mij heen was ik ook de richting kwijt geraakt.

Mijn schroom voorbij vroeg ik in het dialect aan tegen moet komende wandelaars met hoedje, veer en geitenwollen sokken in wandelschoenen of zij van een hoofdpad af kwamen? Ik had het kunnen weten! Meneer en mevrouw spraken alleen Duits. Tja, ik spreek "et was" Duits, maar Engels is mijn tweede taal. Dat spraken zij weer "ein bisschen." Maar we kwamen er uit.

Hij: "wenn Sie hintergehen, ist es erst smaller, Zen bigger" (hij bedoelde 'wider').

Ik "das ist was ich suche (o ja?), but I got lost."

Terwijl we lachend afscheid namen, bedacht ik hoe het bos mensen met elkaar verbindt. Het heeft iets van een intimiteit om elkaar zo te ontmoeten.

Na een met varen overgroeid pad zag ik eindelijk hèt brede pad.

Eenmaal uit het bos liet het zakdoekje mij in de steek. Bij de Maria kapel aangekomen, ging ik op het bankje zitten en zag dat het zakdoekje tot pulp was gelopen. Gelukkig had ik nog het tweede zakdoekje voor èchte noodgevallen. De laatste kilometer was lang. Ik strompelde naar huis, terwijl ik het zakdoekje naar voren voelde kruipen richting tenen.

Thuis aangekomen, was ik een gat in de zool, sok en twee tot pulp gewandelde zakdoekjes rijker.

Met een glimlach van oor tot oor was ik uit het Leudal, thuis in Leudal.

Perikke oet de naas (vertaling: nieuwsgierigheid)

Sun, 19 Jun 2022 10:14:09 GMT

"U bent een beetje vaag", kreeg ik jongsleden nog te horen bij de gemeente. Wat de telefoniste bedoelde was: "u blijft een beetje vaag", want hoe je als persoon "vaag" kunt zijn, is mij onduidelijk. Zonder sociale rem wilde zij eigenlijk zeggen: "zeg mij nou verdomme waarover het gaat, want ik ben bloednieuwsgierig!" Wellicht voelde zij zich als "doorverbind miep" gepasseerd, doordat ik niet te uit en te na toelichtte wat mijn vraag aan de "aanhef persoon" was.

Mijns inziens is die toelichting behouden voor degene die jouw kwestie moet analyseren en van goed advies voorzien.

Mij valt steeds meer op dat je je ziel en zaligheid al bloot moet leggen bij de eerste contactpersoon. Een receptioniste, telefoniste, administratief medewerker, assistente etc. De vraag "hoe kan ik u helpen?" of "met wie kan ik u door verbinden?" is vervangen door "wat kan ik noteren waarover het gaat?" of "Wat is uw vraag aan X?"

Bij de huisarts mag je alle smeuïge details aan de assistente gaan uitleggen, alvorens de dokter te spreken. Waarom? Gaat de dokter nog even "krakende stoeptegels na chilli con carne" Googlen dan?
Ik denk dan altijd dat ook dokters assistentes iemands buren zijn. Kijkt zij je nog even serieus aan op een buurtborrel, nadat ze een tube glijmiddel heeft geadviseerd om dat trillend ei eruit te krijgen? Of krijg je op je verjaardag een pakje Duracell om alleen de batterij te vervangen?

Buiten kijf staat dat de eerste lijn voldoende details moet weten om correct te kunnen door verbinden. Je mag ook uit gaan van beroepsgeheim, een professionele houding of op z'n minst gezond verstand. En toch... toch meen ik soms een trillende opwinding in de stem te bespeuren. Zinderende spanning die in de lucht hangt en opleeft bij de gedachte aan een maagdelijke vraag. De anticipatie op hetgeen de ander gaat zeggen, gaat vragen. Krijgen we munitie voor roddels?
Detailzzz moeten we weten, zodat we straks op het verjaardagsfeestje wat te vertellen hebben.
Detailzzz moeten we horen, zodat ons leven interessanter wordt door anderen.

Soms wil ik een impertinent antwoord geven op DE vraag "mag ik vragen waar het over gaat?!"
Zo'n antwoord als: "tja, ziet u. Mijn man is doof en blijkbaar articuleren mijn schaamlippen niet meer afdoende." Of "welke vergunning moet ik hebben om de kelderruimte uit te breiden met een kamertje van 3 bij 2?" "En kan ik dit kamertje geluid dicht maken door isolatie?"

Het is vreemd dat, des te meer privacy begrensd wordt, des te meer mensen en public informatie willen delen of verwacht wordt dat ze dit doen. Des te hoger en duurder de beveiliging opgeschroefd wordt, des te meer op straat komt te liggen door datalekken. Terwijl de een je de "perikke oet de naas" haalt, deelt de ander dezelfde "perikke" op elke straathoek uit aan eenieder die ze wil hebben.

Zo gaf een meneer laatst na een beleefde opmerking van mij over het luidruchtig telefoneren als antwoord: "nou, dat mocht u gerust horen hoor. Het waren geen staatsgeheimen hahaha." Die meneer snapt het niet en denkt interessant over te komen. Terwijl hij je eigenlijk lastig valt met informatie waarom je niet hebt gevraagd.

Misschien dat ik met mijn 'gepantserde anti-eenheid antwoorden' van "nee, dank u wel, ik leg het wel uit aan de dokter" of "daar heb ik het liever niet over", niet veel bereik. Misschien blijf ik hierdoor een vaag figuur. Het zij zo. Alleen voor intimi gaat het slot eraf.

Vroeger betrachtte men meer terughoudendheid over de persoonlijke levenssfeer van zichzelf en dat van de ander. Nu mag alles gezien, gehoord, uitgetrokken en gedeeld worden.

We geven heden ten dage meer bloot dan ooit.

Waar preutsheid verlangt dat nudisme niet in het openbaar getoond mag worden, zijn we geestelijk meer naakt dan we met de blote kont in de regen kunnen zijn.

Aanhouding

Sun, 12 Jun 2022 12:42:14 GMT

“STOP!”, schreeuwen rode letters in mijn achteruitkijkspiegel.

Oeps, politieauto achter mij.

Ik had de politie wel achter mij zien rijden voor, tijdens en na het inslaan van de weg, maar ik dacht dat deze bij de brandweerkazerne moest zijn (tja, vrouwen en linken leggen).

Vlakbij mijn eindbestemming zet ik de auto aan de kant, terwijl ik mij afvraag wat ik fout heb gedaan. De enige aanhouding ervaring was in Amerika. Aan de overkant van de oceaan doen ze het nog op de ouderwetse manier. Geen moderne scanners, maar de auto verscholen aan de rand van de weg. Als ware het een Dukes of Hazzerd aflevering schieten ze uit de bosjes, waarna de jacht wordt geopend met zwaailicht. Het devies aldaar is met het verkeer mee te rijden qua “speeding.” Er kan toch maar één auto van de weg gehaald worden.

Terwijl meneer de agent, ik noem hem John door zijn John Wayne loopje, naar mij toe komt vraag ik me af wat ik moet doen. Handen omhoog of op het stuur zoals in Amerika, het raam open, de blouse een knoopje los, wel of niet uitstappen? Ik besluit het raam omlaag te doen. De rest ervaar ik wel.

Op ruime afstand krijgt John het voor elkaar mij vriendelijk en tevens vermanend aan te kijken. Een blik die best sexy is eigenlijk.

Ik vraag wat ik fout heb gedaan. John: “U rijd zeker met navigatie mevrouw?”

“Jazeker”, bevestig ik.

“U bent een verboden weg ingereden.” John ziet mijn verbaasde gezicht en rode koontjes en trekt de juiste conclusie. Het was echt per ongeluk. Met zijn handen in de zij, de ene op de pepperspray, de ander op de revolver predikt hij verder.

“Ondanks de navigatie moet u wel zelf blijven kijken… als de navigatie 80km aangeeft, maar er staat een 50km bord, moet u ook op het bord af gaan.”

Ik: “zeker, u heeft ook gelijk.” “Wat is de boete?” Ik ben fout geweest en accepteer de preek en ticket. Maar John zit heerlijk op de preekstoel en wil er nog niet van af.

“Als de navigatie zegt het water in te gaan, doet u het toch ook niet?” Bijna wil ik zeggen dat dit ligt aan mijn werkdag, maar iets in mij zegt dat John geen grappenmaker is. Überhaupt kost het mij moeite niet af te dwalen. Mannen in uniformen. Grrrr, het heeft ėcht wel iets.

“Waar woont u?”, vraagt John. Hij is nog niet klaar met mij. Ik leg uit dat ik niet uit de regio kom, maar een half uur rijden hiervandaan resideer. Blijkbaar red dit mij. “Als u in de buurt had gewoond, had u een boete gekregen van € 130,00.” “Plus € 9,00 administratiekosten.”

Ok, die truc onthouden we. Hij gelooft mij op mij bruin, groene ogen en laat mij uiteindelijk gaan met een waarschuwing. De schat.

Aangekomen op het evenement hoor ik van diverse collega’s dat zij ook dezelfde weg zijn ingereden. Ik had dus gewoon pech. Of geluk. Mijn volgende column was immers klaar.

Terwijl ik ’s avonds naar huis rijd schiet mij te binnen dat ik deze week een mooie CJIB brief ontvangen heb ter waarde van € 38,00. Te hard gereden, 6 kilometer (inclusief correctie). De laatste verkeersovertreding kan ik mij niet meer herinneren. Het is zonde van het geld.

Een snelle rekensom leert mij echter dat ik deze week onder de streep € 101,00 bespaard heb.

Reden voor een feestje dus.

Misschien dat ik John moet uitnodigen.

Maar dan wel in uniform èn handboeien.

Blauwe groet!

Toch niet winterhard

Sun, 22 May 2022 12:42:09 GMT

tijdens ontluikende bloesem

ontwaakt in de lentezon

menig onverbloemde boezem

in de tuin, strand of 't balkon

de knopjes gaan langzaam open

de bijtjes zoemen van plezier

de buurvrouw heeft geen gene

en ontknopt op haar eigen manier

waar de schoonheid der natuur

na de kou zucht van verlangen

dooft bij de buurman 't heilig vuur

want die van haar zijn gaan hangen...

Reflectie

Sun, 15 May 2022 08:49:28 GMT

"Reflectie"

reflectie is sexy, het soort kracht

dat onverwacht, diep van binnen

ontbrandt, je even verlamt

met daarna, de mooiste inzichten

die je betichten, van een groot perspectief

dat je even verliet, voor een dwaalspoor

van de massa, doelloos mee te gaan

om het nu van je af te schudden

in je eigen schoenen te staan

reflectie is sexy, je ziel op het glas

te kijken wie je was, op het moment

van de keuze, en dichtslaande deuren

piepend en krakend, je dromen najagend

het maakt ook niet uit, het is jouw besluit

goed of niet slecht, nep of minder echt

win je meer dan verloren, heb je lief en bekoor je

verleid je verlokking, charmeer en bekeer je

verwarm je bezieling, met de weet van het moment

open staan, ontremd, voel je vrij en warm

met wat je niet wist, maar toch langskwam

de mooiste inzichten, voor het verdere nu

met toekomst van het heden

passeert reflectie, de deja -vu

Herdenkingsdag

Wed, 04 May 2022 09:15:38 GMT

Niet te beseffen

Het af moeten leggen

Miljoenen die zwijgen in aarde

Gescheiden, gebroken

Over zielen gelopen

’t Martelaarschap verdragen

Lichamen een huls

Met geesten die zwerven

Oogjes die kijken vol angst

Gebogen, bedolven

Generatie verzwolgen

Door staal en ijzer beklaagd

Vuren die branden

Verstikkende stemmen

Het stof dat vergaat tot as

We nimmer vergeten

En altijd in ere

Gedenken dat wat ooit was…

Me man, you woman

Sun, 01 May 2022 09:28:29 GMT

Column “Me man, you woman”

Boeken zijn erover geschreven, films gemaakt en voorstellingen over gegeven.

Het is een pracht verschijnsel waar je juist de humor van kunt inzien in plaats van te verzanden in discussies en ergernissen. De man versus vrouw.

Feit is dat mannen en vrouwen nu eenmaal fundamenteel verschillen.

De verschillen maken het uitdagend. De tegenstrijdigheden spannend.

Mannen zitten door de band genomen dichterbij de onderste treden van de piramide van Maslow dan vrouwen. Mannen zorgen voor veiligheid, zekerheid en vervulling van lichamelijke behoeften. Kortom… overleven nondeju! Al weet een man heden ten dage niet meer goed welke rol nog te vervullen. Meer daarover in een andere column.

En goed voorbeeld van de verschillen ervoer ik deze week. We gingen naar een tuincentrum voor het zomer klaar maken van onze tuin.

Waar ik tussen de bloemenzee bijna in mijn broek plas van geluk, loopt hij kordaat van mij weg. Is hij boos? Nee hoor. Zijn blik is gevallen op het bordje “bouwafdeling.” Een paar minuten later hoor ik het bekende fluitje. Hij roept mij tot zich. Nu kun je dit heel vrouwonvriendelijk vinden, maar in een grote winkel is dit super handig.
Ervaring heeft hem echter wel geleerd wanneer dit wel en niet te (mogen) doen. De juiste situatie inschatten is voor mannen een precaire zaak. Het fluitje als equivalent van aan de haren de grot inslepen. Als het lukt is de euforie en trotse oer gevoel groot! Dat weegt wel op tegen een paar misschattingen en oorverdovende stille ritjes naar huis.

Terwijl ik blij met mijn winkelwagen vol roze en paarse Petunia’s, Begonia’s, Spaanse Margriet en Clematis naar hem toe loop, is hij alweer verdwenen in de grot. Daar tussen stenen, beton en hout staat hij te grommen bij de pergolapalen en sierbestrating. De man in zijn element en natuurlijke habitat. Zorgen voor huisvesting en veiligheid! Mijn aandachtsspanne voor deze zaken is kort, dus sta ik even later te kirren bij de siertuinkussens. Voordat ik überhaupt een kussen in handen heb, sleurt hij me al mee naar de parasol afdeling. Het moet groot zijn. En breed. En lang. De parasolvoeten ondraagbaar. Dan is het goed. Hij zorgt letterlijk voor een gedegen dak boven ons hoofd. De schat.

Mijn oog valt op de lounge zitjes en al zittend en super ‘zen’ mijmer ik hoe goed deze zouden staan op onze nieuwe patio. Ik doe mijn ogen open om hem te gebaren naast mij te komen zitten. Het is een verloren race. Hij heeft de barbecue afdeling gevonden en is de specificaties aan het bekijken. Er moet eten op tafel komen. Het gezin gevoed. Ook dat valt onder de basisbehoeften van Maslow.

Overigens begrijpen wij vrouwen vaak niet dat mannen in de ochtendstonde juist hartstikke goed bezig zijn met de evolutieleer. Zorgen voor het voortbestaan der menschheid. Ochtendtijd is voortplantingstijd! Een nieuwe dag. Pluk ‘m. Anem! Maar dan komt de leeftijd van de vrouw om de hoek kijken. Jong, wild en met een gezonde hongerklop wil het ’s ochtends vroeg nog wel lukken. De eitjes in de startblokken. Alert in de vruchtbare periode. Hoppa!
Ouder, bedaard en redelijk opgedroogd zijn de eitjes minder enthousiast. En dus de vrouw ook. De slimme man pakt het moment als de vrouw dronken is. Dan heb je pak en beet 30 seconden tussen ‘zin in’ en een comateuze toestand. Voor de meeste mannen meer dan voldoende. Wel goed timen dus!

Moraal van het verhaal, begrijp je elkaar weer eens niet?

Omarm de verschillen en elkaar…

Lieve groet

Voorbestemd

Mon, 25 Apr 2022 17:09:39 GMT

er zijn geen woorden

voor tranen van geluk

een klein wonder ontstaat

groeit en ontwaakt

daar waar de ander

onbestemd en ongeboren

wordt gemist, verloren gaat

aan de omarming van mijn hart

de troost van mijn ziel

de liefde uit mijn tenen

bescherming met mijn leven

je zweeft nog heel even

en zwaait naar mij

als ik naar jou lach

met ongeduld op je wacht

tot jij zover bent

en mij herkent

je ogen opent en aanvoelt...

... 'mama'

Kloostertuinen

Mon, 25 Apr 2022 10:26:05 GMT

pastoor gluurde heel stiekem

maar schrok zich toen kapot

verscholen tussen de haagjes

mompelde hij: "O Goddegoddegod"

haar habijt vloog omhoog

een yogapakje eronder

de billen geknepen tot 'n knipoog

was de zonnegroet Gods Wonder

zij rekte zich langzaam uit

verbrak al zuchtend 't stilte verbod

hij glimlachte zachtjes in 't onkruid

"dank de Heer voor de Hemelse Nonnevot!"

Ode aan ein pölke

Sun, 24 Apr 2022 17:27:14 GMT

Ein pölke eis mer ein pölke

Toet det ’t weg is

Den misse ’t pölke

Want ein pölke is waat ’t is

’t zorgtj vör de wei

Is ein zitplaats vör de muskes

’t zorgt vör ein sjeijing

Tusse ’t moos en de böskes

Zo’n simpel pölke

Het is waat ’t is

Mer zonger det pölke

Is d‘r toch det groeat gemis…

Pater Groenewegen

Fri, 15 Apr 2022 17:19:22 GMT

Hij preekte donderstralen

en bliksemschichten

't heilig vuur verspreidend door de kerk

gewapend met kruis en dwingende ogen

wilde ik biechten

oh God ja, biechten

vol overgave, alsof gebrandmerkt

door zonden begaan in onschuld

verkleurde mijn ziel door zijn passie God's

de missie was verlichting

bekeren

ja, bekeer mij

wijs mij 't pad, ontwaak mijn vlam

want mijn hart zat op slot

hij gaf blijk van sterke verhalen

liet mij uitgeput, verzadigd na de preek

als herder sprak hij tot zijn kudde

komt naderbij

wees dicht bij mij

m' n blik devoot

mijn blosjes verbleekt

dat ik niet weet

of mij de moed ontbreekt

nogmaals m'n ziel te laten kneden

ik ben bang,

ja vreselijk bang,

dat dit ontspoorde schaap

onder zijn bezielend oog

als kuise non zal gaan toetreden...

Mijn lief

Fri, 08 Apr 2022 17:17:05 GMT

Het gevoel van zielsverwant

het gevoel van houden van

hèt ultieme geluk

gaat hand in hand

met je grootste angst

om 't verliezen van

het duivels dilemma

van wat gebeuren kan

is niet bestand

tegen het hier en nu

waar verbintenis vlamt

met elke hartslag

als n volmaakte zonsopgang...

Hoarder

Thu, 07 Apr 2022 17:21:56 GMT

the closet piled out

with too much stuff

he said: "you know

what we should do my love"

she looked at him

with fiery eyes

"do not clean up

or compromise!

I won't throw out

or reo-rganise

it's not about me

but storage size"

to save their marriage

he just let her win

and with more junk

a bigger closet moved in...

Madame d'Amour

Wed, 06 Apr 2022 17:38:05 GMT

Voor madame La Femme
Echt geen je 't aime
Of jij bent de man van mijn leven

Het is van broek omlaag

Wat wil je vandaag

De huur is betaald tot kwart voor zeven

De bakker

Fri, 01 Apr 2022 17:34:21 GMT

de bakker de bakker

de arme stakker

hij was net wakker

en kreeg een koekje

van eigen deeg...

We komen allemaal aan de beurt

Thu, 17 Feb 2022 11:24:21 GMT

Zo, mooie inkopper. Waar ik het over heb?

Niet over de eindigheid van het leven, want dat is een lot waaraan niemand kan ontsnappen. Behalve Marijke Helwegen. Die heeft de 21 eeuwse reïncarnatie uitgevonden en staat binnen een uur van top tot teen gerecycled weer te koeren naar haar duifjes.

De titel heeft niets natuurlijk met onze houdbaarheidsdatum te maken, maar met het aantal positieve besmettingen. Van wat?

Tenzij je de afgelopen twee jaar op een verplicht logeerpartijtje bij prins Andrew bent geweest zal het antwoord evident zijn.

Het Omnikron virus.

Besmettelijker dan een Dark room, maar minder symptomatisch. In het onderwijs ben je een der laatste Mohikanen als je het virus nog niet hebt gehad. De hele top-down hiërarchie heeft de Omnikron smaak te pakken. Onderwijsondersteunend personeel, docenten en directie zitten thuis in quarantaine. Om maar niet te spreken van de leerlingen die elkaar sneller aansteken als een lopend vuurtje.

In de VMBO gangen is het opvallend stiller geworden. Af en toe zie je vanuit je ooghoeken een tumbleweed het lokaal passeren. Als je nog niet besmet bent is het een kwestie van survival of the fittest, gezond verstand, of gewoonweg dom geluk. Degene met milde klachten komen er goed van af. Degene met een equivalent van een stevige griep niet zo zeer. Er wordt vaak gezegd dat dit “de nieuwe griep” gaat zijn in de toekomst. Zo van, “het is maar een griepje.” Stel je niet aan.

Een griep kan echter een fikse aanslag zijn op je immuunsysteem, waardoor je geveld in bed ligt. Het gevoel van in elkaar te zijn geslagen door Rocky, overreden door Max met een emmertje Haggis in je hoofd. Griepklachten door Omnikron worden onderschat. Collega’s voelen zich soms schuldig, omdat ze zijn thuis gebleven. De algemene tendens is toch dat het een milde variant is? Naast griepverschijnselen door het Omnikron virus bestaat er nog altijd zoiets als het pre Corona griepvirus (legt u mij het verschil uit?), waardoor leerkrachten met een kruikje in en emmertje naast de sponde liggen.

Het gevolg is dus veel lesuitval momenteel. Daar is weinig aan te doen. Als we maatschappelijke groepsimmuniteit willen, zullen we collectief eerst door het virusslagveld moeten kruipen. Pas als we met z’n allen de overkant bereiken, de een met wat meer kleerscheuren dan de ander, slaakt Nederland een zucht van verlichting. We kunnen ons leven als vanouds hervatten.

Al moet erbij vermeld worden dat dit minder romantisch is dan het klinkt. De anderhalve meter afstand en het niet handen schudden bevallen velen beter dan verwacht. Niet iedere collega, ouder, leerling, vriend of familielid is even fris en fruitig. Nu kun je je nog verschuilen achter de regels. Straks moet je met je billen bloot en op eigen titel gaan aangeven waar je grenzen liggen. Nou ja, als je met de billen bloot gaat, staat of ligt zijn grenzen wellicht discutabel, maar u begrijpt wat ik bedoel.

Net als de zorg is het onderwijs sinds twee jaar bezig met een Corona marathon. Net als de verpleging hebben ook leerkrachten uitputtingsverschijnselen. Het afweersysteem is niet meer zo sterk als was en vatbaar voor virussen. Velen slepen zich al snotterend, vermoeid en met hoofdpijn naar het klaslokaal. Want… we hebben binnenkort toch vakantie. Dan kunnen we bijkomen. Het is daarom niet verwonderlijk dat onderwijsmensen vaak ziek zijn tijdens vakanties.

De man met de hamer die geduldig staat te wachten weet het.

Er komt een moment…

Hèt moment waarop leerkrachten de waan achter zich laten...

Tijd nemen voor rust...

Zich overgeven aan de genadeslag...

BAM!

K.O.!

Nou... fijne carnavalsvakantie dan maar hè!

Ode aan een .

Sun, 06 Feb 2022 11:40:21 GMT

een puntje

je bent 't einde

maar ook 't begin

niet zo wazig

als de komma

niet zo uitgesproken

als 't uitroepteken

die gaat er zo tegenin

nee zo'n puntje is best handig

een zin staat of

valt ermee in duigen

een puntje,

een puntje

zo meegaand

en zo gezet

je zou er bijna een puntje

aan willen zuigen

Narcissus 2.0

Sun, 06 Feb 2022 11:38:24 GMT

een echte narcist

met Gilles de la Tourette

vloekte bij de spiegel

die hing boven het toilet

die van mij is nondeju groter

en veel mooier dan die van jou

toen keek hij in zijn ogen

en vergat wat hij zeggen wou

hij was verliefd

en straalde van genot

verdronken in zijn evenbeeld

pieste hij naast de pot

Ocherm

Sun, 06 Feb 2022 11:34:50 GMT

dag lief klein vogeltje

je was nog veel te jong

je spreidde enthousiast

je vleugels

en vloog

...hoog

naar de hemel

nog voor 't echt begon

Leudal

Sun, 06 Feb 2022 11:31:37 GMT

In rust en in stilte
de Leubeek fluistert
het dauw op een blad
't water dat kabbelt
ik ben verliefd omdat
dat ene blaadje
dat deint op de stroom
langs penningkruid en varens
niet bang is
maar gewoon
een simpel blaadje
dat verkleurd is door tijd
dag zegt tegen zomer
in al z'n bescheidenheid
vergaat in de aarde
groots in miniatuur
ik ontwaak
en ben dankbaar
voor onze moeder natuur

1+1= 0

Sun, 06 Feb 2022 10:18:09 GMT

‘n streber en een perfectionist

maakten op ’n avond een liefdesfoutje

ze hadden zich slechts 1 maal vergist

en kregen na 9 maanden

een schattig burn-outje…

Studie ochtend

Thu, 03 Feb 2022 14:48:48 GMT

Daar zit je weer met z'n allen... in een grote aula voor een aantal schermen. Visuele bereikbaarheid voor iedereen wordt belangrijk geacht. Niemand kan er onderuit, niemand wordt gespaard tijdens deze presentatie. Je kunt je niet achter een paal, collega of in een hoekje verschuilen.

Als volwassenen worden we geacht ons voorbeeldig te gedragen en aandachtig, vol interesse te kijken. Als volwassenen moeten we met nauwelijks verhuld enthousiasme, kwispelend op harde houten banken verlangend luisteren naar onze orerende hoeders van het onderwijs. Want wat kunnen ze lullen hè? De houten banken, het braaf zijn, de preken... het doet mijn Katholiek hart sneller kloppen!

Natuurlijk snapt iedereen dat de bestuursleden vreselijk hun best hebben gedaan om een zo'n dynamisch, "leuke" en vooral geen saaie presentatie in elkaar te zetten. Maar echt slagen doet het van geen kant. Dat kan ook niet. De sfeer op het scherm is net zo overdreven authentiek als Martien Meilands geaardheid. Je kunt geen groep eigenzinnige mensen verplicht in een ruimte zetten om ze tot luisteren te dwingen. Om tevens te verwachten dat ze dit leuk en interessant vinden. En zich ook nog uren kunnen concentreren.

O... wacht... oeps... volgens mij doen leerlingen dit de hele dag. De vergelijking is gemakkelijk gemaakt. Zo'n ochtend voelt aan als in de les zitten bij de meest oersaaie leerkracht die met stofwolken uit zijn mond probeert uit te leggen waarom Tibetaans kleien tot 's wereld erfgoed behoort. Met een waslijst in je hoofd van zaken die je feitelijk had kunnen doen op een "dag zonder leerlingen," is het lastig de meerwaarde ervan in te zien. Het voelt als verloren tijd en in tegenstrijd met werkdrukverlaging.

In ieder geval is het allemaal goed bedoeld hoor, zo'n onderwijs ochtend met lunch.

Saamhorigheid en top-down transparantie kweken. Helaas kan ik niet zo goed tegen politiek correcte woorden. Nietszeggende taal die zich verschuilt in een mist van hoogdravendheid. Pretentieus en onnatuurlijke woordenschat dat haaks staat op het dagelijks taalgebruik van de jongeren aan wie wij lesgeven.

Alsof een deftige madam uit het Gooi moet gaan poepen in een Dixie.
Het klopt gewoon niet.

Begrijpen doe ik het wel. Bestuursleden hebben gestudeerd en kunnen niet met Jip en Janneke taal aan komen. Bij mij werkt het echter als een rode lap op een stier. De rode lap van verbeelding en lachspieren. Hoe kun je ook anders als je iemand in een worteltjesjurk hoort praten over "harmonie, passie, samen en verbinden?"

Gaat het dan nog om onderwijs of is Kim Holland undercover een lezing aan het geven? Wiens brein associeert niet op creatieve wijze als deze woorden vergezeld gaan met "in elkaar overgaan, guilty pleasures en zaadjes." Om er nog een stout sausje overheen te gooien met "een vlam die ontsteekt."

Als je eenmaal in deze mindset zit, kun je ook niet meer terug.

Alles heeft een hoog "KH" gehalte.

Vrouwelijke collega's zitten met rode koontjes, ondeugende pretlichtjes of met een uitgestreken gezicht te luisteren. Een blik en je kunt aan de reactie aflezen hoe het ervoor staat in de sponde.
Licht uit, eetbaar ondergoed of een goed boek. Mannelijke collega's daarentegen kijken zeer ongemakkelijk als gesproken wordt over "vitaliteit, wendbaarheid en duurzame inzetbaarheid." Wees gerust mannen. Het gaat om onderwijs, niet viriliteit.

Eèn ding moet wel gezegd worden.

Niets verbindt meer als het gezamenlijk ondergaan van zo'n ochtend.

Niet voor niets zijn de leukste klassen vaak een crime voor de leerkracht!

Scherpe groet

Kerstpakket: ZustainaBox (kort verhaal)

Mon, 20 Dec 2021 15:01:38 GMT

Om maar meteen met de wc deur in huis vallen.

Een toiletrol is geen geschikt kerstcadeau!

Jouw werkgever kan dan wel de spreekwoordelijke waterdunne defaecatie van jou krijgen, het is niet netjes om je personeel met die boodschap de kerstvakantie in te sturen. Maar ja, het cadeau is het antwoord op de samensmelting van scholen. Een fusie kost geld en dat verhalen we op onze leerkrachten.

Een ecologisch kerstpakket van "Zustaina" viel ons ten beurt. Wat er allemaal in zat? In ieder geval geen dyslexiekaart, hetgeen ik met die naam wel verwachtte.

Vooropgesteld, ik ben voor verduurzaming en recyclen. De gedachte en missie van de school is er een die ik van harte ondersteun en iedere dag in de praktijk breng.
Het pakket laat mij echter verward achter. Ongetwijfeld verdient een hip, jong marketingbedrijf met knotjes op de semi mannelijke hoofden er tonnen aan. Maar zo vrolijk als de mevrouw die lachend en zingend met een douchekop in haar hand op het stuk "green soap" staat, word ik er niet van.

Laten we het pakket aan een nader onderzoek onderwerpen.

Dè wc rol. We trekken ons even in het kleinste kamertje terug voor een test.
Is het een extra grote rol, zodat je er langer mee doet en dus op de kartonnen binnenrol bespaart? Niet echt. Het is een rolletje van niks. Niet eens hoede plank waardig.
Één slechte garnaal en je hebt te kort. De rol blijkt net zo duurzaam als voor het zingen de kerk uitgaan. Je schiet je doel voorbij.

Is het dan misschien heel zacht, waardoor ik mijn billen met een sensationele veeg afhelp van een gespleten persoonlijkheid? En daardoor minder geld besteedt aan de psychiater? Helaas, een extra investering in uierzalf is een pré.

Wellicht heb je minder nodig door een overtreffende gelaagdheid die de onderwijs hiërarchie doet verbleken? Een teleurstellend “niente.” Het één laags papier is zo absorberend als Roy Donders en een encyclopedie. Een gemiddelde amoebe neemt meer kennis tot zich.

Het doel van de wc rol? In ieder geval geen “unlimited happiness” zoals op de verpakking staat! Wel heb je na de rol meer waardering voor de rest van het pakket!
Immers ligt de lat zo laag dat je super blij bent met een Kerstzaadjeskaart voor de lente (nee, ik zeg verder he-le-maal niks!).

Een bijbehorende brief vertelt mij dat de veganistisch spicy speculaas koekjes "verslavend lekker" zijn. Ik proef en vind het een mix van gatver en jak! Een hint van speculaas, een overheersende vleug, zeg maar windvlaag, sambal met een 'after taste' van 'hoppa de prullenbak in.'
Laat die veganisten dat spul maar knagen. Die zijn een culinair fiasco wel gewend.
Het is van top tot teen composteerbaar wordt vermeld. Nou wil ik niet de bioloog gaan uithangen, maar naar mijn weten wordt ieder koekje verwerkt tot mest.

Om mijn humeur op te vijzelen grijp ik naar het klimaatvriendelijke tussendoortje van Nucao. De lange omschrijving maakt mijn bange vermoedens waar. Maar het is toch biologisch, vegan, 65% minder suiker, plasticvrij en “like milk?” Nou, dàt proef je. Niet-te-vreten!

“Made to make you feel good.” Over wat?! Hoe dan?! De belofte om 1 boom te planten bij aankoop van elke reep? Een gemakkelijke belofte bij een oneetbaar product. Laat die bomen maar zitten. Ik koop wel een zuurstoffles en eet een ècht stuk chocolade met plastic!

Vol verwachting kijk ik uit naar het vierkante doosje. De ZustainaCup.

Het blijkt op z'n minst een uitdaging voor de motorisch onhandigen onder ons. Op z'n best een tuitbekertje voor volwassenen. Super handig voor de categorie mannen die in hun vrije tijd in luier met fopspeen bemoederd willen worden in een oversized ledikant. En daar grof geld voor neertellen. Ik verzin het niet. Het bestaat echt!

Positief gesteld is de kop plastic vrij, veilig voor de afwasmachine en recyclebaar. Recyclebaar?!

Hooguit als doorgeef kado, want in welke categorie “het lijkt net plastic, maar is het niet” dekseltje valt, weet ik niet.

De thee uit Griekenland is het enige lichtpuntje uit het hele pakket. Een verzameling versnipperde theeblaadjes vijzelt mijn humeur op. Het ruikt heerlijk en ik popel om te proeven. Maar wacht... zonder thee infuser of ei gaat het niet lukken. Die zit niet in het pakket. Ik heb gelukkig zo'n ding. De anderen moet de theeblaadjes maar oproken?

Dus grijp ik naar mijn laatste hoop... een bloeipotlood met kerstboomzaadjes.
Een praktisch potlood, waarvan je het "circulair" eindstompje onder een dun laagje grond kunt stoppen, zodat het uitgroeit tot een kerstboom.
Hét perfecte kado voor mannen die reeds getraind zijn in het minutenlang gehypnotiseerd staan kijken tot het water kookt.

Ach, het is zo gemakkelijk om een kerstpakket af te kraken.

Misschien ben ik stiekem blondt. Ik snap het niet. Als je een aparte brief gelardeerd met Engelse terminologie nodig hebt om de producten uit te leggen ben je mij kwijt. Ik ben niet "hooked"over deze "no waste" producten. Hooguit 'pissed off' over verspild geld.

Wat heb je aan een duurzaam pakket als je het niet gebruikt?

Gelukkig hebben wij op locatie een zeer wijze directie die het personeel wel snapt en ons blij maakt met een fantastische bon voor een tuincentrum.

Zo toon je waardering en houd je mensen happy, tevreden en voor lange termijn bij je.

Die ene bon is duurzamer dan het hele eco pakket bij elkaar.

Een zaaaalige Kerstgroet!

Tijd

Wed, 17 Nov 2021 16:24:09 GMT

Ik was al wakker

Toen jij nog droomde

Terwijl jij kroop

Liep ik harder

Jij had de tijd

Mijn klok tikte

Toen jij mij vond

Was ik reeds verdwenen…

Ome agent

Mon, 23 Aug 2021 14:53:07 GMT

Politie agenten staan onder vuur. Natuurlijk zijn er rotte appels, ook in dit beroep. En nee, ik ben het zeker niet altijd eens met bepaalde handelingen. Wel weten we allemaal dat vele foto's en filmpjes maar de halve waarheid laten zien. Bewuste montage om naïeve burgers tot woede te laten uitbarsten en te zorgen voor nog meer onrust.

Zelfs in Nederland is de tendens om bloederige taferelen uit te lokken bij demonstraties. Om het offerlam te worden in deze mediageile wereld. Voor grootdoenerij, hopende op eeuwige roem of schadevergoeding. "Kijk mij eens tegen de wet aan schoppen!" "Kijk mij eens stoer doen, nu er een grote groep is." Demonstraties zijn niet langer vreedzaam, maar criminele bijeenkomsten met 70% fotografen, 28% "demonstranten" en 2% politie.

De kritiek op politie die zogenaamde onschuldige burgers knuppelen is groot. We spreken voor het gemak maar niet over burgers die belagen, opruien, gewelddadig zijn, niet luisteren naar instructies en het recht menen te hebben om te dreigen en provoceren. Vroeger werden diezelfde jongens en meisjes grondig de oren gewassen door omi en opi. Vroeger legden diezelfde senioren aan hun kinderen en kleinkinderen uit dat ze braaf naar school moesten gaan, luisteren naar de meester en zich 's avonds netjes aan tafel moesten gedragen. Nu staat deze beschermde "kwetsbare doelgroep" tegendraads te wachten op hun gloriemoment! Weg met het Corona risico. Weg met de breinaalden! Op naar John de Mol!

Laten we elkaar geen mietje noemen. Met welke ogen kijk je naar de beelden? Zijn het onschuldige omstanders die met stokken en gebalde vuisten, woeste blikken en vaste tred op agenten af lopen en hen in het nauw drijven? Zijn het vreedzame demonstranten die handhavers in hun gezicht spugen, verrot schelden en van alle kanten aanvallen?
Zou jij in de schoenen van een agent durven staan? Tussen burgers die stijf staan van de adrenaline en jou een lesje willen leren? Zou jij het pikken als een burger precies datzelfde met jou deed? Nee, dan verwacht je dat ome agent voor jou klaar staat! Demonstranten die afstand houden lopen geen gevaar.

De knuppel wordt geheven naar degene die door het goede leven in Nederland met een volgevreten buik middels halfhartige karatetrappen testen hoe dichtbij ze kunnen komen. Overigens zou die knuppel een waarschuwing moeten zijn. De meeste zien dit echter als een prima reden om nog een stapje verder te gaan. Om dan dikke krokodillentranen te huilen als er een tikje uitgedeeld wordt.

Demonstraties zijn niet langer bijeenkomsten om aandacht te vragen voor een goed doel. Het is een excuus om rottigheid uit te halen, te schoppen tegen alles waartegen te schoppen valt, om andermans bezit in de fik te steken of vernietigen. Om asociaal en crimineel gedrag te laten zien, dat normaliter niet getolereerd wordt. En nu ook niet getolereerd dient te worden!
We staan op de barricades! We vechten tegen..., tja, tegen wat eigenlijk?! Tegen politie, waarvan verwacht wordt dat ze jou wel beschermen als de nood aan de man is?

Het is gemakkelijk om het schaap te zijn en mee te gaan in veilig kudde gedrag. Het vergt moed en lef om iedere dag een uniform aan te trekken, wetende dat je risico loopt, vernederd wordt en toch klaar moet staan voor diezelfde burger. En ja, er zijn agenten die hun macht misbruiken of foute technieken inzetten. Dat moet berecht worden. Zonder twijfel, zonder excuus. Zeker zijn er agenten die het lekker vinden om even te laten zien wie de baas is. Bedenk wel dat je de aandacht van ome agent niet trekt, omdat je een ijsje hebt laten vallen. Weet ook dat ome agent jou niet vraagt om je broek te laten zakken om te bewijzen dat je tenminste 7 meter kunt plassen. Wel wordt gevraagd simpele instructies op te volgen. Het merendeel kiest voor dit vak voor de juiste redenen. Deze mensen willen ook graag 's avonds heelhuids thuis komen.

In Nederland mag je het gelukkig oneens zijn met het beleid. Je hebt de vrijheid om op straat te gaan en je stem te laten horen.

Maar kies je voor provocatie, dan kies je ook voor de consequentie.

Alleen kunnen we dat niet aan. Het is de omgekeerde wereld en van de pot gerukt.

Beste COVID 19

Thu, 18 Mar 2021 14:58:41 GMT

We hebben elkaar nog niet ontmoet, maar ik heb veel over je gehoord. Een wereldster ben je! Stiekem ben ik jaloers op je. Als enige in de wereld, beweeg jij je vrijelijk rond. Een echte globetrotter! Onbelemmerd en geheel gratis vier jij vakantie in alle landen waar je maar naar toe wil. Vrijwel alle continenten heb je bezocht. Alleen Afrika staat nog op het verlanglijstje geloof ik. Je komt in aanraking met mensen van allerlei pluimage, verdiept je in verschillende culturen. Van voorleesmoeder tot de president van Amerika. Allen onder de indruk van jou!

Zelfs de wetenschap is in de ban van de wijze waarop je mensen beroert. Je zou er zo een studie aan kunnen wijden. Een genie ben je, doordat je iets hebt uitgevonden wat menig beroemdheid wil. Bekend zijn en toch onzichtbaar voor de buitenwereld. Hoe doe je dat toch? Een autodidact door veelzijdigheid.

Als een echte avonturier ga je op ontdekkingstocht met weinig bagage. Soepel pas jij je aan in een nieuwe omgeving. Je bent jong en wil wat hè? You are un-stop-pa-ble! Misschien dat meer mensen zouden moeten zijn als jij. Je breekt een lans voor de gender neutrale samenleving, discrimineert niet en steelt de harten van jong en oud. Door jou is er reuring in de tent en worden mensen aan het denken gezet. Je inspireert mensen om hun levens te veranderen. Om een gezamenlijke boodschap uit te dragen. Complete volksstammen geven geld aan jou uit. Zomaar. Omdat jij het bent.
Bijzonder hoe je heden ten dage wars bent van social media. Jij hebt wel volgers over de hele wereld, maar doet niet aan 'likes' toch?

Desalniettemin ben ik geen fan van jou. Daarvoor ben je te grillig en egocentrisch. Jij denkt serieus dat de wereld alleen om jou draait hè? Eerlijk gezegd hoop ik dat je over een tijdje een eendagsvlieg blijkt te zijn. Dat je uit beeld verdwijnt. Het niet meer over jou gaat en je alleen in onze historische annalen vermeldt staat. Maar ja... jij hebt broertjes en zusjes waar we ongetwijfeld ook van gaan horen. Jullie zijn zo'n beetje het talentvolle equivalent van de Kardashian familie.
Mijn tip aan jou: zorg voor geen overkill. Wacht nog een tijdje met opnieuw in de media komen. Mensen worden je anders snel beu.

Juist de meest rusteloze geest is gebaat bij bezinning.

Operatie Tante Doelia deel 3 (drieluik)

Sat, 19 Dec 2020 15:44:33 GMT

"Tante Doelia..." "Wakker worden..."

De operatie is voorbij. Mijn ogen openen zich met moeite. Ik probeer te focussen in de narcosemist. De verpleegster vindt dit hèt moment om uitleg te geven. De operatie is goed gegaan... bla bla... het was een grote steen... bla bla. Versuft doe ik mijn best iets op te vangen. Ik balanceer tussen ontwaken en slapen. Terwijl ik grote moeite doe om de effecten van de misselijkheid binnen te houden, kakelt iemand in mijn oor wat ik straks wil eten? Boterhammen? Beleg? Ik slik nog een keer, maar gun haar eigenlijk de lading. Laat-mij-met-rust!

Mijn lichaam reageert niet goed op de narcose in combinatie met de morfine. Tot drie keer toe wordt een nieuwe "anti misselijkheid" zak aan het infuus opgehangen, maar het helpt niet. Ook niet met de bril op. Ik zie eerst een everzwijn, daarna Lincoln in hetzelfde stukje linoleum. Het gaat niet zo goed.

Mijn moeder, mijn heldin, overwint drempels om mij te kunnen zien. Een golf van liefde vloeit over mij heen bij het zien van de rode jas. Zij drukt de verpleegster op het hart dat narcose en Tante Doelia geen goede combinatie zijn. Nooit geweest ook. Als tiener en twintiger heb ik meerdere operaties gehad en vaak gedacht om mij maar te laten inslapen. Zo beroerd was ik. Twintig jaar ervaring later heeft mij geleerd dat er Rousseau licht aan het einde van de tunnel gloort, dus het is een kwestie van doorzetten.

De hele dag en een groot gedeelte van de volgende dag lig ik in bed te vegeteren. Ik verzoek geen chemische anti rotzooi meer in het infuus te doen. De effecten moeten op natuurlijke wijze uit 't lijf. In mijn roes hoor ik wel dingen. Mensen zijn zich soms niet bewust dat je wel zwak, ziek en misselijk bent, maar dat er nog ontvangst is. Tijdens het verplaatsen naar een andere afdeling, hoor ik in de lift de ene verpleegkundige tegen de andere kirren "ik vind het zo'n leuke afdeling..." "Ik heb zo'n shit periode achter de rug, want..." Gelukkig zak ik op tijd weg. Even later word ik wakker door twee ICT'ers op m'n kamer. Ik hoor ze overleggen met de verpleegkundige die aangeeft dat ze niet meerdere laptops kan aansluiten. Dan is er geen verbinding. Op een andere afdeling gebruiken ze de onderste stopcontacten voor de bedden. De oplossing van de mannen? "Laat ons even weten wanneer het weer gebeurt." Weg zijn ze. Briljant! Ik dommel weer weg.

Na het besluit dat ik niet naar huis kan, word ik weer overgeplaatst. Hulde voor de vriendelijke, vrolijke verpleegkundigen met hart voor de patiënt! Een rotte appel houd je altijd. Die kom ik tegen tijdens de avonddienst. Ik heb supervisie nodig met naar het toilet gaan.

Wankelend loop ik langzaam met het hoofd omlaag met de infuus rollater. De stier in mij zegt dat ik wel moet proberen. Stabiel is het niet. Hard roept de rotte appel "wat moet ik doen?! Ik ben vreemd voor jou. Dat zie je niet, want je kijkt me niet aan!" Ik slik de misselijkheid weg en probeer het waterbed in mijn hoofd stil te houden en mijn ogen op 1 punt op de vloer te richten. Ik kan mijn hoofd niet omhoog doen, want dan kiep ik om. "We hebben alle kwartjes al opgeraapt hoor!" snerpt ze. Stom wijf!
Als ik weer in bed lig, voelt het ongemakkelijk. De Kamasutra hebben ongetwijfeld 50 diverse standjes voor in rughouding, maar ik kan geen gemakkelijk alternatief vinden.

De volgende ochtend probeer ik rond de middag mijzelf wat op te kalefateren. Total loss voel ik mij na een simpele wasbeurt, maar in de zevende hemel door een heerlijke frisse tandpasta mond. Weg met die smerige narcose smaak! Chirurg T. komt vlak erna even langs. "Ja, het is maar goed dat u de galblaas eruit heeft laten halen. Het kan toch voor veel problemen zorgen."

Dank u wel voor de wijze raad..... achteraf.

Nu, een week later zitten mijn organen nog geregeld in de "storming fase" van groepsdynamiek. Er moeten nieuwe afspraken gemaakt worden over de rolverdeling en dat vergt strijd.

Maar... zonder strijd geen zege!

Blij met de kerstvakantie... lekker in alle rust herstellen.

Operatie Tante Doelia deel 2 (drieluik)

Sat, 19 Dec 2020 15:42:11 GMT

Op de opnamedag heerst bij mij gelatenheid, want je bent overgeleverd aan anderen. Je kunt een groot deel van het ochtendritueel overslaan. Geen ontbijt, dagcrème of make-up. Zoals je uit de baarmoeder bent gekomen, zo ga je de operatie in. Zo'n overlevering geeft ook rust. Je eigen verantwoordelijkheid in het leven valt voor die dag weg. Je doet wat gevraagd. Of nou ja, die intentie is er.

Snel na het inchecken staat chirurg L. voor mijn neus. Patiënt 1 is Corona positief, dus ik ben als eerste aan de beurt! Ze wachten op mij. De operatiekamer is klaar, de messen zijn geslepen. L. oogt zelfverzekerd, kalm, bijna vaderlijk. Ik vertrouw hem. De blonde verpleegster probeert in rap tempo alle voorbereidingen versneld te doen. Ik mag op de weegschaal gaan staan. Nee, niets hoeft uit. Zelfs de schoenen blijven aan. "Ik trek wat gewicht voor de kleding er af."Ik opper 5 kilo. Blondie denkt dat 2 genoeg is.

Vervolgens gebeurt het ondenkbare! Terwijl ik in een super sexy blauw operatiehesje in bed lig, fluistert Blondie op gepaste afstand "de patiënt die positief getest is, is net voor jou naar het toilet gegaan." HUH?! Wat?! "We moeten je ontsmetten." Een andere verpleegster komt uit een kamertje en knikt naar mij. Blondie fluistert "ze weet er van af." Ik voel alsof ik in een foute film zit. Een jongedame met zwart haar en een oranje hoodie komt uit het kamertje. Zij krijgt succeswensen mee. Ik heb medelijden met haar. Ik hoor de twee zusters overleggen waar Hoodie overal gelopen heeft. Want daar moet ontsmet worden. "Zij heeft nergens gehoest toch?" Blondie wijst "jawel, zij stond daar tussen die twee bedden."

Serieus?! Ik word van alle kanten preventief gestoken, bevraagd en ontsmet om in het ziekenhuis potentieel Corona op te lopen?! Hoezo krijgt de arme mevrouw deze uitslag niet eerder te horen? Waarom mag zij nog überhaupt in het ziekenhuis komen, laat staan op de opname afdeling! Nàdat de dokter mij verteld heeft over de positieve test! Waarom hebben ze niet eerst alles ontsmet, vòòrdat ik naar binnen mocht?! Mijn handen en gezicht worden ontsmet en ik word overspoeld door een kokhalzend sterke alcoholgeur. Ironisch, daar ik nuchter moest zijn voor de operatie.

Zonder uitstel word ik weggebracht richting OK. Ik focus mij op de anesthesist die naast mij komt lopen. Kordate man. Die krijgt mij er wel onder. We babbelen en hij ziet eruit zoals ik mij hem heb voorgesteld bij het telefonisch consult maanden geleden. Het is verstandig vriendjes te zijn met degene die je in een diepe slaap brengt en ervoor zorgt dat je ook weer ontwaakt. Geen Michael Jackson taferelen.

Tijdens het verplaatsen van bed naar operatietafel moet ik lachen om het plasopening in de tafel. Of ik van te voren ben geweest? Jazeker! Anders was er nu geen paniek. HUH? Ze hebben de boodschap niet doorgekregen. De tafel is prettig verwarmd. Een lieve verpleegster met donker haar komt naast mij zitten en babbelt er op los. Ik kijk haar aan en waardeer dat ze als taak heeft patiënten op hun gemak te stellen. Ik voel echter ook op dat moment geen spanningen of zenuwen. Heb ik eigenlijk nooit gehad voor een operatie. De chirurg komt binnen en vraagt mij waarom we hier zijn. Bijna heb ik de neiging om een borstvergroting te opperen, maar door zijn serieuze blik zeg ik "de galblaas moet eruit." Hij knikt. Mooi. We zitten op 1 lijn. Altijd handig in dit soort situaties.

Chirurg L. zegt dat hij nu een ritueel gaat uitvoeren. Ik moet mijn mond houden. Prima. Neanderthaal type. Duidelijk. Houd ik van. Hij kijkt naar een rijtje op de muur en dendert alle gegevens op. Naam, geboortedatum, cup maat, welk gereedschap hij gaat gebruiken, de grootte etc. Indrukwekkend!

De narcotiseur legt alles stap voor stap uit. Het zuurstofmasker gaat op. Ik zie een aantal spuitjes in het infuus gaan. De verpleegster wenst mij welterusten en 'droom zacht.' Net op het moment dat ik mij afvraag over wie ik ga dromen, ruik ik een walgelijke chemische geur... "shit, dit gaat niet goed!" Licht uit.

............................................................. (lees verder bij deel 3)

Operatie Tante Doelia deel 1 (drieluik)

Sat, 19 Dec 2020 15:37:59 GMT

Nee, het betreft geen militaire actie, al worden de voorbereidingen met dezelfde precisie uitgevoerd. Nog even zorgen dat alles op het werk en thuis geregeld is. En voor het geval ik een tijd op m'n Auping eiland mag vertoeven zonder hulp in huis, wordt een noodpakket klaar gezet.

Twee en halve maand eerder....

04.30, 's nachts in mijn slaapkamer...

"Nee, niet die. Doe die oranje maar. Is vriendelijker..."

Terwijl de uiterst lieve huisarts uit Weert naar mijn ontblote bil kijkt, ben ik in afwachting van wat nu gaat gebeuren. Eigenlijk maakt het mij geen donder uit. Als ik met diezelfde blote kont buiten het Wilhelmus had moeten zingen, had ik het ook gedaan. Alles om de pijn te laten verdwijnen. Een half uur eerder had ik toch maar de huisartsenpost gebeld na het nodige gekreun, puf en hijgwerk sinds middernacht. Twee vreemde mannen aan mijn bedzijde in het holst van de nacht. En dat met je "still in my bed look." Sprankelend om 22.00. Minder zeven uur later.

De ambulancebroeder overhandigt de spuit en een half uur later zink ik weg in gelukzalige opluchting. De huisarts weet meteen... een koliek... de galblaas. Het kreng moet eruit, want ze houdt een groot gedeelte van mijn rechterkant in een martelgreep! Voor en achter. Zonder bril kan ik de knappe contouren van de huisarts nog zien. De lieve schat legt alles 2x uit. Rustig. In eenvoudige termen.
Stom. Ik vraag naar de oorzaak van zo'n galsteen. "Tja, vrouwen na een bepaalde leeftijd..." Gelukkig is daar een kramp die ons beiden de mond snoert.

Een echo in het ziekenhuis volgt de week erop. De verpleegster roert royaal gel over mijn hele buik, maar vindt niks. Ergens ben ik opgelucht, maar ook verbaasd. Ik grap nog "is het een jongen of meisje?" Het blijkt verloren humor. Opnieuw leg ik uit waar ik de pijn voelde. "Tja, ik zie niets..." Wederom stiekem opluchting. Ineens "o, ja hier heb ik de boosdoener hahaha!" "Ook nog een grote hoor!" "Even meten... 1.6 cm." Trut. Met hoofdletter. De huisarts belt de dag erna voor de uitslag. De steen is toch groter, 2.5 cm. De Trut kan dus ook niet meten.

Het intakegesprek met de chirurg T. volgt weer een week later en is verwarrend. Ik had gehoord dat zo'n operatie in principe niets voorstelt. In principe... als alles goed gaat en je geluk hebt. Iedereen kent wel iemand met onverwachte complicaties of fatale afloop na een simpele ingreep. Ben je gezegend, is het een goede dag en stelt het geen fluit voor.

Zonder zorgen ga ik het intakegesprek in. Een lijst met potentiële complicaties volgt en met kopzorgen loop ik weg. Ik moet goed overwegen tussen een operatie of afwachten. Huh? Niet zìj met haar medische studie, maar ìk de leek moet beslissen? Nadat ik haar 4x gevraagd heb wat zij zou doen, geeft ze schoorvoetend toe om het wellicht af te wachten. Ja, de steen is groot en kan niet via de natuurlijke weg het lichaam verlaten. Ja, na 1 galsteen volgen er meer. Ja, ik moet goed mijn lichaam in de gaten houden i.v.m. alvleesklierontsteking, "want dan is de situatie acuut", maar... er zijn ook risico's en ik heb sinds de eerste aanval geen grote meer gehad.

Vertwijfeld loop ik naar buiten. Lange leve Google en de zelfverklaarde (eigen)wijsheid van patiënten. Iedere leek is nu een deskundige en artsen durven geen dringend advies meer te geven.

God dank heb ik een geweldige huisarts! Resoluut zegt ze "de steen moet eruit! Heb je er nu geen last van, dan ga je er wel last van krijgen!" Ze krijgt gelijk. Vlak nadat ik mij op de operatielijst heb laten zetten, begint het gesodemieter en laat het kreng regelmatig van zich horen. Vetvrij eten of niet. Jetje doet waar het zin in heeft! Het advies is bij krampen te springen, liefst op een trampoline. De steen verschuift en blokkeert de uitgang niet meer. Mijn collega's moeten gedacht hebben dat ik gek ben, want ook op 't werk is Jetje er natuurlijk bij.

Na maanden wachten is ineens de opname een feit. De dag van de operatie.

.......................................................... (lees verder bij deel 2)

Lieve Mark, pruimentijd

Thu, 22 Oct 2020 13:27:41 GMT

Even hart onder de riem, want ik zie dat je het moeilijk hebt.

We leven in een rare tijd. De pruimentijd. Alleen zie ik veel zure gezichten, dus de pruimen zijn nog niet rijp. Of gaar. Of waren dat de rapen? Die zijn wel gaar. Daar weten Wimlex en Max alles van. Ook van het boetekleed aantrekken. Dat had ik even aan hen uitgeleend.

Als minister president ga je (vaak letterlijk) gebukt door het leven. Zo ook nu weer. De Griekse vakantie affaire. Onze koning en koningin die in Corona tijd met de neus in de lucht naar Griekenland vliegen. Dag klootjesvolk. Wij hebben een privé jet. Jullie niet. Daaaaag!

Onze koning in de fout, jij verantwoordelijk. Iedere keer dat Willempie naast het potje piest, mag jij het opruimen. Thorbecke zette dit in 1848 in de grondwet onder het kopje "ministeriële verantwoordelijkheid." Thorbecke was een beetje dom.

Decennia lang kwijten vele Oranje generaties zich van hun fanatieke taak om royaal naast de Koninklijke pot te piesen. Bernhard had zelfs 'n krachtige straal die tot internationale hoogtes steeg. Die keek niet zo nauw tijdens het neerknallen van Afrikaans wild en aannemen van smeergeld (tja, Trixje wilde een Groene Draeck voor haar verjaardag). Ook liet hij andere lichaamssappen rijkelijk vloeien. Bernhard was het opperhoofd der bonus papa's.

Bij iedere generatie Oranje's bukt een minister president zich weer om het gele vocht op te dweilen. Kijk, dat snap ik dus niet. Zelfs Patricia gaat als ervaringsdeskundige vast op voorhand in een badkuip zitten (zou ze bonus dochter zijn?).

Nu snap ik dat jij nog geen kinderen hebt. Maar als leerkracht ben je toch pedagogisch onderlegd? Iedere ouder weet dat je een kind zo snel als mogelijk zindelijk maakt en leert netjes ìn de pot te plassen, het op te houden en te weten wat wel en niet mag. Doe je dat niet, dan heb je straks een Oranje telg die met 53 jaar nog de Sanseveria stengels laat krullen na een weekendje stappen. Zo'n type waarbij bladluizen uit voorzorg het regenpak aantrekken uit angst voor een golden shower.

Het lijkt echter de tendens van de Nederlandse politiek te zijn om achter de feiten aan te hollen. Om niet op te voeden, maar te blijven dweilen. Achter Willempie. Achter Corona. Achter het Neerlands volk. Het voortschrijdend inzicht ten aanzien van het virus laten meer tegenstrijdigheden zien dan Marijke Helwegen's paspoort. Jij moet Japie toch eens diep in de ogen hebben gekeken en verzuchtend hebben gezegd: "nu ga jij dit maar eens uitleggen aan het volk." Dit heb je bij Wimlex ook gedaan. Goed hoor dat je hem nu eens zelf z'n excuses hebt laten aanbieden. Wees de 2020 Aristoteles voor Alexander.

Word je het opvangen van eenieders klappen en glad strijken niet moe lieverd? Wordt het niet tijd dat je gaat opvoeden met harde hand? Ben streng!

Zet jouw grote handen in voor het grote geheel! Jij hebt namelijk DE perfecte spanking handen!

Start met de Oranjes en leg daarna het Nederlands volk op je knieën. Laat jouw mooie, grote, stoere handen zweten.

Verhef je handen!
En sla!
Hard!
Sla zoals een devote non bid.
Resoluut!
Onverbiddelijk!
Vol overtuiging!
Voor een hoger doel.
Sla, zodat ongelovigen zich bekeren!
Doe je stropdas af en sla!
Doe je bril af en sla op gevoel!
Uit frustratie!
Voor alles wat je lief is!
Maar SLA!

Zorg dat je handen gaan kwijlen bij het zien van stoute onderdanen.

Voedt de decadente Oranjes op!
Leidt het eigenwijs Neerlands volk!
Stuur domme Japie met ferme vinger naar de hoek!

Kom op voor jezelf en denk aan de tegelspreuk van Tante Doelia:

"Pas als je handen gaan kwijlen, hoef je als minister president niet meer te dweilen..."

P.S. ik kom binnenkort eens kijken naar je verbouwde kelder. Ik zorg voor verkoelende Mylene handcrème in m'n picknickmandje.

Het kaasvrouwtje in Corona tijd

Sat, 01 Aug 2020 10:39:22 GMT

Het kaas vrouwtje, laten we haar Berta noemen, is een beetje naïeve, vriendelijke mevrouw. Ze werkt in de regio in een kaaswinkel die normaliter ook super lekkere mini hapjes hebben om te proeven. Vandaag besloot ik mijzelf te trakteren op heerlijke geitenkaas. Daarmee begon het gemekker...

De winkel is niet heel erg groot, dus 3 klanten in Corona tijd is de RIVM maximale bezetting. Een mevrouw met een fluffige roze hanenkam kwam binnen en ging naast mij staan. Zonder woorden en met 1 handgebaar begreep ze mij en nam afstand. Een lachend knikje naar elkaar, terwijl we naar buiten keken naar een lange rij mensen die gelaten stonden te wachten, totdat er weer een Lidl winkelkar vrij kwam.

Mijn motto is verstandig voorzichtig, zonder paniekerig te doen. Ik pies graag naast het potje wanneer het kan, maar ben nog niet levensmoe. Daar waar ik in de begintijd nog nonchalant dacht over Corona, heb ik genoeg voorbeelden gezien om de Naerse Waerse mentaliteit voor een tijdje te parkeren. Helaas wordt er wel vaker met 2 maten gemeten of is er sprake van tegenstrijdige logica. Zo ook vandaag bij Berta.

Berta vertelde trots over de getroffen voorzorgsmaatregelen. Voor de kassa hing een mooi, breed doorzichtig spatscherm voor mensen die spreken met consumptie. Prima.
Verder droeg Berta latex handschoenen tijdens het snijden van plakjes kaas. Fijn.
Het aandoen was nog een heel spektakel. Zuinigheid noopte tot hergebruik van de handschoenen en deze lagen binnenstebuiten "klaar." Vijf minuten gefriemel en gefreutel later had Berta de handschoenen aan en hoorde ik de welbekende "pets!"

Je weet wel, het geluid waar menig mannenkontje spontaan van samen knijpt. Berta als prostaat onderzoekster zou geen succesnummer zijn geweest.

"Hahahaha, ik en handschoenen hè?", probeerde ze nog. Niemand lachte. Iedereen heeft haast op zaterdag. Buiten stonden mensen te wachten. Bij het aantikken van de kassa moesten de handschoenen weer uit, want "hahaha... plastic op plastic, dat gaat niet hè?" Zucht!

Dat de handschoenen uit moesten was volgens haar geen Corona probleem. Ze zwiepte met uitgestrekte arm van links naar rechts langs de kaasbalie... "hier komt niemand anders... niemand... dit is mijn domein." Ze kakelde vrolijk verder: "door de Corona hebben we ook geen gratis blokjes kaas meer. Nou dàt maakt het er niet gezelliger op toch?"

Verder moest met pin betaald worden. Cash was niet welkom. Ik was verbaasd, want a. er stond geen desinfecteermiddel bij de deur (denk van dat spul wat je wil) en b. iedereen typte het pinnummer in, waarna het apparaat niet schoongemaakt werd. Ik snapte de logica niet.

Maar DE 'pièce de résistance' zag ik vol afschuw aan. Terwijl ze plakjes kaas aan het snijden was voor klant 1, die om 12 stuks gevraagd had, hing ze laag gebukt boven de snijmachine. Luid pratend zweefde haar onbeschermd gezicht boven ieder plakje kaas. Met ieder nieuw plakje dat ze op de stapel legde, tufte ze zich een weg dichterbij. Als ze de KISS zanger was geweest, had haar uitgestoken tong het laatste plakje kunnen likken. Ik walgde.

Hetzelfde gebeurde bij mijn voorganger, klant 2. De Hollandse mevrouw van de camping wilde graag twee verschillende stukken stinkkaas, want die waren de vorig keer zo "lekkuuur?"

De kaas werd dit keer zonder latex handschoenen gepakt, het plastic ging er van af en met harde klinkers werd gevraagd om de grootte van het stuk. Ongeveer twee gemiddelde penislengtes van de kaas verwijderd. De verse kaas werd met onbeschermde handen vastgepakt en in papier gewikkeld. Netjes, met sputum en al. Ik kokhalsde.

Toen het mijn beurt was, heb ik op beleefde toon gevraagd of we eerst de grootte van de kaas konden afhandelen, alvorens het plastic eraf te halen. Niet persoonlijk bedoeld, maar ik heb mijn kaas graag zonder spuug. Ook buiten Corona tijd. Een tandarts en schoonheidsspecialiste moeten een grote kap op. Iemand die met verse, onbeschermde producten werkt en aan klantwerving doet door communicatie, hoeft dit niet?

Berta reageerde adrem en sprak geen woord. Stilte in de winkel...

Het klopt... Corona maakt het er niet gezelliger op!

Lieve Mark, Liesje en de Corona test

Fri, 15 May 2020 13:44:56 GMT

Het is alweer een tijd geleden dat we elkaar gesproken hebben. Ik schrijf je, omdat mijn vriendin Liesje een Corona test heeft laten uitvoeren. Het is belangrijk dat je een praktijkervaring hoort en niet alleen de stoffige theoretische gedachte van Jaap.

Liesje is zo'n gepassioneerde onderwijs miep die liever liefdevol de Corona bacillen tot zich neemt tijdens persoonlijk contact met leerlingen, dan dat ze veilig afstandsonderwijs verzorgd. Toen jij bij de persconferentie groen licht gaf voor het basisonderwijs, hoorde de wijk haar vreugdekreten. En nee, ze heeft geen balkon.

Je moet echter weten dat Liesje, in de tijd dat ze als een der laatste Mohikanen de school draaiende hield, vage klachten kreeg. Nou is Liesje medio vijftig, door het leven gepokt en gemazeld en gewend door te buffelen tot het niet meer gaat. Of te wel... leerkracht. De symptomen die ze kreeg weet ze, net als ieder ander, aan een verkoudheid, griepje, pollen, overgang etc. Want tja, op welk moment kun je je ziekmelden zonder gekastijd te worden als RIVM misbruiker? Ze was blij met de meivakantie, want dan was ze tenminste ziek in haar eigen tijd.

Recent kwam daar toch het dilemma. De scholen gingen open, de klachten niet weg en Liesjes fietsbanden waren wel opgepompt. Dus ging Liesje voor de test. Alles voor de kindertjes.
Liesje kreeg te maken met de Nederlandse bureaucratie; via de huisartsassistente, GGD, de werkgever, uiteindelijk naar de arbo-arts. Deze gaf groen licht na een analyse. Hoezee! De kienkaart was vol. Liesje mocht getest worden. De dag erna belde de GGD voor de test 's middags.

Liesje was enthousiast, want zo vaak kwam ze niet in een drive-thru. Gezonde, nuchtere Limburgse stamppotten stonden namelijk hoger op de voedingslijst dan Mc. Donalds. Alsof op een schoolreisje reed Liesje met kriebels in haar buik naar de GGD. Ik had haar gewaarschuwd om alleen te rijden in verband met de vele BOA's die een kleine erectie krijgen bij het uitdelen van een boete.

De vriendelijke aanmeldmeneer gaf lachend aan dat het niet erg was dat Liesje veel te vroeg was. Dan kon hij ook eerder naar huis. Liesje knipperde met haar ogen. Ze snapte de meneer niet. Waarom zou je eerder van je werk willen vertrekken?

Liesje sloot netjes in de file aan en keek reikhalzend uit naar de twee water God tenten met huppelende gender neutrale witte Minions. Vooraan aangekomen, moest de motor uit en Liesje wachten. In tegenstrijd met de voorgangers klampte ze een gesprek aan met de aanwijsmevrouw. Deze mevrouw vertelde haar trots wat feitjes. Een vaccin was volgens haar heel belangrijk, want slechts 3% van de Corona slachtoffers hebben immuniteit opgebouwd. En... deze mensen kunnen het virus weer opnieuw krijgen. Bam! Hoezo groepsimmuniteit?

Van slag door deze kennis moest Liesje 2 keer indraaien om haar Cuore de testtent in te rijden. Ter vergelijking... haar voorganger, de Mercedes GLS slaagde er in 1 keer in (ook een vrouw).
De anonieme test mevrouw lachte met haar opmerking "vrouwen hè?", terwijl de administratie miep haar gegevens controleerde.

Mark, nou weet ik niet of jij ooit met je fiets door de drive-thru bent gereden? De eerste keeltest viel wel mee zei Liesje. Een keer kokhalzen en klaar.
Echter de neus 'swab' bleek minder onschuldig. Wattenstaaf mevrouw zei vooraf nog "deze is wat vervelend." Nou, Liesje wist wat dat betekende... "dit-wordt-billen knijpen!"

Op verzoek leegde Liesje haar neus middels een aangereikte Kleenex...
Het wattenstaafje vloog richting neusgat...
Het wattenstaafje enterde het neusgat...
Liesje deinsde met haar hoofd terug tegen de hoofdsteun...
De test mevrouw kende geen genade...
Het wattenstaafje bleek nog dieper te kunnen!

Nooit eerder was een bitch fight zo verleidelijk! Maar ja, Liesje is zachtaardig. Alles voor de kindertjes! Twee dagen later bleek de uitslag negatief. Liesje staat weer als moederkloek en uithangbord van de "6 rollen van de leerkracht" de helft van haar schatjes te verwelkomen aan de schooldeur.

Moraal?

Wanneer laat je de bevolking weten dat je je als Corona overlever niet moet gedragen als God met een cape en nog net zo kwetsbaar bent als ieder ander?

Dikke knuff

PS: heb je nog gel nodig?

PS2: hoe zit het nieuwe zadel?

Lieve Mark, het Corona sprookje

Thu, 19 Mar 2020 14:51:37 GMT

Fijn dat je vanochtend een appje stuurde dat je toch goed geslapen hebt. Heeft het voorlezen geholpen? Zo'n Limburgs accent voegt iets toe hè?

"Uneasy lies the head that wears a crown" dacht ik toen je mij gisteren dodelijk vermoeid belde. Ik had geen keuze. Ik moest naar je toe. Je keek wel op van mijn oud verpleegsters jurkje. Ik zag de verrassende blik op je gezicht. Maar goed dat ik dit bewaard heb. Trouwens, over kroon gesproken. Ik heb het teruggegeven aan Lex. Hij was niet boos, wel teleurgesteld dat je het zonder zijn toestemming had meegenomen (neem de volgende keer een kratje Lindeboom mee). Max vond het een beetje dom van jou dat net het diamantpuntje uitstak tijdens jouw speech achtergrond foto (voor haar een Pink Lady, ze heeft een appeldag).

Lieverd, je viel zo in slaap tijdens het sprookje en hebt het einde niet meer gehoord. Lees het maar eens rustig na.

" Er was eens een mooie fee die Corona heette. Ze was een wereldster met sprankelende vleugels die vrijelijk naar alle continenten vloog. Onbelemmerd bezocht ze alle landen waar ze naar toe wilde. Ze was nieuwsgierig en ging op zoek naar kabouters van allerlei pluimage. Corona wilde leren van alle culturen. Iedereen was onder de indruk van haar. Van voorleesfee tot de koning van Amerika. Ook tovenaar Jaap was in de ban van Corona. Zoals zij alle kabouters beroerde, had hij nog nooit gezien! Corona was slim en had iets uitgevonden wat nog niemand kon. Bekend zijn en toch onzichtbaar.
Als een echte avonturier ging de fee op ontdekkingsreizen. Veel bagage had ze niet nodig. In haar bodystocking zat een klein zakje voor Corona zaadjes. Heel vroeger was er namelijk een boze tovenaar uit Spanje. Hij verzon een spreuk, zodat er geen kleine fee baby'tjes meer konden komen. Corona's lieve oma fee bedacht echter een trucje. Ze maakte van een papa en mama zaadje een aseksueel zaadje en noemde haar... juist Corona! En zo strooide de ondeugende fee allemaal zaadjes door de lucht. Ze lachte en danste boven de hoofden van de kabouters. Als trotse mama gloeide ze bij iedere nieuwe telg. De fee discrimineerde niet en gunde iedereen een zaadje. Van jong tot oud, van arm tot rijk. Fee Corona was het gesprek van de dag. Ze inspireerde zelfs vervelende trollen om hun levens te veranderen. Door de vele nieuwe feetjes, ging iedereen kadootjes kopen. Ze kochten zelfs extra kadootjes voor als ze zelf een baby zouden krijgen.

Maar door de macht veranderde de fee in een stoute, gemene heks. Corona dacht alleen maar aan zichzelf. Ze wist dat de hele wereld alleen om haar draaide en wilde alle aandacht. De kabouters begonnen een plan te smeden. Ze vroegen de hulp van alle grote tovenaars. Uren, dagen en maanden probeerden zij allerlei toverdrankjes uit. Maar heks Corona lachte erom en strooide nog meer zaadjes. Totdat 1 kabouter op een slim idee kwam. Hij sloot alle andere kabouters op in hun bomen. Ze mochten niet meer naar buiten komen. Het werd stil in de wereld. De bladeren aan de bomen ruisten niet meer. De dieren kropen in hun holletjes.

Corona werd verdrietig. Eenzaam vloog ze hoog in de lucht. Er kwamen geen baby'tjes meer en de zaadjes waren snel op. Teleurgesteld verschuilde ze zich in een grot.
Helemaal alleen huilde ze dikke tranen.
Iedereen was blij dat Corona weg was. Kabouter Mark werd door alle kabouters op handen gedragen. De hele wereld vierde feest. Er werd geknuffeld en gelachen. De kabouters hadden elkaar gemist...

En ze leefden nog lang en gelukkig"

Mark, zet vanavond maar de cd met zeegeluiden op. O, de rugzak met het Tempur kussen heb ik in de gang gezet. Geheid dat je ogen snel dichtvallen.

Dikke knuff

PS: sorry van de thermometer. Ik weet nooit zo goed hoe diep dat erin moet. Voor de zekerheid doe ik altijd tot het randje. Door de uierzalf floepte het er zo in!

Lieve Mark, toespraak

Mon, 16 Mar 2020 14:33:47 GMT

Intens... dat was mijn gevoel toen ik naar je keek tijdens je toespraak aan het vaderland. Jouw ogen verklapten echter weinig bedrust.

Onder de indruk was ik van jouw boodschap. Helder, krachtig en vol vertrouwen. In jezelf, wetenschappers en het voetvolk. Ik ben het lang niet altijd met je eens, maar op dit soort momenten ben ik trots op je. Je houdt je kranig ondanks alle kritiek en kwijt je van je taak als crisismanager. Bij de MH17 deed je dit ook uitstekend. Ik snapte alleen de prullaria op de achtergrond niet. Wie heeft jou die semi-erudiete look geadviseerd? En zag ik daar een cd van de Bee Gees? Ik wìst dat je smaak had!

Verrassend waren trouwens je strenge blik en ... jouw grote handen... mijn God wat heb jij grote handen! Die zijn mij nooit zo opgevallen. De hele tijd moest ik aan een sprookje denken: "maar meester Mark, wat heeft u grote handen..." Die onverbiddelijke toon liet mij niet onaangeroerd. Zeker toen je kordaat sprak over alleen met jouw toestemming het huis verlaten. Bijna had ik mijn haar in twee staartjes gedaan om alsnog alras in mijn Jong Garde Koor tenue langs te komen. Per slot van rekening heeft ieder torentje een kelder toch?

Bewonderenswaardig hoe je je geen enkele keer versprak. Vraag een volgende keer wel advies aan een nieuwslezer hoe het bovenlichaam in balans te houden. Soms deed je me denken aan zo'n knikkebollend puppykopje op de hoedenplank. Normaal zet je jouw woorden kracht bij door lichaamstaal, maar ik hoorde van Henk dat je de handen op elkaar moest doen van Thierry.
Lieverd, je moet geen advies aannemen van een politicus die wellustig op een piano gaat liggen voor een kiekje. Jij bent hiervoor te nuchter. Hooguit kun je William Rutten vragen voor een erotische fietsfoto. Wel even het zadel poetsen en verwisselen. Daar hebben we het over gehad ;)

Nu de realiteit. Jeetje. Beheerste verspreiding onder groepen die het minst risico lopen. Een groot deel van de bevolking zal dus bewust besmet raken. Dat is het advies. Geen lock-down. Kijk. Daar moeten we even over babbelen Markie. Ik snap dat je de kwetsbare ouderen wil beschermen door gecontroleerde groepsimmuniteit. Maar om de rest van ons hierdoor als kanonnenvoer in te zetten ten behoeve van een resistentiemuurtje dat de komende maanden moet worden opgebouwd? Het voelt alsof ik in de muur sta zonder tepelbescherming, terwijl Ronald Koeman een loeier van een vrije trap neemt! Alsof je ons injecteert met het virus. Aan ons vraagt om Corona recht in de ogen aan te kijken. Het uit te dagen. Mark, ik ben niet zo'n sprinter. Ik red het niet als bliksemafleider.

Wat bedoel je trouwens met de piek afvlakken en het uitsmeren over een langere periode?
Klinkt vies. Daar heb je bepaalde clubs voor jongeman (die overigens nu gesloten zijn).
Is dit een politiek correcte manier om te zeggen dat wetenschappers voor ons hebben besloten dat ons leven ondergeschikt is aan overbelasting van het zorgsysteem? Komt weer dat OMdenken. Ooit gedacht om het zorgsysteem beter te betalen, zodat er meer handen aan een bed zijn?

"Het Corona virus is en blijft onder ons. Het hangt af van hoe Corona zich de komende weken gaat gedragen." Je praat over het virus alsof het een familievriend betreft, waarbij een interventie is ingezet. Ik weet niet of ik bang moet zijn of het moet omarmen! Misschien moeten we dat laatste gewoon doen. Stimuleren die groepsimmuniteit!

Dank je wel voor jouw waardering voor (o.a.) de leerkrachten die op hun post blijven. Inderdaad doen zij fantastisch werk. Vandaag bewezen VMBO leerkrachten wederom hoe flexibel, betrokken en inventief ze zijn om op passende wijze onderwijs op afstand te verzorgen. Corona brengt ook iets goeds voorts. Laten we daar vooral naar blijven kijken!

Ik spreek je snel...

Dikke welterusten knuff